This book, originally penned in Greek by the author, was translated by me into English fifteen years ago today.  The original book for the Greek language was also published by Livanis Publishing of Greece, under the title ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ, (NEVER AGAIN.)





Werner Libnits is an epileptic social outcast, a maverick kind of a vagrant roaming the streets of pre-war Berlin in a constant search for food _sometimes salvaged from the contents of dumpsters.
Claus Funke is an emaciated and deformed hunchback, malevolent, bitter, and hell-bent in getting even with his gruesome fate and society at large.
Rosa Epstein is the daughter of Professor Epstein, a renowned German-Jew physicist, who, together with some other as prominent members of the scientific society, are just a few agonising breaths away from discovering the properties of the atom's fission.
An ever... enterprising Claus Funke, once he discovers who Rosa Epstein really is, decides this
time around to run the show entirely himself by not reporting to his . Instead he shadows the young woman, until he spots her father's hideout _Professor Epstein's name already rates high in the of both the SS and the Gestapo list. Following a stake-out of the safe-house, Claus Funke eavesdrops through an open window to what it transpires between father and daughter, as the unsuspecting former gives away crucial details regarding his research and lab tests that are pregnant with promises for an unheard-of scientific breakthrough.
Werner Libnitz and Claus Funke represent in the most vivid and colourful fashion the everlasting and since-the-inception-of-time struggle between Good and Evil. As Claus Funke keeps on shadowing Rosa Epstein looking for his chance to ask for sexual favours by blackmailing her with divulging everything he knows about her dad to the , Werner Libnitz gets on the hunchback's tail, as the rescuing of the young woman offers him a worthy cause. Thence the eventual confrontation; the hunchback gets licked good and proper. Following this incident, Werner Libnitz is arrested, tried for resisting arrest, and attempted murder, sentenced, and send to prison to serve his time of twenty years. And so are Rosa Epstein and her father: the young woman is send to an interrogation centre, the old man to a concentration camp.
A few pages later the young woman is freed, thanks to the intervention of Aldo Esposito, Cultural Attache to the Italian Embassy in Berlin, and a protege of Rosa's step-father, a high-ranking official with the Italian Fascist Party.
Almost immediately after her release , Rosa Epstein once more will find herself harassed and besieged by Claus Funke. Rosa agrees to visit Claus at his house. Once there, a crazed with lust and passion Funke will lose no time in sprawling himself all-over her, leaving her no choice but to kill him.
In the meantime Professor Epstein, while incarcerated in the concentration camp, manages to kill himself.
Hitler's plan calls for the staging of a major historical show, entailing the use of a good number of German outposts along the borders with Poland must be by . So they have to turn to the inmate population of the country's correctional institutions.Werner is among those .
When the crucial day comes, Libnitz and his fellow convicts, masqueraded as Polish soldiers are shipped off to the outskirts of a German village by the border with Poland.
Their mission successfully carried out, the convicts retreat to the rendezvous point, just a few hundred yards off the village. There they find themselves surrounded by SS and Wermacht regulars who open fire at them.
Werner Libnitz along with a few more of his comrades manage to survive the carnage as they bolt and scatter.
Werner,By now secretly and desperately in love with Rosa Epstein, tries to locate her. Together with another prisoner, Werner snakes his way back to Berlin, where he pays a visit to Aldo Esposito's house in his search for the young woman. Indeed Rosa is hiding there.
A motorman working with the German Railways Services agrees to let the three fugitives _Rosa, Werner, and his fellow convict_ hide inside the water-supply tank of the locomotive that pulls the passengeer train on route to Holland. Captured and tortured, Aldo Esposito would inform on Werner to his captors.
A combined SS-Gestapo force blockades the last station before the train crossed over to The Netherlands, though at the end of a fierce showdown, Werner Libnitz and his companions would manage to cross over and set foot on Dutch soil.Rosa suggests that the two of them spend together the rest of their living days. But Werner sends her off to freedom, while himself crosses over, and back to the German side of the border. Werner has some unfinished business to attend to.SS Brigadier Diedrich was the man who most and above all others had inflicted so much sorrow and pain on Werner.
So now Werner decides to pay Dierdrich a visit at his mansion, where the latter throws a party to celebrate the... victorious invasion of Poland by the German Armed forces. Upon entering the mansion, and before settling the score with Diedrich in the most dramatic and... final way, Werner Libnitz literally wreaks havoc.
When finally Werner Libnitz hits the ground, struck by an angry swarm of bullets, and seconds before he passes away, he experiences a feeling of total contentment and inner tranquility, his short journey through life somehow vindicated, and at the same time delivered from an otherwise wretched existence.


.                     ABOUT THE AUTHOR



Nicolas Foss (pen name of Mr Nicos Foskolos), was born in Athens, Greece, in 1927, where he majored in Political Sciences.

          From an early stage in his life, he took a keen interest in the study of history, philosophy, and poetry. At the age of seventeen he was employed by the then Greek Radio Organization (Hellenic Radiophony, to be more precise,) as a writer of radio series and short stories, (mainly both contemporary and historical dramas,) which turned out to be the big radio hits of their time.

          His first radio series, Detective Stories, was aired for three years in a row, and was acclaimed as a major success throughout Greece.

          At about the same period he worked with several Athens dailies penning short stories, also as a cinema critic, and art and literary columnist .

          Early in the '60s he embarked on his career as a playwright, first appearing with the play Ο Θάνατος θα Ξανάρθει, (Death revisited), which also turned out to be a success and the basis for a motion picture shot soon after the play went on stage. Ten more plays followed with equal success.

          Nick Phoske (Nicos Foskolos) since 1967 directed _also wrote the script of_ approximately thirty motion pictures, courageously dealing with _also delving deep into_ the social problems plaguing Greek _if not only_ society at the time, which even to this day rate among the blockbusters in the history of Greek cinematography.

          In 1971 he was <transferred> to the still <wet behind the ears> Greek Television, with his T.V, series Ο Αγνωστος Πόλεμος, (The War Behind The Scenes), a Spy drama that enjoyed world-record ratings  (87%). More equally successful T.V. series followed, amongst them, Εν τούτω Νίκα, (In This The Victory), Πορφύρα και Αίμα, (The Scarlet and The Blood).



In 1991, soon after the dawning of the Private Television era in Greece, Mr Nick Phoske achieved the unthinkable by introducing the daily TV series Η Λάμψη (The Glitter), which not only emerged as yet another major success ratings-wise, but it still goes on strong and mighty after almost ten consecutive years of broadcasting, and competing only against his second also daily series Καλημέρα Ζωή, (Good Morning to Life), introduced in 1993 with just as flying colors, and about to enter its seventh year on-air.

          Nick Phoske's motion picture Υπολοχαγός Νατάσα, (Lieutenant Natasha,) went down in the Greek Cinema annals as the box-office hit of all times, viewed by the largest number of  movie-goers ever registered, and his films The Ruthless, and Fever on The Asphalt won him three awards and distinctions in the International Cinema Festival of Thessaloniki, Greece.

          In 1965 his motion picture Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο, (When the Soil Turned Red With Blood), was nominated by the American Academy for the Arts and the Sciences for the Best Foreign Film Oscar.

          Quite a few of his movies and TV series are shown and broadcasted the world over. (His film Lieutenant Natasha, was aired by BBC some years back.)

          His novel Those Who Live By The Sword...  (Learn how to live, learn how to Die), is his first attempt as a book writer, followed by two more books, The Woman On The Front Page, (already released _Greek language edition), and, Way Above the Sky, (soon to be published.)

          Mr Nick Phoske (Nicos Foskolos) lives in the Hilioupolis suburb of Athens, his is happily married to Mrs Tonia Foskolos, the Father of two children from his previous marriage, and the Grandfather of a wonderful toddler. Faced with  much more than a tight schedule, as he both writes and directs his two daily serials The Glitter and Good Morning to Life, (both aired by the ANT1 TV network), he enjoys spending his very limited free time sailing with his beautiful yacht TONIA.§



The perfect departure

altSo here I go,

Flying way above

The self-righteousness of your guns,

Your priests' reverent lies,

Your Demagogues in

Statesmen's'  guise,

Your phony saints and prophets

Who, in the name of  God's love,

Teach us they do

To hate

So here I blissfully

Glide towards nothingness,

Putting safe distance between me

And the unholy palter,

That Man was made in God's


Clear steering of nightmares,

And dark memories,

On route to Heaven

-one made entirely of oblivion..


Δεν είμαι από εδώ, όμως μένω εδώ κοντά δέκα χρόνια και τον αγαπώ αυτόν τον τόπο, κι ακράδαντα πιστεύω ότι του αξίζει μια καλύτερη μοίρα! Κάποτε είχα ακούσει να αναφέρουν την Ιεράπετρα ως την νοτιότερη πόλη της Ενωμένης Ευρώπης. 'Ομως, με αυτά τα χάλια, μήπως τελικά είναι η νοτιότερη πόλη του... Bangladesh? Κύριε Καρχιμάκη, κύριε Πλακιωτάκη, κύριε Μαστοράκη, και κύριε Χριστοφακάκη (δυστυχώς, η Ελλάδα δεν είναι η χώρα των συλλογικών προσπαθειών, αλλά των συλλογικών ευθυνών για όλα εκείνα που πρέπει να γίνουν, και ποτέ δεν γίνονται), μπορεί κανείς από εσάς να εγγυηθεί τη σωματική μας ακεραιότητα, αν όχι αυτή την ίδια τη ζωή μας, στο βαθμό που είμαστε αναγκασμένοι να κυκλοφορούμε σ' αυτούς τους... βομβαρδισμένους δρόμους;

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ο Λάκης, ο Θεοδωράκης, και η τεχνική του να μιλάμε, χωρίς να λέμε τίποτα

http://www.periodista.gr/medias/item/14713.htm. Κλασσική περίπτωση του πώς να φτιάχνουμε ψαρόσουπα, χωρίς να βράζουμε ψάρια. Ο Λαζόπουλος, μην έχοντας να προσφέρει τίποτε το πραγματικά άξιο λόγου τα τελευταία χρόνια στο «λαό» του από το μετερίζι του, έχει ανάγει το λαϊκισμό σε επιστήμη, ακολουθώντας πιστά την γκεμπελική αρχή του, «Λέγετε, λέγετε, στο τέλος πάντα κάτι μένει», και ξεκαθαρίζοντας στην πορεία- έτσι πιστεύει- τους λογαριασμούς του με όσους θεωρεί ότι του πηγαίνουν κόντρα. 
Στην προσπάθειά του, λοιπόν, να δημιουργήσει εντυπώσεις, επιχειρεί να συρράψει μεταξύ τους δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα και να τα παρουσιάσει σαν κάτι το ενιαίο, άξιο να ασχοληθεί κανείς μαζί του, να το κριτικάρει και εν τέλει να το στηλιτεύσει!...
Κατά καιρούς έχουν ακουστεί τα μύρια όσα για τις αμοιβές των πρωτοκλασάτων -με ή χωρίς εισαγωγικά- της έντυπης αλλά κυρίως της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας που «ευτύχησαν» να δουλέψουν στην κρατική τηλεόραση: Θεοδωράκης, Διγενή, Παπαδόπουλος, Κούλογλου, για να αναφέρω μόνο μερικά ονόματα. Αλήθεια; Ψέματα; Τρέχα γύρευε. Αλλά ακόμη κι αν αληθεύουν αυτά που ακούγονται περί αστρονομικών αμοιβών, η ευθύνη κατά κύριο λόγο βαρύνει τους υπεύθυνους της κρατικής τηλεόρασης που τις ενέκριναν, και λιγότερο αυτούς που τις εισέπρατταν, κι αυτό είτε μας αρέσει, είτε όχι. Αλλά εντάξει, αυτά υποτίθεται πως τα αφήσαμε πια πίσω μας. Και τέλος πάντων, αν υπάρχουν υπεύθυνοι για την αλόγιστη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος εκείνη την περίοδο, ας τους καθίσουν επί τέλους στο σκαμνί ώστε να πληρώσουν με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο το τίμημα των ανομιών τους, ώστε να αποκατασταθεί άπαξ το περί δικαίου αίσθημα, και να σταματήσουν κάποτε αυτές οι στείρες ουσίας παλινοδίες και τα πυροτεχνήματα του τύπου, «Ρε, ξέρεις πόσα έπαιρνε ο τάδε, όταν δούλευε στην ΕΡΤ;» γιατί απλώς στην παρούσα φάση δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτε.
Καλώς ή κακώς, ο Σταύρος Θεοδωράκης εμφανίζεται σήμερα σαν αρχηγός πολιτικού κόμματος και διεκδικεί την ψήφο μας, με μοναδική του επιδίωξη να συμβάλλει κι αυτός στη σωτηρία του τόπου, ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται. Με την ιδιότητά του λοιπόν αυτή του αρχηγού κόμματος που φιλοδοξεί να παίξει κάποιο ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, φυσικό κι εύλογο είναι να προβάλει κάποιες θέσεις κι απόψεις, κι ο μέσος πολίτης που έχει δυο δράμια μυαλό στο κεφάλι του και που ευελπιστεί να δει την Ελλάδα να κάνει έστω και μισό βηματάκι μπροστά, θα πρέπει να τον κρίνει επί της ουσίας αυτών των θέσεων και απόψεων που εκφράζει, κι όχι απ' αφορμή το γεγονός πως, όταν δούλευε (ο Θεοδωράκης) στο κρατικό κανάλι έπαιρνε ένα σκασμό λεφτά, γιατί τότε (ο πολίτης), θα έχει δει το δέντρο και θα έχει χάσει το δάσος- τόσο απλό, κύριε Λαζόπουλε, εκτός κι αν με αυτήν την πατέντα της ανακύκλωσης φημών και κουτσομπολιών έχεις βρει εσύ έναν καλό τρόπο για να μένεις πάντα στον αφρό της επικαιρότητας και να παραγεμίζεις τις δικές σου τσεπούλες με παραδάκι.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Aegean και ξερό ψωμί!...

Με την Aegean είχα ανέκαθεν ένα πρόβλημα (έχω ταξιδέψει και στο εξωτερικό μαζί τους), και, σε σύγκριση με την αλήστου μνήμης Ολυμπιακή, έβρισκα την δεύτερη σαφώς καλύτερη από κάθε άποψη και σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί και να είμαι προκατειλημμένος, όμως έχω την αίσθηση πως, από τον καιρό που η Aegean μονοπωλεί σχεδόν τις πτήσεις εσωτερικού ελλείψει άλλου σοβαρού αερομεταφορέα ώστε να υπάρχουν συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού , τα πράγματα τείνουν να ολισθήσουν προς το χειρότερο. Κινούμαι συχνά από το Ηράκλειο της Κρήτης προς Αθήνα κι ανάποδα, κι έχω παρατηρήσει πως η Aegean, αν κι εκ συστήματος περίπου παρουσιάζει σοβαρές καθυστερήσεις στις αναχωρήσεις των πτήσεών της, θεωρεί θανάσιμο αμάρτημα να προβεί στις σχετικές ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα του αεροδρομίου ως είθισται, κι ο επιβάτης πρέπει να πάει σε χαρτορίχτρα για να μάθει πότε με το καλό θα δεήσει να σηκωθεί το αεροπλανάκι.

Δεν ξέρω αν γι' αυτό που μου συνέβη πριν μερικές μέρες στο Ν. Καζαντζάκης ευθύνονται οι άνθρωποι της Aegean ή οι του προσωπικού του αεροδρομίου, όμως με το που πήγα να περάσω από τον έλεγχο των απaltοσκευών, ένας ευγενέστατος κατά τα λοιπά κυριούλης μου ανακοίνωσε πως ήμουν ... υπέρβαρος.  Αρχικά θίχτηκα, γιατί νόμιζα πως αναφερόταν στο σωματικό μου βάρος, όμως με τα πολλά (είμαι κι αργόστροφος), κατάλαβα πως το πράγμα είχε να κάνει με την χειραποσκευή μου, την οποία θα έπαιρνα μαζί μου στην καμπίνα. Αν και η τσάντα μου δεν ζυγίστηκε, υπέθεσα πως μάλλον είχε δίκιο, οπότε τον ρώτησα, «Ωραία, και τώρα τι γίνεται;»

Άνευ ετέρας έπιασε να βγάζει από την τσάντα μου τα είδη υγιεινής που είχα μαζί μου, (κρέμα ξυρίσματος, σαμπουάν, μαλακτικό μαλλιών, μια κολόνια κ.λ.π.), ανακοινώνοντάς μου με επίσημο ύφος πόσα ml ήταν το καθένα, για να καταλήξει:  «Αν θέλετε να τα πάρετε μαζί σας, θα πρέπει να ταξιδέψουν σαν αποσκευή και να πληρώσετε τη διαφορά».

Απ' ό,τι κατάλαβα, είχα τρεις επιλογές: η μία ήταν να έχανα την πτήση, να πήγαινα στις τουαλέτες του αεροδρομίου και να έπιανα να ξυρίζομαι και να παρφουμαρίζομαι  μέχρι το επόμενο Πάσχα, η δεύτερη να πλήρωνα το χαράτσι ώστε να ταξίδευαν τα καλλυντικούλια μου ως αποσκευή, και η τρίτη να τα αποχωριζόμουν, έστω και με πόνο ψυχής, γιατί είμαι και λιγάκι τσίπης.

Επέλεξα την τρίτη και φαρμακερή λύση, και με το που το είπα στον κυριούλη, τον είδα να τα παίρνει έτσι χωρίς να με ρωτήσει και να τα πετάει σ' ένα ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΝΤΑ κάδο απορριμμάτων. Ορισμένα απ' αυτά τα είδη ήταν άθικτα, κι άιντε να με πείσεις εμένα ότι θα κατέληγαν όντως στα σκουπίδια, και ότι δεν θα βρισκόταν κάποιο «χέρι σπλαχνικό» να τα «περιμαζέψει», αν και μικρή σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι πως τα είδη αυτά αποτελούσαν δική μου ιδιοκτησία, και κανείς δεν είχε το δικαίωμα να πιάσει να τα «πετάξει», χωρίς καν να μπει στον κόπο να με ρωτήσει. Όταν είπα στον κυριούλη, «Εντάξει, αδερφέ, άσε τουλάχιστον να πάρω την κρέμα ξυρίσματος μαζί μου», εκείνος που διάβασε γι' άλλη μια φορά πόσα  ml ήταν, και τη σβούρισε κι αυτήν στον ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΝΤΑ σκουπιδοτενεκέ! Κι ερωτώ τώρα, αυτό δεν είναι αυθαιρεσία, για να μην πω τίποτε χειρότερο;   Δεν θα έπρεπε κανονικά να υπάρχει ένα ερμάριο που να φυλάσσονται αυτά τα πράγματα ώστε να έχει ο επιβάτης τη δυaltνατότητα, έστω κι έναντι μικρού αντιτίμου, να τα πάρει πίσω κατά την επιστροφή του; Μικρής ή μεγάλης αξίας, το θέμα, κύριοι της Aegean ή του αεροδρομίου, είναι ότι δεν τα αγοράσαμε μαζί ... Για κοιτάξτε το ...

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Ο άμωμος κύριος Μάκης...

Θέλοντας να διαφυλάξουν το άσπιλο και το αμόλυντο του πολιτικού μας


βίου, μερικά «ηρωικά» ελληνόπουλα, με το που αντιλαμβάνονται πως ο εκλεκτός ενός συγκεκριμένου κόμματος για την Δημαρχία της Αθήνας, είχε υπάρξει στο παρελθόν «συμπαίκτης» τους σε νοσηρά διαδικτυακά παιχνίδια, στη διάρκεια των οποίων τα καρότα, τα σέσκουλα και τα λοιπά ζαρζαβατικά είχαν χρησιμοποιηθεί και με άλλους τρόπους, πλην της παρασκευής μιας ωραίας και υγιεινής σαλάτας, σε μια κρίση πατριωτισμού, σκέφτονται πως πρέπει να ενημερώσουν για το γεγονός και κάποιους άλλους, μπροστά στον κίνδυνο να βρεθεί ο τόπος να σέρνεται στις λάσπες και στα χώματα.

Πράξη αξιέπαινη και ηρωική! Τα κίνητρά τους αγνά σαν το φρέσκο χιόνι! Δεν το έκαναν ούτε για χαβαλέ, ούτε για να τσεπώσουν -πιθανόν- μερικά ευρουλάκια. Μόνο που το έκαναν με λάθος τρόπο: αντί να παραδώσουν το οπτικοακουστικό υλικό που είχαν στα χέρια τους και αποδείκνυε πως ο εν λόγω υποψήφιος για τη Δημαρχία της Αθήνας χρησιμοποιούσε και αλλιώς πώς τα καροτάκια του στους αρμόδιους του πολιτικού κόμματος που τον στήριζε, ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ώστε να αποφανθούν οι τελευταίοι περί του ηθικά κολάσιμου ή όχι των πράξεών του και να αποσύρουν την υποστήριξή τους προς το πρόσωπό του, αν έκριναν πως έτσι έπρεπε να κάνουν, το παρέδωσαν -μάλλον κατόπιν εορτής- στον μόνο άνθρωπο που πραγματικά ενδιαφέρεται για την προκοπή και το καλό όνομα αυτού του τόπου,  τον δαιμόνιο δημοσιογράφο-ερευνητή κύριο Μάκη.

Με το που φτάνει το υλικό στα χέρια του κυρίου Μάκη, ο δαιμόνιος δημοσιογράφος συγκλονίζεται! Κατ΄ αρχάς μένει ενεός μπροστά στην αποκάλυψη πως τα καρότα μπορούν να χρησιμοποιηθούν κι αλλιώς, εκτός από τη σαλάτα! Στη συνέχεια, αμάθητος όπως είναι σε τέτοια κόλπα, τον κυριεύει ο πανικός και η απόγνωση. Για μέρες τον τυραννάει το βασανιστικό δίλημμα, έχει τελικά το ηθικό δικαίωμα να μην γνωστοποιήσει όλα αυτά τα περί του «καυτού καρότου»;

Αγωνιά, τυραννιέται, στριφογυρνάει άγρυπνος στο κρεβάτι του, ανήμπορος να κλείσει μάτι, με την Γερμανίδα συμβία του να του χαϊδεύει παρηγορητικά το κεφάλι και να του λέει, «Ησύχασε, αγάπη μου, καρότο είναι, θα περάσει».

Όμως στο τέλος η αίσθηση του δημοσιογραφικού καθήκοντος υπερνικά τους όποιους ενδοιασμούς του και τις όποιες επιφυλάξεις του, και ο δαιμόνιος προχωράει και κάνει βούκινο τον εν λόγω υποψήφιο από τη συχνότητα τους σταθμού που εργάζεται τώρα. Γιατί ναι επιτέλους, κάποιος πρέπει να ενημερώσει αυτόν τον δύσμοιρο λαό για τους διαφορετικούς τρόπους που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα καρότο, αλλά και μια μπανάνα, κι ένα ξυλάγγουρο βεβαίως βεβαίως! Αυτά τα πράγματα δεν τα κρατάς μυστικά ... Τα μοιράζεσαι με τους συνανθρώπους σου ...

Αν υπάρχει κάτι στρεβλό και διεστραμμένο στην προκειμένη περίπτωση είναι η περί ενημέρωσης αντίληψη που έχει περάσει στον κόσμο. Ο κύριος Μάκη είναι ο κύριος Μάκης. Τα κίνητρά του θολά τις περισσότερες φορές, σε βαθμό που να θέτουν εν αμφιβόλλω  τις «αγνές» του προθέσεις «να ενημερώσει τον κόσμο», όπως διατείνεται. Όπως και αρκετές φορές στο παρελθόν, έτσι και τώρα οι ενέργειές του ζέχνουν σκοπιμότητα, που θα πει πως μάλλον είτε έκανε ό,τι έκανε για να χτυπήσει -για κάποιους δικούς του λόγους- τον συγκεκριμένο πολιτικό φορέα, είτε γιατί το σκαμπρόζικο και το «πιπεράτο» φέρνουν πάντα μεγάλα νούμερα (περίπτωση Κορκολή, όπου ένας άνθρωπος καταστράφηκε, έτσι για πλάκα), σε μια εποχή που μάλλον ο δαιμόνιος τα έχει απόλυτη ανάγκη, για να μπορεί να υπάρχει.

Το ζήτημα όμως εν τέλει δεν είναι ο κύριος Μάκης, αλλά το πώς εννοούμε εμείς οι απλοί άνθρωποι την ενημέρωση, και πώς την θέλουμε. Ένα είναι το σίγουρο:  μπορούμε να κάνουμε πολλά και να αλλάξουμε άλλα τόσα με τις επιλογές μας. Απλά πράγματα       

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Εξάρχεια: Κράτος εν Κράτει...

Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε που χάθηκε ο φίλος μας ο Γιώργης. Τόσο ο ίδιος όσο ζούσε, όσο και η γυναίκα του σύχναζαν σε διάφορα στέκια στην περιοχή των Εξαρχείων, που την αγαπούσαν και τη θεωρούσαν γειτονιά τους. Θέλησε λοιπόν η γυναίκα του φίλου μας να κλείσει ένα μαγαζί στην περιοχή για να γίνει μια συμμάζωξη εκεί προς το τέλος του μήνα, να μαζευτούν φίλοι για να πιουν ένα κρασί και να πουν μερικά τραγούδια  απ' τα' αγαπημένα της παρέας, τιμώντας έτσι τη μνήμη του Γιώργη.

Αλίμονο όμως,  τύχη «κακιά» το θέλησε  ανάμεσα στους φίλους του να συγκαταλέγονται και μερικοί πολιτικοί. Με το που άκουγαν, λοιπόν, οι μαγαζάτορες της περιοχής των Εξαρχείων πως στη συμμάζωξη θα ήταν και λίγοι πολιτικοί, τους σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο. «Αδύνατον, ξέχασέ το», έλεγαν στη φίλη μας. «Μα γιατί;» ρωτούσε εκείνη απορημένη. «Γιατί, αν το μυριστούν τα «παιδιά» της πλατείας, θα πλακώσουν εδώ πέρα και θα μου κάνουν το μαγαζί καλοκαιρινό!» απαντούσαν εκείνοι.

Λέω λοιπόν στα «παιδιά» ότι εντάξει, 60-φεύγα είμαστε αρκετοί από εμάς της συμμάζωξης, «στυλοβάτες του συστήματος», (εγώ προσωπικά είμαι συνταξιούχος ναυτικός, αλλά μια ροπή προς τις «κακές παρέες» όσο να πεις την έχω), «αθύρματα του κερατά» που πρέπει οπωσδήποτε να φύγουμε απ΄ τη μέση ... για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση! Όμως αναρωτιέται κανείς, τι σόι «επαναστατική πρακτική» είναι αυτή που θέλει τα «παιδιά» να μπουκάρουν σε όποιο μαγαζί βλέπουν φάτσες που δεν γουστάρουν, και να τα κάνουν Γης Μαδιάμ; Δηλαδή μέσα από τέτοιες «συνοπτικές διαδικασίες» περνάει ο δρόμος προς την απόλυτη ελευθερία; Μέσα απ' τη λογική «όποιος πρόλαβε, τον διπλανό του κακοποίησε παντοιοτρόπως», και μάλιστα στη βάση ιδεοληψιών και χωρίς καν να ξέρει αν αξίζει όντως το κόπο να μπει - «ο τιμωρός»-  σε τέτοια ... ψυχική και σωματική ταλαιπωρία;

Όταν μας το είπε η γυναίκα του φίλου μας, παγώσαμε. Νιώσαμε αίφνης παρίες, τουλάχιστον όσοι από εμάς επιμένουμε να αγαπάμε την πλατεία, και να θέλουμε να παίρνουμε το καφεδάκι μας ή να τρώμε σε κάποιο από τα μαγαζιά και τα στέκια της περιοχής, όμηροι μιας ασυνάρτητης νοοτροπίας και λογικής που έτσι αγόγγυστα και χωρίς πολλή σκέψη θέλει κάποιους να «την πέφτουν» σε όσους θεωρούν «ταξικούς εχθρούς», ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το! Δεν ξέρω πώς δικαιολογούν με τη συνείδησή τους τα «παιδιά» τέτοιες πρακτικές. Μπορεί και να δρουν έτσι στο πλαίσιο κάποιας κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης και θεωρίας που τους υπαγορεύουν να προβαίνουν σε τέτοιες «ρηξικέλευθες πράξεις», γιατί διαφορετικά έχουμε να κάνουμε με σκέτο αληταριό και χουλιγκάνους του κεράτα που «τα σπάνε» απλώς γιατί δεν έχουν τίποτε καλύτερο να κάνουν. Είτε έτσι όμως, είτε αλλιώς, επί της ουσίας έχουμε να κάνουμε με μια μορφή ιδιότυπου φασισμού, όπου το δίκιο το έχει αυτός που κρατάει το ραμπαδόξυλο ....

 κράτος εν κράτει


Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Μια Πατουλίδου Θα Μας Σώσει! Πώς Είπατε;...

Διάβαζα προχθές αυτά που είπε η Πατουλίδου, και κρατούσα την κοιλιά μου απ' τα γέλια. Όχι, δεν γελούσα τόσο με τις «διακηρύξεις» της κυρίας, όσο με την ελαφρομυαλοσύνη που μας χαρακτηρίζει όλους, ή έστω τους περισσότερους από εμάς. Και, μέρες που ζυγώνουν, σκέπτομαι πως μια τέτοια κουβέντα έχει την αξία της. Εντάξει, πριν από κάμποσα χρόνια η κοπέλα έφερε στη χώρα μας ένα χρυσό μετάλλιο, και όλοι χαρήκαμε, και μπράβο της, και όλα τα σχετικά. Από εκεί και πέρα όμως, τι ήταν εκείνο αλήθεια που την καθιστούσε ικανή και άξια για να ζητάει την ψήφο μας -την οποία και της δώσαμε- ώστε να μπορεί, λέει, να προσφέρει τις «ύψιστες» υπηρεσίες της προς τον τόπο από άλλο μετερίζι; Και μακάρι να ήταν μόνο αυτή ... Τα τελευταία 15, ίσως και παραπάνω, χρόνια, ένα σωρό άσχετοι με το σπορ της πολιτικής βρέθηκαν να ζεσταίνουν κατά καιρούς τα έδρανα του κοινοβουλίου, μόνο και μόνο επειδή ήταν, λέει -άκουσον, άκουσον!- επώνυμοι και αναγνωρίσιμοι!! Αθλητές, τραγουδιάρηδες, ηθοποιοί, κοσμικογράφοι!! Ένα φεγγάρι το μισό καστ των καθημερινών σειρών του αείμνηστου Φώσκολου βρέθηκε να φοράει -ή έστω εζήλωσε να φορέσει- τη ρεντιγκότα του βουλευτή, και το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι, γιατί ήθελαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι -με την προτροπή πάντα των Κομμάτων, που για τους δικούς τους ιδιοτελείς λόγους τους ενεθάρρυναν και τους έσπρωχναν προς αυτή την κατεύθυνση- σώνει και καλά να γίνουν εθνοπατέρες;

Ποια τα βαθύτερα κίνητρά τους; Ο διακαής τους πόθος να προσφέρουν τις «ύψιστες» άμα και «επιστημονικές» υπηρεσίες τους στον τόπο, ή μήπως η πρεμούρα τους για την εξασφάλιση μιας βαρβάτης βουλευτικής συνταξούλας; Κι ο κοσμάκης; Γιατί έτρεχε πατείς με πατώ σε να τους ψηφίσει; Βέβαια η δεκαετία του 2000 ήταν εκείνη της μάσας, της φούμας, της καλοπέρασης και του χαβαλέ, ακόμη κι όταν προσερχόμασταν στις κάλπες για να αναδείξουμε με την ψήφο μας τους «βέλτιστους» οι οποίοι θα έπαιρναν στα χέρια τους «με αίσθημα ευθύνης» τις τύχες αυτού του τόπου. Το δε επιχείρημα όσων έκαναν τέτοιου είδους «υψηλές» επιλογές φτάνοντας μπροστά στην κάλπη ... αδιάσειστο- αν όχι ενδεικτικό στοιχείο  του πώς φτάσαμε ως εδώ που φτάσαμε: «Έλα, μωρέ, γιατί δηλαδή; Οι άλλοι είναι καλύτεροι;» Που θα πει πως, αν και κατά βάθος δεν είχαμε και σε καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση τους πολιτικούς μας που προέρχονταν από άλλους, όχι και τόσο «λαμπερούς» επαγγελματικούς χώρους, σκεπτόμασταν πως, δε βαριέσαι, αδερφέ, με λίγους άχρηστους παραπάνω, δεν πρόκειται δα και να μας ξινίσει ο τραχανάς.

Έτσι, με «υψηλό» πάντα «αίσθημα ευθύνης» προς τον τόπο και τη μοίρα του, οι μισοί ψηφίζαμε όσους μας έταζαν πως θα έβαζαν το παιδί μας στο Δημόσιο, κι οι άλλοι μισοί τους κάθε λογής τηλε-διάσημους, ή παντοίως πώς προβεβλημένους, πάντως όχι για την επιστημονική τους κατάρτιση ή για την αποδεδειγμένη ικανότητά τους να προσφέρουν έργο σαν βουλευτές. Κι αν μας ρωτήσει κάποιος αν αγαπάμε την πατρίδα μας, ριχνόμαστε να του φάμε το λαρύγγι και μόνο που τόλμησε να μας κάνει τέτοια ερώτηση. Ασφαλώς και την αγαπάμε, κι ο καθένας μας κάνει ... ό,τι περνάει απ' το χέρι του προκειμένου να προκόψει ... Και, εντάξει, από ... αγάπη, να φάνε και οι κότες, από μυαλό όμως τι γίνεται;

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Και ο... εμπλουτισμός της γλώσσας μας με αγγλικούρες καλά κρατεί...

Και ο ... εμπλουτισμός της καημένης της γλώσσας μας με καινούριες λέξεις και καινούριους όρους καλά κρατεί! Οι αγγλικούρες πάνε σύννεφο! Το άκουσα χθες στη διαφήμιση ενός περιοδικού για συνταγές και άλλα τέτοια ωραία, (η σύγχρονη λογοτεχνία, τρομάρα μας, ελέω χαζοκουτιού!) Η διαφήμιση έλεγε, «( ...) και ο διεθνούς φήμης mixologist Τάκης Ανακατοσούρας», ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Όπου mixologist ίσον ο ειδικός περί την ανάμειξη διαφορετικών ποτών, πιο απλά περί την δημιουργία κοκτέιλ. Ο αγγλικός όρος υπάρχει στα λήμματα του Merriam-Webster από το 1948 (mixology, mixologist), και, κατά τα φαινόμενα, θα ενσωματωθεί και στην ελληνική γλώσσα. «Τι δουλειά κάνεις;» «Είμαι mixologist». «Δηλαδή;» «Να, παίρνω τις μύξες μου, και τις κάνω κοκορέτσι». Και εις ανώτερα, βρε!  alt

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Πέντε ποιήματα

Χαρά που σου' λαχε σήμερα,

- ευλογημένε!

Η Αγαύγη, η Ακταία, η Αυτονόη

-κι η Αμφιτρίτη

Απ' τους κάβους σέρνουν το σκαρί σου

-και το πάνε μεσοπέλαγα.

Κι ύστερα τις κυματοράχες

-με ηλιαχτίδες τις στολίζουν

Και την ψυχή σου

-ανέμελη, μέσ' στην τρελή χαρά της-

Την αφήνουν ν' αλωνίζει

Στη στρωμένη με ζαφείρια απεραντοσύνη!




Πικρό που είναι

Όταν τα λόγια σου

Στ' αυτιά του άλλου

-δεν αξιώνονται  να φτάσουν.


Τα χέρια σου είναι

Σα να τείνεις

Δώρο να του προσφέρεις


Κι αυτός το βλέμμα του

 να στρέφει αλλού,

Όπως κρατάει τα δικά του

Στο στήθος του

Πεισματικά πλεγμένα ...



Κι αφού το τίμημα θα έχουμε πληρώσει,

Μπορεί- ποιος ξέρει;- στην άλλη όχθη

-της Αχερουσίας όλοι πάλι ν' ανταμώσουμε,

Και να σφιχταγκαλιαστούμε,

Απαλλαγμένοι απ' τη βλακεία, τα μίση

-και τα πάθη μας.


Είναι φορές που σκέφτομαι πως -ίσως-

Ο θάνατος δεν είναι παρά η ανταμοιβή

Για το δύσκολο ταξίδι ...


As wing you take,

Once more to fly away,

My tears on your wings drop

-like light rain,

Only to keep them cool

During the long and arduous





--Έτοιμη που είσαι μακριά για να πετάξεις,

Με δάκρυα νοτίζω τις φτερούγες σου,

Δροσιά να τους χαρίζουν

-στο μακρύ και δύσκολο ταξίδι ...



Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Μπους ο... ζωγράφος

Από το in.gr, 8/12/13:

''Ο Μπους ασχολείται με τη ζωγραφική και αγαπημένα του θέματα είναι νεκρές φύσεις, αυτοπροσωπογραφίες και εικόνες ζώων. Ο πίνακας του σπίνου ήταν ιδέα της συζύγου του, Λόρα.''

Ο λόγος για τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζωρτζ Μπους, ο οποίος, αφού αιματοκύλισε τη μισή Μέση Ανατολή, ανακάλυψε στο παρά πέντε την καλλιτεχνική του φλέβα. Για νεκρές φύσεις, άμα θέλει να εμπνευστεί, να πάει στο Ιράκ, ο χαμένος!

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

«Κολυμβητήριο» στο Κεντρί...

Είχα την ευκαιρία το Σάββατο που μας πέρασε να παραβρεθώ σε μια συμμάζωξη των Πολιτών Εν Δράσει εδώ, στην Ιεράπετρα.path.jpg

               Το δια ταύτα της συμμάζωξης, αν το κατάλαβα καλά, ήταν η ενεργότερη συμμετοχή και «εμπλοκή» του πολίτη στην επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η εδώ τοπική κοινωνία αλλά και ο τόπος γενικότερα, με άμεσες παρεμβάσεις, και όχι στο πλαίσιο της «παλιάς, δοκιμασμένης» πρακτικής του «ψεκάζουμε, ψηφίζουμε, τελειώσαμε», που στο φινάλε το μόνο που πετυχαίνει είναι να δημιουργεί  στρατιές ανήμπορων να αλλάξουν τη μοίρα τους και την καθημερινότητά τους  ανθρώπων, άβουλων, ενίοτε δε και «κακομαθημένων», ακόμη και διεφθαρμένων.

               Πολίτες, εκεί λίγο πριν τις εκλογές, Δημοτικές είτε Βουλευτικές: «Δεν έχουμε νοσοκομεία!!» Υποψήφιος: «Θα σας φτιάξουμε νοσοκομεία». Πολίτες: «Δεν έχουμε σχολεία!!» Υποψήφιος: «Θα σας φτιάξουμε και σχολεία». Πολίτες: «Δεν έχουμε παιδιά για να τα στείλουμε στα σχολεία!!» Υποψήφιος: «Θα σας κάνουμε και παιδιά».

Απλοϊκό, θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω μαζί σας, όμως θαρρώ άλλο τόσο απλοϊκή και αφελής είναι και η σχέση μας με τους ανθρώπους που καλούνται κάθε τέσσερα χρόνια να διαχειριστούν τις τύχες μας. Άνθρωποι οι οποίοι, επειδή απλώς έτυχε να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα και προβλεπόμενα από το Νόμο «κουκιά», μας καβαλάνε στο σβέρκο και συμπεριφέρονται όπως τους καπνίσει, αδιαφορώντας παντελώς για το κοινό καλό και για τα προβλήματα της κοινωνίας είτε στο σύνολό της, είτε σε τοπικό επίπεδο. Και το τραγικό εν προκειμένω είναι ότι ο μέσος απλός πολίτης εθίζεται σ' αυτήν την κατάσταση, και την αντιμετωπίζει μοιρολατρικά, («Έτσι έχουν τα πράγματα. Εμείς θα τ' αλλάξουμε;»), σε βαθμό που να σκέφτεται κανείς πως τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός του μέσου απλού πολίτη είναι αυτός ο ίδιος ο μέσος απλός πολίτης.

Αμφιβάλλει κανείς πως αυτά που συμβαίνουν στα διάφορα κοινοβούλια και τα διάφορα δημοτικά συμβούλια τις περισσότερες φορές δεν είναι παρά κάκιστου είδους κι άλλο τόσο κάκιστης αισθητικής θεατρικές παραστάσεις; Πώς γίνεται κι ο πολίτης δεν βγαίνει ποτέ ωφελημένος απ' τους ψευτοκαυγάδες και τις δήθεν αντιπαραθέσεις στο κοινοβούλιο  και τα δημοτικά συμβούλια; Νέος θεσμός αυτές οι Επιτροπές Πολιτών; θα με ρωτήσετε. Ναι, γιατί όχι; Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, τι είχαμε τι χάσαμε. Αν καταφέρουν και καταξιωθούν στη συνείδηση του κόσμου, τότε αυτόματα κάποια στιγμή θα νομιμοποιηθούν κιόλας. Κι ύστερα θα μου πείτε, «Μα δεν θα υπάρχει ο κίνδυνος να τις πάρει κι αυτές η κάτω βόλτα;» Ίσως, όμως θα υπάρχει μια ασφαλιστική δικλείδα: η αυτοδιάλυσή τους μετά το πέρας της συγκεκριμένης αποστολής τους, που μπορεί να είναι για παράδειγμα ο έλεγχος για την αποπεράτωση εκ μέρους της εκλεγμένης Δημοτικής Αρχής κάποιου έργου, όπως η διάνοιξη και ασφαλτόστρωση ενός δρόμου, και λοιπά, και η αντικατάστασή τους από άλλες επιτροπές, απαρτισμένες από εντελώς καινούρια πρόσωπα, κ.ο.κ.

Ένα σύστημα τέλος πάντων ώστε να μπει τέλος στο όργιο της αυθαιρεσίας, και της κατασπατάλησης τους δημόσιου χρήματος. Εδώ που φτάσαμε, δεν ξέρω κατά πόσο η κοινωνία μας έχει ανάγκη από «επαγγελματίες» πολιτικούς. Αν όντως τους έχει ανάγκη, τότε σίγουρα θα πρέπει να βρει τρόπους να τους ελέγχει πιο άμεσα και πιο ουσιαστικά, για να πάψουν επιτέλους κάποια στιγμή να ενεργούν ερήμην της κοινωνίας και των πολιτών τους οποίους υποτίθεται πως εκπροσωπούν.


Το ξέρετε, φίλοι Ιεραπετρίτες, πως το χωριό Κεντρί διαθέτει -κρατηθείτε για  να μην πέσετε κάτω απ' τα γέλια!- ... κολυμβητήριο με πισίνα Ολυμπιακών προδιαγραφών;;;!!!;; Ω, ναι!

Αυτά που θα πω πιο κάτω δεν αποτελούν αδιάσειστα στοιχεία, για να είμαστε εξηγημένοι. Τα άκουσα από εδώ κι από εκεί, και μπορεί λίγη σχέση να έχουν με την πραγματικότητα, όμως εν κατακλείδι, μικρή σημασία έχει, μιας και το αποτέλεσμα (είτε έτσι έχουν τα πράγματα, είτε αλλιώς), είναι το ίδιο:

Ήταν, λέει, κάποιος που έκανε δωρεά την έκταση που είναι σήμερα χτισμένο το «κολυμβητήριο» στο Κεντρί, είτε στο Δήμο, είτε στο χωριό για να δημιουργηθεί κάποιο κοινωφελές έργο. Επειδή όμως την έκταση την διεκδικούσαν και κάποιοι συγγενείς του δωρητή, ο Δήμος, ή κάποιοι «αρμόδιοι» τέλος πάντων, έσπευσαν να καπαρώσουν το κελεπούρι για να μην το χάσουν μέσα απ' τα χέρια τους. Με τέτοιες «φοβερές υποδομές» που διαθέτει το Κεντρί, προφανώς θα προβληματίστηκαν πολύ ως προς το τι θα έπρεπε να φτιάξουν: Κανένα κοσμοδρόμιο; Κανένα διεθνές συνεδριακό κέντρο; Καμιά όπερα σαν αυτή του Σύδνεϋ της Αυστραλίας; 

Τελικά αποφάσισαν τη δημιουργία ενός έργου πιο πεζού και πιο ταπεινού, όπως αυτό που προέκυψε τελικά: ένα κολυμβητήριο, με πισίνα «Ολυμπιακών» προδιαγραφών!!!! Στο χωριό Κεντρί!!! Άρχισαν να το χτίζουν, όμως δεν ... ευτύχησαν να το αποπερατώσουν, αφήνοντας το γιαπί να ρημάζει εδώ και κάμποσα χρόνια τώρα (και βγάζει μάτι πως  το θεόπνευστο αυτό έργο δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ!) κι εδώ ακριβώς είναι που γεννώνται ένα δυο ερωτηματάκια.

Να αντιπαρέλθω το γεγονός πως το μέρος, για ένα σωρό λόγους,  είναι το πλέον ακατάλληλο γι' αυτόν τον σκοπό, και να υποθέσω πως οι κάτοικοι του Κεντριού ρωτήθηκαν, κι έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για την ανέγερση του «κολυμβητηρίου», τη στιγμή που το χωριό έχει ουκ και ολίγες σαφώς πιο επιτακτικές ανάγκες, το πρώτο ερώτημα που μπαίνει εδώ είναι με τι κονδύλια χτίστηκε αυτό το έκτρωμα που υπάρχει σήμερα; Με χρήματα του δωρητή; Με Κοινοτικούς πόρους; Μες λεφτά που συγκεντρώθηκαν από ... εράνους;  

Ερώτημα δεύτερο: όταν ξεκινάς να φτιάξει ένα τόσο ... μεγαλόπνοο έργο, δεν πρέπει κανονικά να έχεις κάνει πρώτα τα κουμάντα σου σε επίπεδο υπολογισμού της συνολικής δαπάνης; Τους είχες κάνει, μα τελικά έπεσες έξω; Κι αν έχουν έτσι τα πράγματα, τελικά σε ποιους έδωσαν λογαριασμό οι «εμπνευστές» και οι υπεύθυνοι αυτού του ανοσιουργήματος;

Το καραγιαπί, έτσι όπως στέκει σήμερα σαν τον Χάρο δίχως να έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης, όχι μόνο αλλοιώνει το φυσικό περιβάλλον και τη φυσιογνωμία του Κεντριού, αλλά αποτελεί και εστία κινδύνων, έτσι καθώς δεν είναι ασφαλώς περιφραγμένο, και υπάρχει ο κίνδυνος κάποιος που δεν ξέρει την περιοχή, αν περάσει από εκεί βράδυ για να κόψει δρόμο, να βρεθεί το λιγότερο στο νοσοκομείο ...

Μήπως είναι καιρός να βρεθεί κάποιος «υπεύθυνος» να δώσει εξηγήσεις γύρω απ' αυτό το ζήτημα; Και να μας πει τι θα γίνει τελικά: θα το αποπερατώσουν το «έργο»; Κι αν όχι, δεν έχουν την υποχρέωση, αυτοί που ενέκριναν την ανέγερσή του, να δώσουν την εντολή για το γκρέμισμά του;

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Έλληνες Βο(υ)λευτές: Καταραμένη Φτώχεια...!

Έξι χιλιάρικα το μήνα, συν τα τυχερά, για να φέρετε τον τόπο στα χάλια που τον φέρατε, ρε καλόπαιδα; Άκουσα και την Βούλτεψη το πρωί να υπεραμύνεται με διάφορα έωλα επιχειρήματα του ύψους των αποδοχών των βουλευτών, («Μα, αν μας μειώσουν τις βουλευτικές αποζημιώσεις, δεν θα έχουμε ούτε βενζίνη να βάλουμε στα αυτοκίνητά μας»!!!), και μου ήρθε αναγούλα. Υπάρχουν και ποδήλατα, μανδάμ, και φυσικά και μαζικά μέσα συγκοινωνίας.. .Όχι, δεν λαϊκίζω! Ας βγει κάποιος από εσάς να μας πει ποια ακριβώς είναι η προφορά σας, ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που, καλώς ή κακώς, τον τόπο τον κυβερνάει το εξ αλλοδαπής Τρίο Στούτζες, ενώ εσείς ξύνετε τα νύχια σας, κι απλώς ψάχνετε να βρείτε τρόπους που θα σας εξασφαλίσουν την επόμενη εκλογή σας, παίζοντας συχνάκις κακό θέατρο, μιλώντας για «κόκκινες γραμμές», κι άλλα τέτοια ηλίθια. Όσο υπήρχαν λεφτά, το μόνο που κάνατε ήταν να ρίχνετε νεράκι στο μύλο του πελατειακού κράτους, υπηρετώντας και εξυπηρετώντας μεμονωμένα άτομα, και μεμονωμένες κοινωνικές ομάδες ή γεωγραφικές περιοχές (εκείνες  όπου -οποία σύμπτωσις!-εκλεγόσασταν βεβαίως -βεβαίως, σε βάρος κάποτε του κοινωνικού συνόλου και της εν γένει προκοπής του τόπου- η αντίληψή σας και η φιλοσοφία σας προφανώς περί εθνικού χρέους. Εντάξει, λέτε να μη γίνει η ελληνική βουλή, βουλή των πλουσίων, όμως το ακόμη χειρότερο είναι να γεμίσει η βουλή από ψωμόλυσσες που θα προσπαθούν να πιάσουν την καλή, εκμεταλλευόμενοι το βουλευτιλίκι τους. Κλείνοντας, να πω ένα μπράβο στο ΚΚΕ σαν Κόμμα, αλλά και στην Φωτεινή Πιπιλή σαν άτομο, αφού είχαν την τόλμη και την παρρησία να ζητήσουν να μειωθούν σημαντικά οι βουλευτικές αποζημιώσεις. Άιντε, ρε! Αρκετά!


amioul Αντρέας Μιαούλης
Ιεράπετρα, Κρήτη
Το προφίλ μου

Κάποτε ήμουν ναυτικός. Μου έκοψαν τα καράβια (κατάργηση ειδικότητας), και τώρα θαρρώ δεν είμαι τίποτα. Φάλαινα ξεβρασμένη στη στεριά


Οκτώβριος 2016


Powered by pathfinder blogs