So here I go,
Flying way above
The self-righteousness of your guns,
Your priests' reverent lies,
Your Demagogues in
Statesmen's' guise,
Your phony saints and prophets
Who, in the name of God's love,
Teach us they do
To hate
So here I blissfully
Glide towards nothingness,
Putting safe distance between me
And the unholy palter,
That Man was made in God's
Image,
Clear steering of nightmares,
And dark memories,
On route to Heaven
-one made entirely of oblivion..
Σαν μη ΝεοΔημοκράτης, έχω μερικές εύλογες απορίες σε ότι αφορά την εκλογή του νέου αρχηγού του εν λόγω Κόμματος: Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις (και τις μετρήσεις, βεβαίως, βεβαίως), η αρχηγία της Ν.Δ. φαίνεται ότι θα περάσει στα χέρια του κυρίου Σαμαρά. Γιατί, όμως; Αν νικήσει ο Σαμαράς θα σημαίνει ότι οι έχοντες δικαίωμα ψήφου ΝεοΔημοκράτες θα τον έχουν κρίνει στη μεγάλη τους πλειοψηφία ως τον πιο κατάλληλο για το πόστο, ή γιατί θα έχουν δει στο πρόσωπό του τον κύριο εκφραστή του και έτσι αποκαλούμενου αντι-Μητσοτακικού μπλοκ; Αν ισχύει το πρώτο, καλώς έχει, και οι άνθρωποι βεβαίως γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους «απέξω» τα του οίκου τους. Αν ισχύει το δεύτερο, δεν αποκλείεται μια ενδεχόμενη νίκη Σαμαρά να αποδειχτεί πύρρειος, και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα οι ΝεοΔημοκράτες να ψάχνουν ξανά μανά από την αρχή για νέο αρχηγό.
Βέβαια στην πολιτική περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ισχύει το περίφημο, «Ο Σκοπός Αγιάζει τα Μέσα», και υπ' αυτή την έννοια να εξηγείται ως ένα βαθμό η ρητορική του κυρίου Αντωνάκη -μια ρητορική που ηχεί κάπως παράξενα στο αυτί του ουδέτερου παρατηρητή/ψηφοφόρου- του Έλληνα πολίτη ο οποίος ίσως μελλοντικά δεν θα είχε αντίρρηση να ψηφίσει Ν.Δ., αν στο μεταξύ είχε πειστεί πως το συγκεκριμένο Κόμμα είναι σε θέση να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Επί του παρόντος όμως αυτή την κατηγορία των πολιτών που επί το πλείστον επηρεάζουν και το αποτέλεσμα μιας εκλογικής αναμέτρησης (και φυσικά αναφέρομαι στις εθνικές εκλογές), ο κύριος Σαμαράς μοιάζει να μην την παίρνει υπόψη της.
Έτσι όπως βρισκόταν επί σειρά ετών σε ένα είδος ιδιότυπης πολιτικής εξορίας, δεν μου είναι εύκολο να έχω μια σαφή άποψη για το (πολιτικό) ανάστημα και την (επίσης πολιτική) επάρκεια του ανδρός. Ο λόγος του όμως το τελευταίο διάστημα αποπνέει (πάντα κατά τη γνώμη μου), μια ξινίλα. Μου θυμίζει γυμνασιάρχη της δεκαετίας του '60, από εκείνους που νόμιζαν ότι είχαν το αλάθητο του Πάπα, και ότι ο ήλιος ανέτειλε από τον ...; πισινό τους. Αυτά τα, «Ο μεγάλος αντίπαλος είναι το ΠΑΣΟΚ», και τα, «Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα γελάνε μαζί μας», (αναφερόμενος στην πρόταση Μπακογιάννη για δημόσιο διάλογο μεταξύ των υποψήφιων για την αρχηγία του Κόμματος), μάλλον δεν είναι και ό,τι το καλύτερο.
Εντάξει, μπορεί το ΠΑΣΟΚ, με το τέλος της τετραετίας του, και με την προϋπόθεση πως θ' αντέξει μέχρι τότε, να τα έχει πάει τόσο άσχημα, που οι διάφοροι κύριοι Αλμούνηδες και Μαμούνηδες όχι απλώς να μας κουνούν απειλητικά το δάχτυλο, αλλά να μας δέσουν ως χώρα με αλυσίδες, να μας ρυμουλκήσουν και να πάνε να μας αμολύσουν κάπου καταμεσής του Ειρηνικού (κατά προτίμηση σε γεωγραφικό μήκος 180 μοιρών -ούτε δυτικό, ούτε ανατολικό), για ν' απαλλαγούν μια και καλή από την αφεντιά μας. Βέβαια ουδέν κακόν αμιγές καλού, μιας κι έτσι θα γλιτώναμε άπαξ και δια παντός από Σκοπιανούς, Τούρκους και λοιπούς ατάσθαλους γείτονες.
Επί του παρόντος όμως - παρά το όποιο αμαρτωλό παρελθόν του, και μέχρι να δούμε πώς θα τα πάει τελικά σαν κυβέρνηση- γιατί να αποτελεί το ΠΑΣΟΚ τον μεγάλο σας αντίπαλο, κύριε Αντωνάκη μου; Αντίπαλος γενικώς και αορίστως και στο πλαίσιο μιας κόντρας επιπέδου Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ή επί τη βάσει διαφορετικών πολιτικών με στόχο την καλύτερη διακυβέρνηση της χώρας; Βεβαίως επί της ουσίας και σε βάθος χρόνου, το ΠΑΣΟΚ θα είναι ο αντίπαλος ο δικός σου και της παράταξής σου, όμως, στο βαθμό που μέχρι χθες ακόμη η παράταξή σου ήταν στα πράγματα, και τα πήγε τόσο άσχημα, που ακόμη δεν μπορείτε να συνέλθετε από την πανωλεθρία που πάθατε στις εκλογές, γιατί δεν κουλάρεις λιγάκι αν μη τι άλλο προς το παρόν, αφήνοντας τις μεγαλοστομίες γι' αργότερα, που κατά το μάλλον ή το ήττον θα έχουν και κάποια υπόσταση; Στην παρούσα φάση, το να βγεις εσύ είτε το οποιοδήποτε άλλο στέλεχος της Ν.Δ. και να κατηγορήσετε τον Παπανδρέου είτε το ΠΑΣΟΚ για το οτιδήποτε, είναι σαν να είχε βγει κάποτε ο 'Αλ Καπόνε και να είχε κατηγορήσει τον Τζον Ντίλινγκερ ότι ήταν γκάνγκστερ! Κι αυτοί οι «ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που θα γελάνε σε βάρος μας», (σε βάρος δικό σου και του Κόμματος σου), τι είναι, κύριε Αντωνάκη μου; Αντίχριστοι; Τούρκοι; Αγαρηνοί; Για εμάς που πληρώνουμε το τίμημα των επιλογών σας (είτε πράσινες είναι αυτές οι επιλογές, είτε γαλάζιες), τα γέλια μας έχουν στερέψει, έτσι όπως καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια καθημερινότητα που πάει από το κακό στο χειρότερο. Εκτός από το ...; εξωτικό όσο και αμιγώς ελληνικό εκείνο είδος των ψηφοφόρων που τα συμφεροντάκια τους (τα στενά, κακώς εννοούμενα και πέρα για πέρα ιδιοτελή συμφεροντάκια τους), συνδέονται άμεσα με το ένα ή το άλλο Κόμμα εξουσίας, και άρα έχουν «έννομη» και δικαιολογημένη πρεμούρα για το ποιο απ' τα δυο είναι στα πράγματα, εμείς οι υπόλοιποι, είτε λόγω βλακείας, είτε λόγω αντικειμενικών συνθηκών, απλώς ψάχνουμε με το κερί για κάποιους πολιτικούς, ικανούς να αντιμετωπίσουν το χάος, και να βάλουν σε μια τάξη τα πράγματα -τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.
Αν ο πυρήνας της άσκησης μιας πολιτικής είναι η οικονομία, στο βαθμό που η οικονομική αυτή πολιτική σχεδιάζεται και χαράσσεται σε «ξένα κέντρα» που λέγαμε και παλιότερα, τότε -κι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, καλώς είτε κακώς- η επάρκεια μιας εθνικής κυβέρνησης (αναφέρομαι στις χώρες-μέλη της Ε.Ε.) κρίνεται εν πολλοίς από τον τρόπο που διαχειρίζεται και εφαρμόζει τις εντολές που παίρνει απ' τα ψηλά, (κι εκτός χώρας) πατώματα. Για την ώρα λοιπόν, και μέχρι να περάσει η περίοδος του παγετώνα του τέλους των ιδεολογιών, εμείς hoi polloi (που λένε και οι Άγγλοι) σ' αυτό προσβλέπουμε, και γι' αυτό ελπίζουμε (το μη χείρον ...;) Γι' αυτό και ο κόσμος λέει πολύ σωστά, «Τι ΠΑΣΟΚ, τι Νέα Δημοκρατία; Δυο όψεις του ίδιους νομίσματος».
Άσε, λοιπόν, κατά μέρος τους διαχωρισμούς, κύριε Αντωνάκη μου, («εμείς, οι καλοί, και οι άλλοι, οι κακοί, και να δείτε τι έχω να τους κάνω εγώ των κακών, όταν με το καλό έρθω στα πράγματα») και κοίτα να πεις τίποτε για να γλυκάνεις και το αυτάκι εκείνου του πολίτη που μπορεί σήμερα να ψήφισε «τον αντίπαλο», μπορεί όμως αύριο να ψηφίσει κι εσένα, αν τον πείσεις πως μπορείς να τα καταφέρεις καλύτερα. Ωραία αυτά τα περί «ιδεολογικής καθαρότητας», όμως τι ακριβώς σημαίνουν, και με ποιον τρόπο μπορούν να επενδυθούν γόνιμα και θετικά προς την κατεύθυνση της καλύτερης διακυβέρνησης της χώρας και προς όφελος όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογίας; Απ' αυτή την άποψη, σ' εμάς τους απέξω η Ντορούλα παρουσιάζει μια σαφώς καλύτερη εικόνα, όσο κι αν δεν έχουμε λόγο για το ποιος τελικά θα πάρει τα κλειδιά του μαγαζιού.
Κακός νοτιάς φυσούσε, κι εδώ που μένω, δυο βήματα πιο βόρεια από της ακτές της Β. Αφρικής, (που λέει ο λόγος), όταν φυσάει ο Γαρμπής, και μάλιστα μέσα στο χειμώνα, φέρνει υγρασία που σε μουλιάζει, (όπου στάξει νερό, κάνει μια βδομάδα να στεγνώσει), μια ζέστη αφύσικη που σε πιάνει από το λαιμό, και μύγες και κουνούπια κατευθείαν από τις κρεαταγορές και τους νερόλακκους της Αιγύπτου και της Λιβύης.
Σκεπαζόμουν, ζεσταινόμουν, ξεσκεπαζόμουν, κρύωνα.
Διάβασα λίγο εφημερίδα, διάβασα λίγο για τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν που ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ εκεί εν έτει 1099 (τις προάλλες σαν να λέμε), όμως ύπνος δεν μου κολλούσε, έτσι άνοιξα το χαζοκούτι, μπας κι αποκοιμηθώ ελέω χαζέματος. Το έβαλα στον Σκάι που τέτοιαν ώρα (εκεί, γύρω στις δυο το χάραμα), έδειχνε ένα αμερικάνικο ντοκιμαντέρ με καταδιώξεις κακοποιών και λοιπών παρανομούντων. Ο αφηγητής ήταν ένας βεριτάμπλ μπάτσαρος με μασελάτο μόνιμο χαμόγελο (δόντια εκτυφλωτικά λευκά, σαν από πορσελάνη, σμιλεμένα με ...; μεράκι και άψογα από πλευράς διάταξης), που προσπαθούσε να μας πείσει πως στο Αμέρικα πάντα στο τέλος θριαμβεύουν ο Νόμος και η Τάξη, και πως οι παράνομοι δεν έχουν καμιά τύχη. Και πάντα μ' εκείνο το χαμόγελο, που δεν μου είναι άγνωστο, μιας κι έχω δουλέψει γκαρσόνι στο κυλικείο της πάλαι ποτέ Σχολής Χωροφυλάκων, (εκεί, στο ύψος της Ελληνορώσων, αν ενθυμείστε). Είχα ξεκινήσει από γκαρσόνι, με σκοπό να γίνω κι εγώ χωροφύλακας, τελικά όμως κατέληξα καραβόμουτσος. Έτσι, που λέτε, χαμογελούσαν όλοι οι αξιωματικοί και οι βαθμοφόροι εκεί, στη Σχολή Χωροφυλάκων, κι ήταν ένα χαμόγελο που δεν εξεδήλωνε ούτε ψυχική ευφορία, ούτε καλή προαίρεση. Σε κοιτούσε ο γαλονάς της αλήστου μνήμης Χωροφυλακής μ' εκείνο το διαβολικό του χαμόγελο, κι ήταν σαν να σου έλεγε, «Πού θα μου πας; Θα σε πιάσω, δεν θα σε πιάσω;» διότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο (αρχές τις δεκαετίας του '60) εκτός των εγκληματιών και κακοποιών γενικώς του κοινού Ποινικού Δικαίου, κυκλοφορούσαν και στίφη ολάκερα κομμουνιστών και λοιπών ανατρεπτικών στοιχείων, κι ήταν τόσο άσχημα τα πράγματα που, αν το καλόψχανες, οι οχτώ στους δέκα πολίτες έχρηζαν μπουζουριάσματος, γι' αυτό και οι χωροφύλακες ήταν σε μια μόνιμη κατάσταση επιφυλακής κι εγρήγορσης.
Στην τρίτη καταδίωξη, για να 'ρθουμε πάλι στα σημερινά, κάπως βάρυναν τα βλέφαρά μου, και με πήρε ο ύπνος, κάτι που όμως δεν κράτησε πολύ, καθώς, μετά από λίγο, βρέθηκα με πέντ' έξι μύγες κι άλλα τόσα κουνούπια να ασελγούν πάνω στο σαρκίο μου, ελέγχοντας επισταμένως τα εσώτερα των αυτιών και των ρουθουνιών μου.
Η τηλεόραση βέβαια είχε μείνει ανοιχτή, και συντονισμένη στο ίδιο κανάλι, που τώρα έδειχνε μια άλλη αμερικανιά, (κι από τέτοιες ο Σκάι, εκτός από τα καλά ντοκιμαντέρ και κάποιες άλλες εκπομπές που αξίζουν, έχει να φάνε κι οι κότες)- μια εκπομπή που λεγόταν The Boiling Point, παρεμφερή λίγο πολύ με την επίσης αλήστου μνήμης Candid Camera, αν και στο πολύ πιο χοντροκομμένο και απαράδεκτο για τον έστω και στοιχειωδώς υγειώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της τόσο ωραίας εκπομπούλας, όπως καθόσουν μαζί με τη γυναίκα σου ή με φίλους κοντά στη τζαμαρία ενός καφενείου ή ενός εστιατορίου κι απολάμβανες τον καφέ σου ή τα σουτζουκάκια σου, χαζολογώντας και κουβεντιάζοντας αμέριμνος, ζύγωνε κάποιος πανίβλακας στο τζάμι από τη μεριά τους δρόμου και, όπως σε κοιτούσε καλά-καλά, άρχιζε να κάνει διάφορες ανοησίες κι ασχήμιες, (τάχα μου ότι ξερνούσε, τάχα μου ότι καθάριζε τη μύτη του κι άλλα τέτοια συμπαθητικά και γουστόζικα), με απώτερο σκοπό να σε κάνει έξω φρενών και να σε ωθήσει στα όριά σου. Τώρα, όποιο από τα θύματα άντεχε περισσότερο σε αυτού του είδους την ξεδιάντροπη παρενόχληση/κακοποίηση (ο πανίβλακας κρατούσε χρονόμετρο!) κέρδιζε εκατό δολάρια, ευγενική προσφορά του τάδε τηλεοπτικού προγράμματος, όπως του ανακοίνωνε περιχαρής ο αγενέστατος τύπος (ο οποίος σημειωτέον σκιζόταν να βγάλει το χαρτονόμισμα από την τσέπη του και να το δώσει, δίκην κατευναστικού στην ενδεχόμενη πρόθεση του θύματος να του μαυρίσει το μάτι).
Το αξιοπερίεργο όμως δεν είναι τόσο αυτό καθεαυτό το είδος και το ήθος της συγκεκριμένης εκπομπής, όσο ο τρόπος που αντιδρούσαν τα θύματα στην χοντροκομμένη κι ανάγωγη φάρσα, με το που πληροφορούνταν ότι, εκτός του ότι θα τσέπωναν εκατό δολάρια, πίσω απ' όλη αυτή την ασχήμια βρισκόταν κάποιο γνωστό τηλεοπτικό πρόγραμμα (σε μια άλλη περίπτωση, όπως μπαίνει ένα νεαρό ζευγάρι σ' ένα κατάστημα με είδη ιματισμού, όταν το αγόρι διαλέγει να προβάρει ένα παντελόνι, η πωλήτρια τού «την πέφτει» στα ίσια μπροστά στα μάτια της καλής του, κι επιμένει να στριμωχτεί μαζί του μέσα στο δοκιμαστήριο). Όλοι ξέρουμε πως τέτοιου είδους χοντροκομμένες φάρσες συχνά γίνονται αιτία να τσακωθούν άγρια μεταξύ τους φίλοι, ακόμη και συγγενείς, κάποτε με απρόβλεπτες συνέπειες. Το ερώτημα είναι, γιατί, άνθρωποι που είναι στο τσακ να τραβήξουν μαχαίρι και να κάνουν φόνο, αντιδρούν με αυτόν τον ηλίθιο και χαζοχαρούμενο τρόπο (γελάκια, συγκίνηση -ναι, συγκίνηση - και επιφωνήματα του τύπου, «Ουάου! Είσαστε από την εκπομπή, <Δείξε μας πόσο βλίτο είσαι>; Θεέ μου! Δεν το πιστεύω!»), όταν μαθαίνουν πως ο ...; πλακατζής της υπόθεσης είναι η τηλεόραση, ή τέλος πάντων αυτού του είδους η τηλεόραση; Χωρίς καμιά διάθεση για μεγαλοστομίες και για αφ' υψηλού κριτική, αν τέτοια φαινόμενα δεν αποτελούν την αποθέωση της αλλοτρίωσης, τότε τι στον κόρακα την αποτελεί; Έχει φτάσει η τηλεόραση να αναδεικνύει (και βεβαίως να επωφελείται τα μέγιστα απ' αυτήν την κατάσταση), ό,τι πιο βλακώδες και ρηχό υπάρχει μέσα μας, και υπ' αυτή την έννοια, δεν είναι να απορεί κανείς που ένα σωρό χαζο-προγράμματα χαίρουν τόσο μεγάλης αποδοχής και τηλεθέασης. Και, αν υποθέσουμε πως ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε, τότε ίσως έρθει μέρα που το να θεωρούμε την κυρία Μενεγάκη εφάμιλλη της Μαντάμ Κιουρί δεν θα αποτελεί καν πταίσμα.
Το ΄χει που το 'χει η κούτρα μας σαν λαός, ο νους μας να πηγαίνει πάντα στο κακό, είμαστε και συνωμοσιολάγνοι, κι έτσι, όταν μας απασχολούν κάποια σοβαρά θέματα -από πολιτικά και κοινωνικά, μέχρι αθλητικά και ιδιαίτερα ποδοσφαιρικά- έρχεται και δένει το γλυκό, κι άκρη δεν μπορούμε να βρούμε με τίποτε, μέχρι που περνάει ο καιρός, μας ξεπερνούν τα γεγονότα, κι εμείς μένουνε να κουβεντιάζουμε ακόμη για το αν φταίει το ένα ή το άλλο, χωρίς τις περισσότερες φορές να καταφέρνουμε να βρούμε μιαν άκρη.
Για την ΑΕΚ, την ομαδάρα μου ο λόγος, και όλα τα περίεργα που συμβαίνουν το τελευταίο καιρό γύρω από την μεταβίβαση του πλειοψηφικού πακέτου της ΠΑΕ στον Ελληνοαμερικανό Κοζώνη. Πολλά γράφονται, και από διαφορετικές πλευρές, γύρω από το θέμα της εγγυητικής, και της αδυναμίας του Νοτιά να την υπογράψει, γιατί, λέει, σε ότι αφορά τα πραγματικά χρέη της ομάδας επικρατεί το σκότος και το έρεβος, και γενικά γίνεται το έλα να δεις. Αλήθεια; Κακόβουλες διαδόσεις ανθρώπων που, για τους δικούς τους σκοτεινούς κι ανομολόγητους λόγους, δεν θέλουν να ευοδωθεί το deal; Μισές αλήθειες και μισά ψέματα; Τρέχα γύρευε, και Νικολό, καρτέρει!
Η γενικότερη εικόνα, και άσχετα με το πώς θα εξελιχθούν τελικά τα πράγματα, είναι πως, σε ό,τι αφορά τα οικονομικά της ΠΑΕ, επικρατεί μεγάλο μπάχαλο, και, αν μη τι άλλο, εκείνο που περιμένει -ίσως κι απαιτεί- ο απλός οπαδός της ομάδας είναι να μάθει όλη την αλήθεια για το πώς έφτασε η κατάσταση ως εδώ που έφτασε.
Γι' αυτό θα ήθελα, με όλη τη σεμνότητα που με διακρίνει, να κάνω μια πρόταση προς τον κύριο Χατζηχρήστο και τους λοιπούς οπαδούς της ομάδας που έχουν βαλθεί να κυνηγούν ...; βάτραχους και λοιπά αμφίβια, αφού το κάνουν που το κάνουν το «καλό», ας στρέψουν τουλάχιστον τα βέλη τους προ τα εκεί που πρέπει, κι ας πάψουν να ασχολούνται με τον Μπάγιεβιτς και τους παίχτες. Με απλά ελληνικά, ας σταματήσουν να ψειρίζουν την ουρά του ελέφαντα, κι ας βγουν μπροστά, αν το μπορούν, να κοντραριστούν στα ίσια με την προβοσκίδα και τους χαυλιόδοντες του παχύδερμου. Ας ψάξουν να βρουν ποιοι είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι που έφεραν την ομάδα σε αυτό το χάλι, κι ας ξεσπάσουν επάνω τους τη ...; θεία οργή τους, αν πραγματικά πιστεύουν πως μπορεί να λυθεί το πρόβλημα με τραμπουκισμούς και προπηλακισμούς.
Όποιος πιστεύει ότι είναι δυνατόν να παίξει η ΑΕΚ καλό και ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο, όσο σοβεί αυτή η άθλια κατάσταση στα διοικητικά της, - κι αυτό άσχετα με τις όποιες εγγενείς αδυναμίες και ελλείψεις μπορεί να έχει σαν ομάδα (είναι κάτι που μέλει να εξεταστεί, αφού όμως πρώτα θα έχει μπει μια έστω και στοιχειώδης τάξη στα του οίκου της)-, καλά θα κάνει να επισκεφτεί κανέναν ψυχίατρο! Πόσω μάλλον αν υπάρχουν σημαντικές χρηματικές οφειλές προς τους παίκτες! Αυτά τα περί «βαριάς φανέλας» και λοιπά είναι μόνο για μας, τους απλούς οπαδούς που, είτε λόγω «καλού χαρακτήρα», είτε λόγω αδυναμίας, αντιμετωπίζουμε την ομάδα σαν ιδέα (και βεβαίως πολύ καλά κάνουμε). Δυστυχώς το ποδόσφαιρο σήμερα, και σε παγκόσμια κλίμακα, γι' αυτούς που ασχολούνται ενεργά μαζί του και ορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις τύχες του από το οποιοδήποτε μετερίζι, είναι strictly business! Η ΑΕΚ -και λυπάμαι που το λέω- σε επίπεδο παικτών είναι από εκείνες της ομάδες της Super League που απαρτίζονται σε μεγάλο βαθμό από μισθοφόρους (δηλαδή ξένους παίκτες), οι οποίοι, όσο βλέπουν το μαγαζί να καταρρέει, σιγά μην μπουν στο γήπεδο με όρεξη για καλή μπάλα.
Γι' αυτό λέω προς το αφεντικό της Original και τους λοιπούς συγγενείς, αφήστε τον Μπάγιεβιτς στην ησυχία του, (εκτός κι αν έχετε τρόπο να μας φέρετε τον ...; Ferguson), και κοιτάξτε μήπως ξετρυπώσετε και ξεμπροστιάσετε κανένα από τα τόσα και τόσα λαμόγια που πέρασαν τα τελευταία χρόνια από την ομάδα, να το μάθουμε κι εμείς για να του στείλουμε ευχητήριες κάρτες τώρα, τις γιορτές
Απ' αφορμή μια (τηλε)κριτική που διάβασα για τον γνωστό και μη εξαιρετέο κύριο Μουρατίδη, θα ήθελα να επισημάνω μερικά πράγματα που τα σκέπτομαι από καιρό. Η σκέψη μου είναι μήπως τελικά ήγγηγεν η ώρα που θα πρέπει να σταματήσουμε την κριτική, σε ότι αφορά τα τηλεοπτικά μας πράγματα, και να πιάσουμε την αυτοκριτική.
Γιατί, εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση, το ζητούμενο δεν είναι τι μας δείχνουν, αλλά τι επιλέγουμε εμείς να βλέπουμε. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, στο φινάλε τα εύσημα, όσον αφορά το πόσο «καλό» ή πόσο «κακό» είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν, τα δίνει η AGB, επομένως ...; αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω! Που με τη σειρά του θα πει πως, είτε «πειραγμένα» είναι τα μηχανάκια της καλής εταιρίας, είτε όχι, εν πολλοίς αντανακλούν τη ...; λαϊκή βούληση.
Όταν λέω να κάνουμε την αυτοκριτική μας, (δηλ., εμείς, οι τηλεθεατές), εννοώ να αποδεχτούμε επιτέλους το γεγονός πως, είτε γιατί είναι στο DNA μας, είτε γιατί έτσι μας έχουν συνηθίσει (εδώ κολλάει η θεωρία περί αβγού και κότας), γουστάρουμε τηλεόραση τζερτζελεδιάρικη, με γερές δόσεις σύστριγκλου και χαβαλέ. Αν όντως είναι αυτά τα στοιχεία που κάνουν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα να έχει μεγάλη τηλεθέαση, κι αν απ' την άλλη υποθέσουμε τουλάχιστον σ' ένα θεωρητικό επίπεδο, πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι της πλάκας, τότε το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης βαρύνει αυτούς που το υποστηρίζουν παρακολουθώντας το, και σαφώς λιγότερο (όσο κι αν δεν μας αρέσει!) τους συντελεστές του (από το κανάλι που το φιλοξενεί και την παραγωγή, μέχρι τους παρουσιαστές).
Νομίζω πως το X-Factor αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Έχουμε τον κύριο Μουρατίδη, κι επί σειρά ετών μας απασχολεί το ...;ακανθώδες ερώτημα αν ο άνθρωπος είναι και εκ του φυσικού του έτσι όπως παρουσιάζεται στο «γυαλί», ή μήπως, χάριν θεαματικότητας, υποδύεται κάποιον ρόλο; Αν συμπεριφέρεται έτσι και στην καθημερινή του ζωή, τότε σίγουρα είναι ...; ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση. Αν όχι, τότε ισχύει αυτό που λέμε, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Όμως και πάλι το ζητούμενο δεν είναι αν ο κύριος Μουρατίδης, (απλώς, τον χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα, γιατί κατά τα λοιπά ...; πέρα βρέχει!) είναι κατά βάθος «καλό» ή «κακό» παιδί, αλλά κατά πόσο ο ίδιος και τα καμώματά του προσδίδουν εκείνο το κατιτίς στις τηλεοπτικές εκπομπές που εμφανίζεται, που τελικά κεντρίζει το ενδιαφέρον του μέσου τηλεθεατή και τον σπρώχνει να τις παρακολουθεί.
Παίρνω τον εαυτό μου σαν παράδειγμα (και μετά απ' αυτό, ορκίζομαι να πάω να με κοιτάξει κανένας ψυχίατρος): Δεν παρακολουθώ φανατικά τη συγκεκριμένη εκπομπή, γιατί επί το πλείστον ...;. βλέπω ταινίες avant-garde στο κανάλι της Βουλής, Ειδήσεις στη ΝΕΤ, και ντοκιμαντέρ στον Σκάι (αλλά γιατί να σας τα ξαναλέω αυτά, αφού ήδη τα ξέρετε! Το 95% των συμπατριωτών μας, αυτά ισχυρίζεται ότι βλέπει, επομένως τι, μακάκας είμαι εγώ να πω ότι βλέπω άλλα;) Όμως, εν πάση ειλικρινεία, όταν βλέπω X-Factor, δεν το κάνω γιατί ενδιαφέρομαι να δω μήπως σκάσει μύτη καμιά καινούρια φωνάρα. Νισάφι πια, έχουμε πήξει στους τραγουδιάρηδες -πιο εύκολα βρίσκεις τραγουδιστή ή έστω καλλιτέχνη ...; γενικών υπηρεσιών, παρά νεκροθάφτη! Ίσα-ίσα, το κάνω με την προσμονή να δω κανένα «νουμεράκι», ή τον Μουρατίδη να πλακώνεται με κάποιον από τους διαγωνιζόμενους. Αυτό είναι το μέγα δέλεαρ! Και η ...; διαστροφούλα μου δεν σταματάει εκεί! Βλέπω τον Μουρατίδη, και στη συνέχεια τρώω τα σίδερα να δω τι έχουν γράψει για τα καμώματά του η Πετρούτσου, η Γκολεμά και η Διαμαντάκου, για να έρθει να δέσει το γλυκό. Τώρα, αν εγώ ανήκω σε μια θλιβερή μειοψηφία, τη στιγμή που οι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτού του είδους τα προγράμματα στη μεγάλη τους πλειοψηφία το κάνουν με τις καλύτερες των προθέσεων, τότε σίγουρα η όλη κουβέντα είναι άνευ σημασίας. Όμως πολύ φοβάμαι πως δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αν ο πολύς κόσμος (εμού συμπεριλαμβανομένου), όχι απλώς αρέσκεται, αλλά ηδονίζεται να βλέπει τέτοιου είδους σαχλαμαρίτσες, (γιατί, κακά τα ψέματα, για σαχλαμάρες πρόκειται, κι αυτή την αλήθεια τίποτε δεν μπορεί να την αλλάξει, κι αν θέλουμε να ανθρωπέψουμε κάποια στιγμή, το μόνο που δεν θα πρέπει να κάνουμε, είναι να ...; απενοχοποιηθούμε), τότε σίγουρα όλος ο καβγάς γίνεται για το πάπλωμα, και η υποκρισία (κυρίως από την πλευρά των τηλεκριτικών), πάει σύννεφο. Όσον αφορά τους τηλεκριτικούς, εγώ θα έβγαζα το καπέλο σε όποιον απ' αυτούς θα είχε το θάρρος και την παρησσία να βγει και να τα «σούρει χοντρά» σ' αυτόν που με τις επιλογές του δίνει κύρος και υπόσταση σ' αυτού του είδους τα τηλεοπτικά προϊόντα, δηλαδή τον μέσο τηλεθεατή, εφόσον φυσικά πιστεύει πως χρήζουν κριτικής, και μάλιστα αρνητικής. Είμαι σίγουρος πως, αν συναντούσα πουθενά τον Μουρατίδη και του έκανα παρατηρήσεις για τον τρόπο που «φέρεται στα παιδάκια», θα μου απαντούσε με δυο τρόπους, που ο ένας θα ήταν πιο σωστός και πιο εύστοχος απ' τον άλλο: Α) «Αφού δεν σου αρέσω, γιατί δεν αλλάζεις κανάλι;» Β) «Εγώ, ρε κόπανε, για να κάνω αυτά που κάνω, παίρνω τόσα, όσα εσύ ούτε στον ύπνο σου δεν μπορείς να δεις!»
Ζούμε την εποχή της μεγάλης αρλούμπας, και το κακό με την τηλεόραση (στο σύνολό της), είναι ότι βοήθησε (βοηθάει, και δυστυχώς θα εξακολουθεί να βοηθάει), τα μέγιστα προς την κατεύθυνση του καθημαγμού της όποιας αισθητικής μας, και της ικανότητάς μας να ξεχωρίζουμε το ουσιώδες από το επουσιώδες, το πραγματικά σημαντικό και αξιόλογο, από το στρασσάτο τίποτα. Όχι πως παλιότερα ο μέσος Έλληνας κυκλοφορούσε μ' ένα βιβλίο στο χέρι. Όμως, αν μη τι άλλο κουβέντιαζε περισσότερο με τον διπλανό του, και μέσα από τη διαδικασία της κουβέντας το μυαλό του δούλευε, κι είχε την ικανότητα να στέκεται κριτικά απέναντι στα πράγματα, αφού αντάλλασσε σκέψεις, ιδέες και πληροφορίες. Τώρα όλα αυτά έχουν πάει περίπατο, αφού οι περισσότεροι τη βγάζουμε παλουκωμένοι όλη μέρα μπροστά σε μια τηλεόραση. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, δεν πρόκειται ν' αλλάξει τίποτε, πολύ λιγότερο η τηλεόραση που έχουμε, την οποία αυτό το κλίμα της γενικότερης αποβλάκωσης που επικρατεί, την βολεύει μια χαρά και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο προς όφελός της.. Βολεύει την τηλεόραση και φυσικά όσους ασχολούνται μαζί της, απ' οποιοδήποτε μετερίζι, των τηλεκριτικών μη εξαιρουμένων. Γιατί, τι θα γινόμασταν χωρίς Βαρβάρους, κυρία Διαμαντάκου μου; Ο Μουρατίδης, η Μενεγάκη, ο Αρναούτογλου είναι (κυριολεκτικά) το βουτυράκι στον επιούσιό σας, και γιατί να το κρύψετε άλλωστε;
Οι καιροί άλλαξαν. Κάποτε τον τίτλο του «Παιδιού του Λαού» τον είχε ο γνωστός ηθοποιός. Σήμερα τον ίδιο αυτό τίτλο φαίνεται να τον διεκδικεί επάξια ένας από τους ...; αριστείς της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, ο άνθρωπος που ...; λαμπρύνει με τα καραγκιοζιλίκια του την πρωινή ενημερωτική ζώνη. Φαίνεται έχουμε μπει για τα καλά στον αστερισμό της γενικευμένης αφασίας και της καταρράκωσης της όποιας έννοιας δεοντολογίας, όπου ουδείς ορρωδεί προ ουδενός, αρκεί να πηγαίνουν καλά οι δουλίτσες και να τρέχει ζεστό το παραδάκι στα ταμεία του καναλάρχη-αφεντικούλη, (ε, για να 'χει στο τέλος του μήνα να μας πληρώσει το μισθουλάκο μας- λογικά πράγματα!) Τον είδα σήμερα κι έφριξα! Βγήκε, ο αθεόφοβος, και καλούσε τον λαουτζίκο, στ' όνομα του οποίου υποτίθεται δίνει τον «αγώνα τον καλό», να στέλνει SMS στο σταθμό που δουλεύει, για να πάρει, λέει, μέρος, (ο λαουτζίκος), σε μια κλήρωση που θα γίνει στο τέλος του μήνα (παρουσία συμβολαιογράφου -καθαρές δουλειές!) με έπαθλο για τον νικητή τρεις χιλιάδες ζεστά ευρωπουλάκια!!
Ο άνθρωπος που υποτίθεται διακονεί το λειτούργημα του δημοσιογράφου, και που δουλειά του είναι να ενημερώνει τον κόσμο, να συμπεριφέρεται σαν κάτι περιθωριακούς τύπους στην πάλαι ποτέ Τρούμπα που σκάρωναν «λοταρίες» στο πόδι, με έπαθλο συναγρίδες αλιευμένες λίγο πριν την Άλωση της Πόλης.
Μια, (όχι και τόσο), μικρή λεπτομέρεια: με 1,30 ευρώ που «σκάει» όποιος αφελής μπει στη διαδικασία να στείλει SMS, το χρηματικό ποσόν που πάει στον νικητή, τελικά ποιος το πληρώνει; Ο «γαλαντόμος» καναλάρχης απ' την τσέπη του; Ή μήπως προκύπτει από τα εσοδάκια που μαζεύονται από τα ίσως και δεκάδες χιλιάδες SMS, αφήνοντας κατά το μάλλον ή το ήττον και κάποια «μικρά» κέρδη στο κανάλι; Ντροπή, ρε! Ντροπή σας να παίζετε με τις ανάγκες του κόσμου, και τη λαχτάρα του να ζεστάνει τις τσέπες του με τίποτε φραγκάκια που τάχα μου θα του πέσουν από τον ουρανό.
Και το χειρότερο είναι πως όλες αυτές τις αγυρτείες έχουμε εθιστεί να τις αντιμετωπίζουμε σαν καταστάσεις απόλυτα φυσιολογικές, και κανείς δεν λέει κουβέντα. Είναι να μην σε πάρει η κατηφόρα. Γιατί, έτσι και σε πάρει, αν δεν πιάσεις πάτο, δεν σταματάς με τίποτα!
Εκλογές, ε; Άιντε πάλι! Και να δείτε που μέχρι τις 4 του Οκτώβρη, έχουμε να ρίξουμε κάτι εμετούς, που οι περισσότεροι -ή όσοι τουλάχιστον περιμένουν να ακούσουν την εκφορά ενός διαφορετικού πολιτικού λόγου, αν μη τι άλλο τούτη τη φορά που, κατά τα λεγόμενά τους, η χώρα βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου- θα κινδυνέψουμε να «πάμε» από αφυδάτωση!
Φευ όμως η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται. Έτσι φρέσκο που είναι ακόμη το πράγμα, έκανα τις τσάρκες μου στα διάφορα κανάλια πρωί-πρωί, μπας κι έπαιρνε το αυτί μου τίποτε το διαφορετικό. «Καταστρέψατε τον τόπο», οι ΠΑΣΟΚοι. «Όχι, εσείς τον καταστρέψατε, κι εμείς απλώς τον αποτελειώσαμε», οι της Νου Δου. Οι του
ΚΚΕ να ορέγονται καταστάσεις πολιτικής αστάθειας και ακυβερνησίας, γιατί ...; μόνο έτσι, κατά τους ισχυρισμούς τους, θα δυναμώσει το λαϊκό κίνημα (πάρ' το αβγό και κούρεψ' το!) Οι του ΣΥΡΙΖΑ στην κοσμάρα τους, και στο έλεος των σοβαρών εσωτερικών προβλημάτων τους. Τι να πουν, και ποιος να τους ακούσει; Ο Καρατζαφέρης απαρηγόρητος τάχα μου, τάχα μου με την «αποκοτιά» του Καραμανλή να πάει σε πρόωρες εκλογές, τη στιγμή που ακόμη και οι πέτρες το ξέρουν πως ο μόνος λόγος που έχει στήσει το μικρομάγαζο που ακούει στο όνομα ΛΑΟΣ, είναι για να ξαναμπεί ο ίδιος κάποια στιγμή στη Ν.Δ. εν δόξη και τιμή, διαπραγματευόμενος την ύπαρξή του μέσα στο Κόμμα από θέση ισχύος, στο βαθμό που φυσικά που θα τα πάει καλά στις εκλογές ηγούμενος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Και μάλλον προς τα εκεί πάει το πράγμα αφού, σύμφωνα με τις τελευταίες σφυγμομετρήσεις, ο ΛΑΟΣ έρχεται τρίτος, πίσω από τη Ν.Δ.
Η πλάκα είναι πως τη δουλειά την έχει μυριστεί κι ο Μπουμπούκος ο οποίος, αφού εξέφρασε κι αυτός την σκορδοκαΐλα που ο Καραμανλής με τα καμώματά του, απειλεί ν' αφήσει τον τόπο έρμαιο στις ορέξεις του φαύλου ΠΑΣΟΚ, έσπευσε να δηλώσει στο πανελλήνιο πως και ο ίδιος έλκει τις (πολιτικές) ρίζες του από τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη!!!
Μόνο ο Ανδρουλάκης κάτι είπε που, κατά την ταπεινή μου άποψη, προσέγγιζε αυτό που κανονικά θα πρέπει να γίνει, αν θέλουμε όντως να βγούμε κάποια στιγμή από τα δύσκολα. Είπε δηλαδή ότι, άσχετα με το τι θα βγάλει η κάλπη στις 4 του Οκτώβρη, η κατάσταση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με σύνεση και χωρίς κομματικούς λεονταρισμούς, με την προώθηση σε θέσεις κλειδιά στο όποιο κυβερνητικό σχήμα θα προκύψει τεχνοκρατών και ανθρώπων ικανών να διαχειριστούν την κρίση, με γνώμονα την επιστημονική τους επάρκεια, κι όχι κατ' ανάγκη τις πολιτικές τους προτιμήσεις. Εντάξει όμως, κύριε Μίμη μας, μην σπέρνεις καινά δαιμόνια. Κι εμείς δηλαδή πώς θα την βγάλουμε ένα μήνα χωρίς στείρους σκυλοκαβγάδες;
Περνούσε όμως η ώρα, τα πάνελα άρχιζαν ν' αδειάζουν από επίδοξους εθνοσωτήρες και τα κανάλια να επιστρέφουν στην κανονική ροή του προγράμματός τους (επί το πλείστον επαναλήψεις σίριαλ που έχουν γυριστεί λίγο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης).
Εγώ όμως είχα «φτιαχτεί» στο μεταξύ, και συνέχισα να ψάχνω για ...; γόνιμες και μεστές ουσίας πολιτικές αντιπαραθέσεις από τηλεοράσεως, έτσι κάποια στιγμή έπεσα πάνω στο ...; Κανάλι του Πολίτη, όπως με περισσή σεμνότητα το χαρακτήριζε ο οικοδεσπότης της εκπομπής. «Κοίτα να δεις», είπα από μέσα μου, «που έχεις δικό σου κανάλι και δεν το ΄ξερες». Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο μέχρι πρότινος το ήξερα σαν το Κανάλι του Χαχαχούχα (πλην της παρουσίας σε αυτό του Χατζηνικολάου, τον οποίο καλώς ή κακώς έχω σε κάποιαν εκτίμηση).
Κι είχε ο δημοσιογράφος-οικοδεσπότης της εκπομπής που φιλοξενείται στο Κανάλι του Πολίτη (κι ο ίδιος άλλωστε -κατά δήλωσή του- μόνο για τον Πολίτη ζει κι αναπνέει, και γι' αυτόν κοπιάζει και θυσιάζεται, πρόθυμος κάποτε μέχρι και με κακοποιούς που ληστεύουν ανυπεράσπιστες γιαγιούλες να τα βάλει, αν και πάντα τηλεπαθητικώς, και χωρίς να έρχεται σε άμεση επαφή μαζί τους), καλεσμένους τον κύριο Λοβέρδο του ΠΑΣΟΚ, τον κύριο Παν-Παν της Νέας Δημοκρατίας, τον κύριο Άδωνι του Εδώ-Τα-Καλά-Κουκιά, και τον κύριο Μάκη (ένας είναι ο κύριος Μάκης!)
Κι αλυχτούσαν ασυστόλως εκεί πέρα οι πάντες λέγοντας ο καθένας τα δικά του, και κάπου-κάπου παρενέβαινε τσιρίζοντας και ο host της εκπομπής και αυτόκλητος συνήγορος του πολίτη, κατακεραυνώνοντας τους πολιτικούς καλεσμένους του με κρίσιμες ερωτήσεις του τύπου, «Και για πείτε μου εσείς, κύριοι του ΠΑΣΟΚ, πώς σκοπεύετε να τετραγωνίσετε τον κύκλο;» ή «Και δε μου λέτε, εσείς, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, με τι τρόπο θα εντοπίσετε από πού πέρδεται το μπαρμπούνι;».
Κι όταν πια βράχνιασαν και κόρωσαν όλοι τους, είπαν να χαλαρώσουν λίγο και να ξεσκάσουν, οπότε έπιασαν να αλληλογλείφονται και, από εκεί που ήταν έτοιμοι να πιαστούν μαλλί με μαλλί, να πλέκουν ο ένας το εγκώμιο του άλλου. Μια σκηνή βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική γιατί, εντάξει, ρε μπαγάσα, μπορεί τη μια στιγμή να θέλω να σου φάω το λαρύγγι, όμως κατά βάθος να ξέρεις πως σε αγαπώ, ίσως περισσότερο κι από την ίδια τη μαμά σου.
Τελικά όμως οι υπόλοιποι εσιώπησαν διακριτικά, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον δημοσιογράφο-οικοδεσπότη και στον κύριο Μάκη, για να γλείφουν ο ένας τον άλλο με την ησυχία τους (ένα εικοσάλεπτο κράτησε σρλουπ σρλουπ, μέχρι που στο τέλος ήρθαν κι έγιναν παπί, κι είπαν να πάνε να βάλουν κάτι στεγνό επάνω τους) . Ο οποίος κύριος Μάκης ειρήσθω εν παρόδω μας εγνωστοποίησε ότι οσονούπω βγάζει και καινούρια εφημερίδα, η οποία -ξέρετε τώρα εσείς- θα είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες, μιας και ο κύριος Μάκης λέει πάντα την αλήθεια, τα σύκα, σύκα, και τη σκάφη, ηλεκτρικό πλυντήριο, και δεν κωλώνει πουθενά ...; ...; ...;
Μ' αυτά και μ' αυτά λοιπόν, σκέφτομαι -κι όχι άδικα!- ρε δεν πάει να βγάλει ό,τι θέλει η κάλπη στις 4 του Οκτώβρη, για μένα, τον πολίτη, το τεράστιο κέρδος είναι πως απέκτησα κανάλι, κι εντός ολίγου θα αποκτήσω κι εφημερίδα, δυο ΜΜΕ μ' άλλα λόγια έτσι από το πουθενά, που θα λένε πάντα την αλήθεια και θα τάσσονται υπέρ των αδικημένων και των αδύνατων, χωρίς σκοπιμότητες και υστεροβουλίες! Τι άλλο θέλω για να κοιμάμαι (αν)ήσυχος;
Real News δεν είχα διαβάσει ποτέ, μέχρι χθες που, ελλείψει της εφημερίδας που διαβάζω την Κυριακή, τα έσκασα και την πήρα.
Ένα ειδικό ένθετο, φίσκα στα κοσμικά. Διάβασα και το ευχαριστήθηκε η ψυχούλα μου. Να μην ξέρω κι εγώ πώς την βγάζουν οι άλλοι, οι «αλλιώς», στη Μύκονο; Αμαρτία από το Θεό!
Έμαθα, λοιπόν, για τις δώδεκα βιλίτσες της Γιάννας, (αλήθεια, πότε θα της κάνουν άγαλμα, εκεί κοντά στου Τρούμαν; ...; Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε), έμαθα και για το πώς καλοπερνάει ο Άδωνις, ο οποίος, λέει, είναι τύπος και υπογραμμός, η επιτομή της σεμνότητας και της ταπεινότητας, (αλήθεια, ρε Άδωνι, αφού είσαι τόσο σεμνός και ταπεινός, γιατί σκυλοπνίγεσαι με τα πέρα-δώθε σου τη Μύκονο, και δεν πας να δροσίσεις τις πατούσες σου στη Λούτσα;) έμαθα ...; και τι δεν έμαθα!
Έμαθα και για τα έργα και τις ημέρες κάποιων τύπων που έχουν ένα πολύ in και high στέκι στην Ψαρού, οι οποίοι οργάνωσαν μια βραδιά με τον Αντώνη Ρέμο, όπου μάζεψαν γύρω στα 1500-2000 άτομα, χρεώνοντάς τα 150-200 ευρώ το κεφάλι.
Κι ύστερα, λέει πάλι, σε έλεγχο που έκαναν άνθρωποι της ΥΠΕΕ του Υπουργείου Οικονομικών, διαπιστώθηκε πως αυτά τα καλόπαιδα δεν είχαν κόψει ούτε μισή απόδειξη -ούτε καν για ένα μπουκαλάκι νερό. Όλα «στην από μέσα», οι ...; Ελληναράδες!
Θα τους βάλουν, ξαναλέει, τσουχτερότατο πρόστιμο, και μπλα μπλα μπλα ...; Ίδωμεν!
Μας έχουν ταράξει τους τελευταίους μήνες, και δεν μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε ούτε καν τον πολλά-βαρύ-και-όχι μας με τα όσα μας λένε καθημερινά για τα μαύρα χάλια της οικονομίας μας, για τα ταμεία που είναι άδεια, και για τα χειρότερα που έρχονται από Σεπτέμβρη μήνα, (περισσότεροι φόροι, κι άλλες περικοπές στα όποια ισχνά μας προνόμια, ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους).
Επειδή τώρα το 'χει η κούτρα μου να κάνει βρόμικες σκέψεις, διερωτώμαι, πόσοι απ' αυτούς (ιδιοκτήτες εστιατορίων, κέντρων διασκέδασης, κοσμικών πλαζ και αφοδευτηρίων), που παρέχουν υπηρεσίες στους «εκλεκτούς» τούτου του τόπου, δεν αντιμετωπίζονται από το Κράτος με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ο κάθε φουκαράς, (σε θέματα φορολογίας, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!)
Γιατί, τι να τις κάνουν τις «υψηλές» γνωριμίες, αν δεν μπορούν να τους βοηθήσουν σε μια ...; δύσκολη στιγμή; Και με το δίκιο τους βέβαια, οι άνθρωποι. Δεν θα βάλουμε στην ίδια μοίρα τον σουβλατζή της γειτονιάς με τον τύπο τον αεράτο, που έχει το πολύ in κι άλλο τόσο high στέκι στη Μύκονο, και σερβίρει τον γόνο της γνωστής οικογενείας των Παπορίδηδων συκωτάκια κάμπιας με sauce από ζουμί βρασμένου λάστιχου τρακτέρ ανακατεμένο με λίπος ψόφιας φάλαινας. Ααα, να είμαστε δίκαιοι, και να αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα του άλλου ...;
Ζούμε σε μια χώρα όπου, όποιος έχει μπάρμπα στην Κορώνη, κατορθώνει τα ακατόρθωτα, έτσι λοιπόν σκέφτομαι πως ίσως όλοι αυτοί που απασχολούνται στον τομέα της παροχής (υψηλών πάντα) υπηρεσιών, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στο να αντιμετωπίζονται με ...; ευνοϊκό τρόπο τα όποια «μικροπροβληματάκια» αναφύονται στις δοσοληψίες τους με το Δημόσιο.
Βέβαια, με τέτοια απίστευτα κέρδη που έχουν (στο ίδιο κομμάτι της εφημερίδας κάπου αναφέρεται ότι κάποιοι εφοπλιστές έχουν κάνει λογαριασμό μέχρι και τριακόσιες χιλιάδες ευρώ), ίσως και να μην χρειάζεται καν να ενοχλούν τις «υψηλές γνωριμίες» τους, αρκούμενοι απλώς στο να ...; λαδώνουν, (για να μην τρίζουν, διάολε!) κάποια από τα μικρότερα γρανάζια της ...; μηχανής.
Ίσως όλα αυτά σε άλλες εποχές να μην είχαν και τόση σημασία. Σήμερα όμως που, απ' ότι μας λένε τουλάχιστον, η χώρα κινδυνεύει με οικονομική κατάρρευση, αν όντως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, οι οποίοι, ενώ κερδίζουν σε μια βράδια ποσά που ο απλός άνθρωπος ούτε να τα ονειρευτεί καν δεν διανοείται, δεν αποδίδουν στο Κράτος τους νόμιμους φόρους, τότε δεν είναι απλοί φοροφυγάδες. Είναι ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τελεία και παύλα.
Φύσηξε ...; Νοτιάς, μαΐστρος τραμουντάνα ...;
Έχω μερικές ενστάσεις γι' αυτό το σκοτσέζικο ντους που υποστήκαμε εμείς οι ΑΕΚτζήδες τους τελευταίους μήνες! Τρέχα γύρευε τώρα πού είναι η αλήθεια και πού οι υπερβολές και τα ψέματα. Στην αρχή κάτι διέρρευσε ότι τάχα οι επίδοξοι επενδυτές ...; σκιάχτηκαν κι έκαναν πίσω από τη φοβερή δημοσιότητα που είχε πάρει το όλο θέμα. Σιγά, ρε παιδιά! Μασάει η κατσίκα ταραμά; Ποιος είναι στο τσακ να «σπρώξει» τέτοια χοντρά λεφτά σε μια ομάδα, και θέλει να παραμείνει ανώνυμος και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας; Αμ, τότε γιατί να θέλει να ανακατευτεί;
Επειδή είμαι πρώην ναυτικός, να σας πω κάτι: τον Βαρδινογιάννη, μέχρι να πάρει τον ΠΑΟ, ούτε καν στη ναυτική πιάτσα δεν ήξεραν να πουν σωστά το όνομά του. Άλλοι τον έλεγαν Βαρδουλογιάννη, άλλοι Βαρβαρογιάννη, και πάει λέγοντας. Μόλις αγόρασε η οικογένεια τον Βαζελιακό, μέσα σε μια νύχτα είχε μάθει κι έλεγε σωστά το όνομά της μέχρι κι η μάνα μου.
Πάμε λοιπόν παρακάτω. Η αλήθεια για την άρνηση των επίδοξων επενδυτών να προχωρήσουν το θέμα, λογικά πρέπει να έχει να κάνει με τα μεγάλα χρέη της ομάδας, που φυσικό είναι ότι δεν θα ήθελαν να επωμιστούν, και το ερώτημα προς την παρούσα διοίκηση είναι τι την έκανε να πιστεύει το αντίθετο; Μήπως το παιχνίδι ήταν στημένο ευθύς εξ αρχής, κι απλώς ήθελαν να δημιουργήσουν τεχνηέντως ένα κλίμα ευφορίας κι αισιοδοξίας στις τάξεις των οπαδών της ομάδας, για να κινηθούν τα διαρκείας; Κάθε άλλη εξήγηση holds no water, που λένε και οι Άγγλοι, ή κατά το κοινώς λεγόμενο, απλώς δεν στέκει!
Μ' αυτά και μ' αυτά, φτάσαμε, παραμονές του κρίσιμου ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και των αγώνων για το Europa Cup, ή όπως το λένε τέλος πάντων, η κατάσταση να είναι πιο ζοφερή από ποτέ, και το μέλλον να διαγράφεται κάτι παραπάνω από δυσοίωνο, αφού Θανόπουλος και Σία δεν έχουν το απαιτούμενο χρήμα για να αγοράσουν τους παίκτες που θέλει ο Μπάγιεβιτς. Ούτε καν τις πενταροδεκάρες, τηρουμένων των αναλογιών, που απαιτούνταν για την αγορά του Νοτιοαφρικανού παίκτη.
Κι όσο για τον Μπάγιεβιτς, ο οποίος επί του παρόντος εμφανίζεται -και μάλλον είναι- ο από μηχανής θεός, το ερώτημα που τίθεται είναι, πόσο θα αντέξει ακόμη; Γιατί στο φινάλε, γιατί να θέλει να συνδέσει την τύχη του και το όνομά του με μια ομάδα στην οποία τίποτε δεν λειτουργεί σωστά, και η οποία, αγωνιστικά και λόγω αντικειμενικών συνθηκών, δεν μπορεί να έχει την οποιαδήποτε φιλοδοξία για διακρίσεις έστω και στα πλαίσια του εθνικού πρωταθλήματος;
Σκέφτομαι πως ίσως θα ήταν μια έστω και μικρή παρηγοριά, αν μας εξηγούσε κάποιος από τους γνωρίζοντες εκ των έσω τα πράγματα, αντικειμενικά όμως, και δίχως φανατισμούς και παίρνοντας το μέρος της μιας πλευράς είτε της άλλης, πώς έφτασε η ΑΕΚ εδώ που έφτασε, αν μη τι άλλο για να ξέρουμε προς τα πού να κατευθύνουμε τις μούντζες μας.
Και πολύ φοβάμαι πως τα χειρότερα έπονται, γιατί, κακά τα ψέματα, τουλάχιστον μέχρι τώρα, έστω και με την ψυχή στο στόμα, η ομάδα κατάφερνε να διατηρείται στις τρεις πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος. Από εδώ και πέρα όμως τι; Μήπως μας περιμένουν τίποτε ακόμη μεγαλύτερες κατρακύλες; Και για να γίνω πιο σαφής, μήπως, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση για δυο τρία χρόνια ακόμη, καταντήσει η μεγάλη ΑΕΚ, μια μικρομεσαία ομάδα τύπου Πανιώνιος;
Γιατί, εντάξει, εμείς οι παλιοί ΑΕΚτζήδες γεννηθήκαμε και ΑΕΚτζήδες θα πεθάνουμε. Όμως τι γίνεται με την πιτσιρικαρία, με τα νέα παιδιά; Γιατί να θέλουν να υποστηρίζουν μια ομάδα η οποία δεν θα πηγαίνει για τίποτε, και δεν θα έχει καμιά αγωνιστική φιλοδοξία, (αφού δεν θα έχει και τις αντικειμενικές δυνατότητες για να διεκδικήσει κάτι καλύτερο), σε μια εποχή μάλιστα που η μόστρα και το δόγμα, «Ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτε», αποτελούν τις κυρίαρχες ...; ηθικές αξίες;
Γι' αυτό -το ξαναλέω- το μόνο «καλό» που μπορεί να γίνει επί του παρόντος, είναι να βγει κάποιος χριστιανός και να μας πει όλη την αλήθεια για την κατάσταση -κυρίως την οικονομική- της ομάδας. Αν -για δικούς σου λόγους- φοράς παρωπίδες, ή στρουθοκαμηλίζεις, τότε εύλογο είναι πως ούτε πού πατάς και πού βρίσκεσαι να ξέρεις και, ως εξ αυτού, ούτε τις επόμενες κινήσεις σου να μπορείς να σχεδιάσεις με στόχο την έστω και στοιχειώδη ομαλοποίηση της κατάστασης.
Θα μου στρίψει! Ζούμε σε μια εποχή όπου η ...; Μύκονος τείνει να αναδεχτεί σε ό,τι πιο σημαντικό έχει να παρουσιάσει ο τόπος -σημαντικότερο ίσως κι απ' αυτήν ακόμη την Ακρόπολη!
Φαίνεται πως το σύστημα αξιών μας έχει πάθει γενικό κλακάζ, γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι ασχολούμαστε με πρόσωπα και με πράγματα που ίσως δεν θα 'πρεπε.
Ο λόγος για τη φασαρία που γίνεται γύρω από το αν θα πουλήσει η Αθηνά Ωνάση τον Σκορπιό ή όχι, λες και το συγκεκριμένο νησάκι αποτελεί ανεκτίμητο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και παράδοσης, και δεν πρέπει επ' ουδενί να πέσει σε ...; ξένα κι άσπλαχνα χέρια. Ψυχραιμία, συμπολίτες. Ένα οικόπεδο είναι, και τίποτε πέραν αυτού. Και στο βαθμό που αποτελεί ιδιοκτησία της εν λόγω κοπελίτσας, ό,τι θέλει το κάνει.
Θα άξιζε ίσως τον κόπο να ασχοληθούμε με το θέμα, αν επάνω στο νησάκι είχαν ανεγερθεί τίποτε ευαγή ιδρύματα, αν είχε δοθεί -έστω κι επί δανεισμώ- για να δημιουργηθούν εκεί πέρα τίποτε παιδικές κατασκηνώσεις, ή τίποτε θέρετρα για τους άπορους. Όμως τίποτε απ' αυτά τα ωραία δεν συμβαίνει, και πολύ φοβάμαι πως όλο το ταβατούρι γίνεται απλώς για το πάπλωμα. Ο Σκορπιός, είτε στην Αθηνά ανήκει, είτε στον Μπιλ Γκέιτζ, είτε στα τρισέγγονα του Ναβουχοδονόσορα, δεν είναι παρά ένας τόπος παραθερισμού και αναψυχής για ζάπλουτους ανθρώπους -τελεία και παύλα. Και υπ' αυτή την έννοια, δεν μπορώ να καταλάβω τι ζόρι θα μπορούσε να τραβήξει ο μέσος Έλληνας αν, αντί για την Αθηνά, έλιαζε την κορμάρα του στο εν λόγω νησάκι ο τάδε ή ο δείνα μεγιστάνας του πλούτου, αλλοδαπός είτε ημεδαπός
Αντρέας Μιαούλης
Ιεράπετρα, Κρήτη
Το προφίλ μου
Κάποτε ήμουν ναυτικός. Μου έκοψαν τα καράβια (κατάργηση ειδικότητας), και τώρα θαρρώ δεν είμαι τίποτα. Φάλαινα ξεβρασμένη στη στεριά
