So here I go,
Flying way above
The self-righteousness of your guns,
Your priests' reverent lies,
Your Demagogues in
Statesmen's' guise,
Your phony saints and prophets
Who, in the name of God's love,
Teach us they do
To hate
So here I blissfully
Glide towards nothingness,
Putting safe distance between me
And the unholy palter,
That Man was made in God's
Image,
Clear steering of nightmares,
And dark memories,
On route to Heaven
-one made entirely of oblivion..
Στην ηλικία μου, δεν μου επιτρέπεται να πιστεύω, όπως έκανα παλιότερα, πως ο ήλιος ανατέλλει από τ' αυτιά μου, να έχω δηλαδή την ψευδαίσθηση πως εγώ θα έκανα καλύτερα ορισμένα πράγματα, αν ήμουν στη θέση κάποιων άλλων. Στη ζωή τα πάντα είναι θέμα συγκυρίας, και η πικρή αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν για το ήθος τους και για τη γενικότερη στάση τους - οι άνθρωποι που έχουν τα κότσια να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα και τα συμφεροντάκια τους, υπερασπιζόμενοι αρχές κι αξίες- δυστυχώς σπανίζουν. Όλοι οι υπόλοιποι, όπως βρίσκουμε, πορευόμαστε.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα «μεγάλα ονόματα» της τηλεόρασης, κι αναφέρομαι ειδικά στους δημοσιογράφους που παρουσιάζουν και σχολιάζουν την επικαιρότητα, ειδικά αυτήν την περίοδο που, σαν λαός, τραβάμε του λιναριού τα πάθη. Οι δημοσιογράφοι των καναλιών -ιδιωτικών τε και κρατικών- δεν είναι παρά υπάλληλοι, οι οποίοι κινούνται μέσα σε πλαίσια άνωθεν οριοθετημένα, κι αυτά τα περί αδέσμευτης κι ανεξάρτητης δημοσιογραφίας είναι μόνο για λωτοφάγους! Όλα καλά ως εδώ και, σε συνάρτηση με τα όσα λέω στην αρχή, σκέφτομαι πως το πιο πιθανό είναι να έκανα κι εγώ τα ίδια, δηλαδή να χόρευα στο σκοπό που θα μου βαρούσε με το ντέφι του το αφεντικό, ειδικά αν ήμουν «πρώτο όνομα», κι αμειβόμουν μ' ένα μηνιάτικο που ο απλός άνθρωπος ούτε να το ονειρευτεί καν δεν μπορεί.
Υπάρχουν ωστόσο δυο που έχουν ιδιαίτερη θέση στην ...; εκτίμησή μου, για την υποκρισία και τους θεατρινισμούς τους- εξπέρ και μανούλες αμφότεροι στο ευγενές άθλημα του λαϊκισμού: ο Γεώργιος ο Α', και ο Γεώργιος ο Β'!
Είναι να κρατάς την κοιλιά σου απ' τα γέλια, παρακολουθώντας τον Γεώργιο τον Α' -ο οποίος σημειωτέον υπήρξε και δάσκαλος, του Γεωργίου του Β'- να τινάζεται από την καρέκλα του και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, παριστάνοντας πως τάχα του ανεβαίνει το ζάχαρο και η πίεση με τα όσα όντως άδικα κι απάνθρωπα υφίσταται ο μέσος έλληνας πολίτης το τελευταίο διάστημα. Γιωργάρας, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου, ο συμπάσχων μ' εμένα τον καψερό συνταξιούχο που κοντεύω να παίρνω τόσα, όσα να μου φτάνουν για να τη βγάζω με σκυλοτροφές! Τι άλλο θέλω για να τον λατρεύω; Μια ερώτηση μόνο, ρε Γιωργάρα: οι κακές οι γλώσσες λένε πως εκεί, στο μαγαζί που δουλεύεις, κάποιοι εργαζόμενοι υφίστανται, μεταξύ άλλων, φοβερές πιέσεις για να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις. Γι' αυτούς πότε θα ρίξεις κανένα πικρό δάκρυ on camera, εκτός φυσικά κι αν έχεις πάθει αφυδάτωση, έτσι γοερά που κλαις για όλους τους -εκτός μαγαζιού!- υπόλοιπους ;
Όμως η αποθέωση της υποκρισίας και του θεατρινισμού πρέπει να είναι αυτός ο Γεώργιος ο Β' -ε, είναι κι ο αμείλικτος ανταγωνισμός στη μέση, βλέπετε, κάτι πρέπει να κάνει κι αυτός για να βγάλει το ...; παντεσπάνι του. Βέβαια τώρα που το δικό του το μαγαζάκι τελεί υπό κατάληψη από τους απλήρωτους εργαζόμενους, έχει σιγήσει, η καρδερίνα μου, κι αναρωτιέμαι αν έχει βρει αλλού παλκοσένικο για ν' «ανεβάζει» τις παραστάσεις του, ή αν απλώς έχει λουφάξει, περιμένοντας μπας κι ανοίξει πάλι το κατάστημα για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του από εκεί που το άφησε ...;
Τώρα που αυτός ο απαράδεκτος τύπος, μετά το γκρέμισμα του Καραμανλισμού, του Παπανδρεϊσμού, του Κομμουνισμού του Καπιταλισμού, του Ντανταϊσμού και δεν συμμαζεύεται -ήταν να μην πάρει φόρα, ο άνθρωπος!- βάλθηκε, καταπώς του καταμαρτυρούν, να ξεκάνει και τους εξακόσιους πενήντα ανθρώπους που έχει στη δούλεψή του, νομίζω δικαιούται να αναρωτηθεί κανείς, γιατί δεν έστερξε αυτός ο Γεώργιος ο Β' να βγει στον «αέρα» να τους υπερασπιστεί; Αυτός ο κύριος ο οποίος, όσο είχε «βήμα», στρεφόταν λάβρος κατά δικαίων και αδίκων, εξαπολύοντας μύδρους εναντίον όσων τον βόλευε να βάλει στο σημάδι, προς άγραν εντυπώσεων φυσικά. Αυτό το αγλάισμα των υπερασπιστών των φτωχών και των αδυνάτων, αυτός ο γιαλαντζί άγγελος προστάτης του χαμηλοσυνταξιούχου παππούλη, της πολύπαθης γιαγιούλας και γενικώς των ανά την επικράτεια αναξιοπαθούντων, όπως έκοβε βόλτες τάχα μου εξαγριωμένος μέσα στο τηλεοπτικό πλατό, χειρονομώντας και με βλέμμα αλλοπαρμένο, απευθυνόμενος στους κακούς και τους άδικους αυτού του τόπου, στιλ, «Ε ρε, κακομοίρηδες, τι έχετε να πάθετε, έτσι και πέσετε στα χέρια μου!»
Δεν τα λέω τυχαία όλα αυτά. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι που έχουν κάνει κατάληψη στον συγκεκριμένο σταθμό, αναστέλλοντας την κανονική ροή του προγράμματός του μέχρι να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα τους, αναρτούν και προβάλλουν από τη συχνότητα του καναλιού διάφορες κάρτες με τις οποίες εκθέτουν το πρόβλημα και τα αιτήματά τους. Τις προάλλες μάλιστα βγήκε στον «αέρα» και εκφώνησε ένα σχετικό κειμενάκι ο δημοσιογράφος Γιώργος Φιλιππάκης, μια από τις συμπαθέστερες ίσως παρουσίες σ' ένα γενικότερο τηλεοπτικό τοπίο όπου, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον πρώτο λόγο έχουν ο λαϊκισμός, ο κιτρινισμός και η άκρατη ανοησία. Και σκέφτομαι τώρα, δεν θα έπρεπε κανονικά, αντί του Φιλιππάκη, το κειμενάκι αυτό να το είχε εκφωνήσει ο Γεώργιος ο Β', με βάση την προϊστορία του ως ο Ρομπέν των αφελών; Διότι, κύριε Γιώργο μου, το στραβό και το άδικο το οικτίρεις και το χτυπάς όπου υπάρχει, κι όχι κατόπιν επιλογής. Όχι, δεν θα σου πω εγώ τι έπρεπε -ή τι πρέπει- να κάνεις. Σου λέω μόνο πως ο καθένας γράφει την ιστορία του. Αν έχω να πω κάτι είναι σ' αυτούς τους αφελείς κι ευκολόπιστους συμπατριώτες μας που έπιναν -κι ίσως εξακολουθούν να πίνουν- νεράκι στο όνομά σου. Συντονιστείτε, αγαπητοί, στη συχνότητα του εν λόγω καναλιού, πιάστε τον σφυγμό αυτών των 650 ψυχών που έχουν να δουν ευρώ στην τσέπη τους μήνες ολόκληρους, αναρωτηθείτε πού να κρύβεται ο καλός κι εκλεκτός κύριος Γιωργάκης σας, και τέλος κατεβάστε απ' το εικονοστάσι τη φωτογραφία του.
Καλή χρονιά.
Έχει πάρει φωτιά το Διαδίκτυο με τα όσα ...; ωραία και άκρως πατριωτικά είπε η κυρία Νανά Μούσχουρη στο πλαίσιο συνέντευξή της στην ιστοσελίδα του γερμανικού έντυπου Die Welt Να μην τα επαναλάβω εδώ- τα έχουν πει ήδη άλλοι πολύ καλύτερα. Όποιος χτυπήσει στο google«Συνέντευξη της Νανάς Μούσχουρη, στη γερμανική Die Welt», θα πέσουν οι αναρτήσεις βροχή στο κεφάλι του.
Δυο επισημάνσεις μόνο: Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, που θα πει πως δεν υπάρχει φρόκαλο της ντόπιας υποκουλτούρας με το οποίο να μην ήταν όλο αγκαλίτσες και φιλάκια η νεάζουσα γηραιά κυρία -σαφής ένδειξη του πώς αντιλαμβάνεται όλα όσα έχουν πραγματική αξία στη ζωή και την τέχνη. Αυτό που λέμε, μωραίνει Κύριος ...; Όσο για τις ...; αποστάσεις που πήρε από τον Μίκη Θεοδωράκη, μάλλον τιμή του έκανε με τον τρόπο της και τα λεγόμενά της, έστω και από την ανάποδη.
Όταν μας ξανάρθει με το καλό, να τρέξουμε, βρε, να την καλοδεχτούμε, και να της δώσουμε μια τιμητική πλακέτα, που θα έχει επάνω της ανάγλυφα σκαλισμένο τον Αγκυλωτό Σταυρό!
Το να θέλουν οι Τούρκοι να αγοράσουν την ΑΕΚ, ηχεί λιγάκι σαν να θέλει ένας όμιλος μεγαλολεφτάδων του αμερικάνικου Νότου που είναι παράλληλα και μέλη της Κου Κλουξ Κλαν να αγοράσει μια ομάδα του αμερικάνικου ποδοσφαίρου αποτελούμενη αποκλειστικά και μόνο από αφρο-αμερικανούς παίκτες. Τρελά κι ανήκουστα πράγματα, όμως είναι πολλά χρόνια τώρα -ίσως και δεκαετίες ολόκληρες- που, διεθνώς, το πάνω χέρι σχεδόν σε όλα τα πράγματα το έχει ο Μαμωνάς.
Μπορεί άλλες χώρες να το ενστερνίστηκαν, να το λάτρεψαν και να χάρισαν στον κόσμο μερικές από τις και πιο λαμπρές ομάδες, και μερικά από τα μεγαλύτερα αστέρια του, όμως για μένα, που είμαι της παλιάς- μέχρι και πολύ παλιάς- σχολής το ποδόσφαιρο είναι συνυφασμένο και ιστορικά άρρηκτα δεμένο με την Αγγλία. Οι ¶γγλοι το ανακάλυψαν, το αγάπησαν και το ανέδειξαν στο δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο.
Αν έλεγες έστω και τη δεκαετία του '70 ακόμη πως θα ερχόταν μέρα που ιδιοκτήτης της Chelsea θα ήταν κάποιος Ρώσος πετρελαιάς, της Manchester κάποιος όμιλος αμερικάνων businessmen που έχουν τόση σχέση με το ποδόσφαιρο το δικό μας, κι όχι το δικό τους των στεροειδών και της τζάμπα μαγκιάς, όση και οι αλογόμυγες με το πατινάζ, και πως το καινούριο γήπεδο της Arsenal θα το έλεγαν, Emirates (δηλαδή, Εμιράτα!!!!) θα σου συνιστούσαν να πας να σε κοιτάξει κανένας τρελίατρος.
Κι όμως, να, που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τα πράγματα εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι. Το μόνο αγνό κι άδολο που έχει απομείνει στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι η αγάπη των φιλάθλων και των οπαδών μιας ομάδας, που ενίοτε αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού, και του παράλογου, γιατί πώς μπορεί να είναι κανείς ταυτισμένος με μια ισπανική φερ' ειπείν ομάδα, όταν οι μοναδικοί ισπανοί που παίζουν σ' αυτή την ομάδα μερικές φορές είναι μόνο οι ...; εξωφυλαρούχες; Πώς μπορώ να αισθάνομαι ΑΕΚτζής, όταν το ρόστερ της ομάδας αλλάζει εν μία νυκτί, έτσι που να μοιάζει περισσότερο με κέντρο διερχομένων με διάφορα αμφιβόλου αξίας παικτρόνια να φεύγουν, να έρχονται, να γίνονται τράμπα, να δίνονται δανεικά, να έρχονται επί δανεισμώ, κι αυτός ο φαύλος κύκλος να μην κλείνει πουθενά; Ή όταν κατεβάζει η ομάδα στο γήπεδο μια ενδεκάδα που θυμίζει περισσότερο την Εθνική της ¶νω Βόλτα*;
Με μοναδική εξαίρεση ίσως τον Μπάγεβιτς και μερικούς ακόμη ξένους που διακρίθηκαν και τίμησαν τη φανέλα της ομάδας, εμείς οι ΑΕΚτζήδες κάποτε πίναμε νερό στο όνομα παικτών όπως ο Νεστορίδης, ο Μαύρος, ο Παπαϊωάννου, ο Μανωλάς κ.λ.π., αθλητών δηλαδή που, πέρα από την εγνωσμένη ποδοσφαιρική τους αξίας, πριν και πάνω απ' όλα ήταν ΑΕΚάρες, κίτρινοι μέσα-έξω, κι ήταν αυτό ακριβώς το στοιχείο που ξετρέλαινε τον μέσο οπαδό και τον έκανε να «κόβει φλέβες» για την ομάδα- ένα στοιχείο που, αν και ανύπαρκτο στις μέρες μας, δεν βοηθάει -εν τη ανυπαρξία του- εμάς τους οπαδούς να επανακαθορίσουμε τη σχέση μας με την ομάδα. Μιλάμε για ιδανικά, αρχές κι αξίες, όμως δεν βρίσκουμε μια στιγμή για να αναλογιστούμε τούτη την κάθε άλλο παρά μικρή λεπτομέρεια: Σήμερα, μέσα στο γήπεδο, ποιοι είναι οι φορείς και οι σημαιοφόροι αυτών των ιδανικών, των αρχών, και των αξιών, έστω και στην υπερβολή τους; Ο Σκόκο, ο Μπλάνκο, ή ο Μπάμπα-Μπούμπα Κωλοτούμπα; Δηλαδή, εκείνο που δεν εννοούμε να καταλάβουμε και να χωνέψουμε εμείς οι υπονομευμένοι μακάριοι οπαδοί της ΑΕΚ, αλλά και των υπόλοιπων ομάδων, είναι ότι, έστω και χωρίς να έχουμε αποκτήσει πλήρη συνείδηση του γεγονότος, την Αλεξάνδρεια που ξέραμε, την έχουμε ήδη αποχαιρετήσει προ πολλού, για ν' αναφέρω και ολίγη από Καβάφη. Κουμάντο κάνει πια ο Μαμωνάς αφού, όπως και στην περίπτωση των παικτών -«Βρε, ας είναι όποιος θέλει, κι ας είναι κι απ' τον Πλούτωνα, αρκεί να ξέρει λίγο τόπι»-, έτσι και στην περίπτωση των προέδρων και των ιδιοκτητών της ομάδας, οι επιτήδειοι έχουν περάσει στη συνείδηση του κόσμου πως η υπέρτατη αξία είναι το χρήμα. Όπερ μεθερμηνευόμενο, και υπό τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν στο χώρο του ποδοσφαίρου- του ελληνικού, και όχι μόνο- , καλός πρόεδρος δεν είναι αναγκαστικά αυτός που αγαπάει και πονάει την ομάδα, αλλά αυτός, που, έστω και για τους δικούς του σκοτεινούς και ανεξιχνίαστους λόγους, εκτός από καραματσός, είναι και πρόθυμος να τα χώσει χοντρά και να ρίξει χρήμα στην ομάδα!
Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται! Στην Ελλάδα του Μνημονίου, της διάχυτης ανέχειας και της βαθιάς οικονομικής κρίσης, όλο που μας έμεινε είναι να ονειρευόμαστε την κάθοδο ορδών πολυεκατομμυριούχων αλλοδαπών επενδυτών που θα σπεύσουν να μας βγάλουν από τα δύσκολα, και ο χώρος του ποδοσφαίρου φυσικά μόνο εξαίρεση δεν αποτελεί - Τσάκα, ζεις, εσύ μας οδηγείς! Που με τη σειρά του θα πει πως ίσως όλα αυτά τα περί Τούρκων μεγαλοεπενδυτών που δήθεν ενδιαφέρονται να αγοράσουν την ΑΕΚ δεν είναι παρά μία πομφόλυγα. Αν ισχύει αυτό το τελευταίο, τότε εντάξει, γελάσαμε με το καλαμπούρι και τα πάντα συνεχίζουν ως έχουν, ήγουν κακά, ψυχρά κι ανάποδα.
Αν όμως υπάρχει κάποια βάση σε όλα αυτά, και οι οπαδοί της ΑΕΚ, με τις αντιδράσεις τους καταφέρουν να εμποδίσουν μια τέτοια εξέλιξη, τότε θα έχουμε να μιλάμε είτε για μια μικρή επανάσταση που θα έρθει να ξυπνήσει συνειδήσεις και να αλλάξει ίσως κάποια πράγματα στο χώρο τουλάχιστον του ελληνικού ποδοσφαίρου, βάζοντας την αξία της ηθικής και των αρχών πάνω από την αξία του χρήματος, είτε για μια ακόμη μαχαιριά στο κορμί της χιλιολαβωμένης ΑΕΚ. Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.
*¶νω Βόλτα: Έτσι λεγόταν κάποτε η σημερινή Μπουρκίνα Φάσο (μιλάμε για κράτος της Αφρικής, όχι για είδος μπουγάτσας).
Τότε που δέναμε ακόμη τα σκυλιά με τα λουκάνικα, κι υπήρχε παράς με ουρά, έτρωγα, ο αχρείος από το πρωί ως το βράδυ κάνοντας μικρά μόνο διαλείμματα, κι ύστερα, όταν έπεφτα να κοιμηθώ, έτσι τουμπανισμένο από την ακατάσχετη μάσα όπως ήταν το στομάχι μου, δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, οπότε σηκωνόμουν και ξανάτρωγα για να περάσει η ώρα ...;
Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες ...; Κάτι ο Γιωργάκης και τα πράσινα άλογά του, κάτι τα μνημόνια, να 'σου οι περικοπές και οι μειώσεις μισθών και συντάξεων κι από κοντά η μαύρη πείνα, κι όπως στο μεταξύ είχε ανοίξει για τα καλά το άντερό μου, έπρεπε να βρω τρόπο να το φέρω πάλι στα ίσια του και να το προσαρμόσω στις καινούριες συνθήκες.
Έτσι, κόντρα στην αισθητική μου και το καλό μου γούστο, άρχισα να παρακολουθώ καθημερινά κι επί πεντάλεπτο το πρωινάδικο του Αυτιά- μια πρακτική που αποδείχτηκε άκρως αποτελεσματική, αφού ήταν τέτοια η λαχτάρα και η τρομάρα που έπαιρνα, που έφτασα στο σημείο να την βγάζω ολημερίς μ' ένα γιαουρτάκι. Γιατί δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να πάθει ολική πλάκα, παρακολουθώντας τον Γιωργάρα να προσπαθεί να βάλει σε τάξη με σαλεμένο μάτι την πληθώρα των συνεργατών-του του εξωτερικού ρεπορτάζ, και των sui generis καλεσμένων του. Η ένταση και η αδρεναλίνη στο κόκκινο, οι ρυθμοί καταιγιστικοί, και με τα μαντάτα να καταφθάνουν το ένα πιο μαύρο από το άλλο, προς επίρρωση του λαϊκού γνωμικού που λέει, «Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα!» Και με τον Γιωργάρα πάντα αεικίνητο και σε εγρήγορση, να συντηρεί και να τονίζει το όλο «καλό μαύρο κλίμα», με ερωτήσεις προς τους εκλεκτούς καλεσμένους-του του είδους, «Ώστε δεν είδαμε ακόμη τα χειρότερα, ε;» για να παίρνει την απάντηση από κάποιον απ' αυτούς, ή από όλους εν χορώ, «Μα τι λες, Γιώργο μας; Τώρα αρχίζουν τα ωραία! Θα φάει η μύγα σίδερο, και το κουνούπι ατσάλι!»
Εκεί η συντρόφισσα (;) Λιάνα να γκαρίζει, μην αφήνοντας άνθρωπο να σταυρώσει λέξη, στο πλαίσιο του εποικοδομητικού διαλόγου, οπτασία εφιαλτική πίσω από το αραχνοΰφαντο πέπλο του καπνού των τσιγάρων της, εκεί ο μαχητικός κύριος Μανώλης της Ν.Δ., τζάμπα προστάτης των φτωχών και των αδυνάτων, εκεί κι ο εθνεγέρτης Ψωμιάδης, θρονιασμένος πίσω από το τεράστιο γραφείο του, με φόντο μια θάλασσα από γαλάζιες σημαίες -την ελληνική, της ΕΕ, πιθανόν και του Ηρακλή Θεσσαλονίκης- η χαρά του τρομολάγνου.
Έτσι όπως φώναζαν και μιλούσαν ο ένας πάνω στον άλλο, δύσκολα καταλάβαινες τι έλεγαν, όμως το ζητούμενο δεν ήταν αυτό. Το ζητούμενο ήταν η δημιουργία κλίματος πανικού και υστερίας, και, απ' αυτήν την άποψη, το πρωινάδικο του Αυτιά έβαζε τα γυαλιά στο αντίστοιχο του Παπαδάκη, ο οποίος Παπαδάκης, αν και κατά βάθος είχε τους ίδιους ακριβώς στόχους με τους αντίστοιχους του πάλαι ποτέ μαθητή του, χάλαγε τη σούπα με τις δηλώσεις που έκανε κάθε τρεις και λίγο ότι τάχα μου αυτός δεν ήταν λαϊκιστής, κι άλλα τέτοια ανέκδοτα.
Ήταν το πρωί που είχε φτάσει ο κόμπος στο κτένι σε ό,τι αφορούσε την εξεύρεση νέου πρωθυπουργού, (ο Γιωργάκης το προηγούμενο βράδυ κάτι είχε αφήσει να εννοηθεί περί Πετσάλνικου ή Κακλαμάνη, ρίχνοντας μια ολόκληρη χώρα στη μαύρη απελπισία, καθησυχάζοντας ωστόσο το πανελλήνιο πως όλα πήγαιναν ρολόι, και πως όλο που θα έπρεπε μας ενδιαφέρει τώρα ήταν ...; η πράσινη ανάπτυξη- κάποια στιγμή σα να μου φάνηκε πως είδα να περνάει από πίσω του η Βασούλα, κρατώντας έναν ζουρλομανδύα, όμως δεν παίρνω κι όρκο), κι όπως είχα πάρει σβάρνα όλα τα κανάλια, έκανα μια στάση και στο πρωινάδικο του Αυτιά για να πληροφορηθώ τα της συντέλειας του σύμπαντος κόσμου, ν' ακούσω δια στόματος της συντρόφισσας (;) Λιάνας πως, «Επιτέλους, Συνέλληνες, την κάτσαμε τη βάρκα. Ομπρός όλοι μαζί, να κάνουμε ντου στα Χειμερινά Ανάκτορα!!» να πάθω την υπέρτατη τρομάρα, και να «πάω» από ασιτία, πριν καν προλάβουν να με «στείλουν» οι Τροϊκανοί, όμως αντί για τον Αυτιά και τους λοιπούς Ιππότες της Αποκαλύψεως που συνήθως λαμπρύνουν με την παρουσία τους το πάνελ του, τι είδα, λέτε; Την γλυκιά κυρία Βέφα να πλάθει κουλουράκια, με τα χεράκια της τίγκα στο χρυσαφικό όπως τα βούλιαζε μέσα στην αφράτη ζύμη, δίνοντας με εξίσου γλυκιά φωνούλα τη συνταγή. Θεσπέσια παρουσία από μιαν άλλη εποχή, με το ωραίο χαμογελάκι της και το στυλιζαρισμένο κατάξανθο μαλλάκι της, ίδιο με χρυσοποίκιλτη κάσκα ποδηλάτη, και παραδίπλα κάποιος συγγενής της που ταλαιπωρούσε μια κιθάρα, και κάτι τραγουδούσε με φωνή κατσαριδίσια -ωδή στα λουκούμια και τις χαλβαδόπιττες της Σύρου, αν δεν απατώμαι. Κάτι σαν Tableau vivant μέσα στις ζάχαρες, τα σιρόπια και τα πετιμέζια- απεικόνιση μιας άλλης εποχής, ξέγνοιαστης και χαρούμενης, που δημιουργούσε την ψευδαίσθηση πως ίσως όλα αυτά που ζούμε, δεν είναι παρά ένα κακό όνειρο. «Μη σώσετε και βρείτε πρωθυπουργό, κουφάλες», είπα από μέσα μου, και δεν άλλαξα κανάλι. Έμεινα εκεί όπως ήμουν, κι αφέθηκα να με νανουρίζει η γεμάτη ερωτισμό φωνούλα της κυρίας Βέφας, μέχρι που μου άνοιξε ξανά η όρεξη, έφαγα ένα ταψί παστίτσιο, κι έπεσα βαρύς στον καναπέ για να το χωνέψω. Έρχονται δύσκολες μέρες, αδέρφια. Ό,τι προλαβαίνει και χλαπακιάζει κανείς, καλό του κάνει, για να ΄χει αποθηκευμένο λίπος.
Αυτό είναι το τελευταίο κομμάτι της μετάφρασης. Επειδή εδώ οι αναρτήσεις πέφτουν βροχή, και κάτι που ανεβάζεις, σε χρόνο μήδεν έχει... καταπλακωθεί από τις νέες, όποιος ενδιαφέρεται να τη διαβάσει από την αρχή, μπορεί να αναζητήσει στο google την πρώτη εγγραφή με τίτλο, Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗς ΠΡΙΝ ΑΠΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ, στις 9/7/09, κι από εκεί κι ύστερα, πάντα κατά την ίδια έννοια, δηλ. αναζήτηση μέσω google, πληκτρολογώντας ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΥ ΦΟΝΙΑ 1, και ούτω καθ' εξής.
Ευχαριστώ
Α. Μ.
-Κουβέντιαζα τις προάλλες με κάποιον που μου χρωστούσε κάτι λεφτά, κι ο
καημένος είχε σχεδόν πέσει στα γόνατα και κλαψούριζε σαν νηστικό γατί: <Να
χαρείς, μη μου κάνεις κακό!> Αλλά όχι, το Οργανωμένο Έγκλημα δεν
καταφεύγει εύκολα στη βία. Ίσα ίσα που χάρη στο φόβο που υπάρχει διάχυτος
σε ό,τι μας αφορά, δε χρειάζεται καν να βιαιοπραγούμε, παρά σε ελάχιστες
περιπτώσεις. Επιχειρηματίες άνθρωποι είμαστε...¶
-Μα πιο πολύ θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Τύπο για τις ευγενικές όσο και
ανεκτίμητες υπηρεσίες του προς τον συμπαθή και σκληρά εργαζόμενο κλάδο των
μπούκμεϊκερς. Εννοώ φυσικά τους συντάκτες των αθλητικών σελίδων και τα
ωραία τους προγνωστικά...¶
-Μ' όλο που κανείς από μας δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα και δε θέλει με
τίποτε να βλέπει τη φάτσα του στα πρωτοσέλιδα, θα ήταν ωστόσο μεγάλη
παράλειψη από μέρους μου να μην ευχαριστήσω από καρδιάς την κινηματογραφική
βιομηχανία και την τηλεόραση που και διάσημους μας έκαναν αλλά κι
ευυπόληπτους. Προσωπικά, η αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά είναι το All in
the Family, χωρίς όμως να θέλω να αδικήσω κι εκείνη την τρισχαριτωμένη
κωμωδιούλα, τους <Αδιάφθορους>. Το πιο σημαντικό μήνυμα που πέρασε η ταινία
ήταν πως, <όποιος δεν πληρώνει τα χρέη του στην Οργάνωση, τον τρώει το
σκοτάδι>. Τι να πω; Όλοι εμείς της Οργάνωσης εκτιμούμε βαθύτατα το μέγεθος
της εξυπηρέτησης, παρ' όλη την υπερβολή του αποφθέγματος. Δηλαδή τι; Πιάνουμε
και σκοτώνουμε κάποιον που μας χρωστάει εκατό δολάρια; Μα του κερατά!
Περισσότερο θα μας στοιχίσουν οι σφαίρες. Ακόμη ένα μεγάλο ευχαριστώ στους
φωστήρες της τηλεόρασης που μας παρουσιάζουν να πουλάμε μόστρα όλη την ώρα
και να ρίχνουμε μπινελίκια δεξιά κι αριστερά.¶
-Θα ήθελα επιπροσθέτως να ευχαριστήσω τον αστυνομικό Σώμα τούτης της χώρας
για την απρόσκοπτη, αγαστή, και αποδοτικότατη συνεργασία του με το
Οργανωμένο Έγκλημα. Αν και από μόνη της η αστυνομία δε θα τα είχε
καταφέρει τόσο καλά στην εν λόγω συνεργασία μας χωρίς τη συνδρομή των κ.κ.
πολιτικών, εξ ου και η έκφραση ευγνωμοσύνης προς τη νομοθετική μας εξουσία.
Οι κ.κ. εκπρόσωποι του λαού, τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό
επίπεδο είναι οι κατ' εξοχήν στραγγαλιστές κάθε ουσιαστικής
μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, γι' αυτό τους αξίζει ένα μεγάλο εύγε! Μέχρι
και οι κότες το γνωρίζουν πως, αν ψηφιζόταν η νομιμοποίηση του τζόγου
γενικά, αλλά και η χρήση ορισμένων μαλακών ναρκωτικών, το Οργανωμένο
Έγκλημα θα πάθαινε ανεπανόρθωτη ζημιά. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μη
χρωστάμε ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς τους καλούς κυρίους;¶
-Να μην ξεχάσω εδώ να ευχαριστήσω τους πολιτικούς μας και για κάτι ακόμη.
Για τη δημιουργία του πιο πολύπλοκου, ασυνάρτητου και αντιφατικού νομικού
συστήματος του κόσμου. Εμείς, οι άνθρωποι του Οργανωμένου Εγκλήματος,
γνωρίζουμε και κατανοούμε σε βάθος το πνεύμα και το γράμμα του Νόμου. Ή
έστω το γνωρίζουν και το κατανοούν οι δικηγόροι μας. Κι έτσι μπορούμε ανά
πάσα στιγμή να χρησιμοποιούμε το Νόμο ενάντια στον... Νόμο. Ξέρουμε απέξω
κι ανακατωτά σε ποια πολιτεία είναι νόμιμο τι και αντιστρόφως. Αν τούτη η
χώρα υιοθετούσε ένα νομικό σύστημα της προκοπής, όπως το αντίστοιχο της
Αγγλίας για παράδειγμα, όπου ένας νόμος ισχύει τόσο στο Λονδίνο όσο και
στο Μάντσεστερ αλλά και σε όλη την επικράτεια, το Οργανωμένο Έγκλημα θα
δεχόταν βαρύ και θανάσιμο πλήγμα. Τέλος πάντων...
-Φαίνεται οι ευχαριστίες μας προς τους νομοθέτες μας θαρρώ δεν έχουν τέλος.
Τους ευχαριστούμε από καρδιάς για τη διατήρηση των σωφρονιστικών μας
ιδρυμάτων στα χάλια που βρίσκονται σήμερα. Οι αμερικάνικες φυλακές είναι οι
αιμοδότριες του Οργανωμένου Εγκλήματος, τα καλύτερα φυτώρια άριστα
καταρτισμένων επίδοξων εξ επαγγέλματος εγκληματιών.¶
-Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στο λαό τούτης της χώρας, στο σύνολό του.
Κάποιος πικρόχολος γέροντας ονόματι Χ. Λ. Μένκεν φέρεται ότι είπε κάποτε
πως δε βρέθηκε ακόμη άνθρωπος που να υποτίμησε τη νοημοσύνη του μέσου
Αμερικάνου και να βγήκε ζημιωμένος. Είπατε τίποτε;...¶
-Αντίο και χαίρετε.§
ΤΕΛΟΣ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟΥ `TZOE THE KILLER'¶
¶
1) ΠΡΟΛΟΓΟΣ¶
2) ΕΙΣΑΓΩΓΗ¶
3) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ¶
4) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: Η ΑΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΣ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ¶
5) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ: `ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ'¶
6) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ: ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ, ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ Κ.Τ.Λ.¶
7) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΕ: ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ (ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ Η ΤΡΑΠΕΖΑ, ΑΡΧΙΖΕΙ Ο
ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ).¶
8) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΙ: Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ¶
9) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΦΤΑ: ΠΑΙΧΤΕΣ, ΜΠΟΥΚΗΔΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΙΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΑΡΙΣΜΑΤΟΣ¶
10) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΧΤΩ: ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥS ΚΑΛΥΤΕΡΟΥS ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ
ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ¶
11) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΝΙΑ: THE HIGH COST OF HIGHS ('Η, ΟΣΟ ΠΙΟ ΨΗΛΑ `ΠΕΤΑΣ', ΤΟΣΟ
ΠΙΟ ΧΟΝΤΡΑ ΤΑ ΣΚΑΣ')¶
12) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑ: ΤΖΟΥ Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗΣ: Ο,ΤΙ ΤΡΑΒΑΕΙ Η ΨΥΧΟΥΛΑ ΣΟΥ, ΘΑ ΤΟ
ΒΡΕΙΣ ΣΕ ΜΕΝΑ¶
13) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ: <Ο ΝΟΝΟΣ>: Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ¶
14) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΩΔΕΚΑ: ΓΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΟΛΟΜΠΟ: ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ¶
15) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΡΙΑ: ΤΑ ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ¶
16) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ: ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ¶
17) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ: ΓΥΝΑΙΚΕΣ¶
18) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΕΞΙ: Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ: Η ΝΟΜΙΜΗ¶
19) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΕΠΤΑ: ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΝ `ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΚΑΓΚΕΛΟ'¶
20) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΟΧΤΩ: ΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΕ.§
Με τον πρώτο άνθρωπο που φροντίζεις να έρθεις σε επαφή όταν σε πιάσουν και
σου απαγγείλουν κατηγορία τόσο βαριά που ο νόμος απαγορεύει την αποφυλάκισή
σου έναντι εγγύησης, φυσικά είναι ο δικηγόρος σου. Για μας _όπως και για
τον καθένα άλλωστε που ανοίγει λογαριασμούς με τη δικαιοσύνη_ ένας καλός
δικηγόρος είναι κάτι το ανεκτίμητο _σκέτη διαμαντόπετρα. Κι άμα τον βρεις,
δεν τον αφήνεις με τίποτε. Χωρίς τις υπηρεσίες ενός πραγματικά καλού
δικηγόρου, βρίσκεσαι στη φυλακή ώσπου να πεις κύμινο. Εγώ έχω δυο: έναν στη
Ν. Υόρκη κι ένα στο Λος ¶ντζελες.¶
-Την πρώτη φορά που χρειάστηκα δικηγόρο ήμουν παιδί ακόμη και το δικαστήριο
είχε την ευγενή καλοσύνη να μου ορίσει κάποιον. Ήτανε ένας γεράκος με
προβλήματα ακοής _πολύ κακό αυτό για κάποιον που υποτίθεται ότι δεν αφήνει
να του ξεφύγει ούτε καν μισή κουβέντα κατά τη διάρκεια της ακροαματικής
διαδικασίας_ ο οποίος ω του θαύματος κατάφερε να με γλιτώσει.¶
-Την επόμενη φορά που χρειάστηκα δικηγόρο, μου τον βρήκε ένας φίλος. Του
είπα τα καθέκαστα χωρίς να παραλείψω να του αναφέρω το γεγονός πως η
αστυνομία μου είχε κατάσχει ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ κατά τη στιγμή της
σύλληψής μου. <Μη φοβάσαι χάρο>, ήταν η αντίδραση του δικηγόρου. <Θα
δηλώσουμε ένοχοι, και στη συνέχεια θα φροντίσω να φας τη μικρότερη δυνατή
ποινή>.¶
-<Να δηλώσουμε ένοχοι;> του 'βαλα τις φωνές. <Μουρλός είσαι, ρε; 'Αιντε χάσου
από μπροστά μου!>¶
-Ο άλλος έδειξε να απορεί. <Γιατί; Τι έπαθες;> με ρώτησε.¶
-<Με το συμπάθιο δηλαδή, αλλά εγώ θέλω ένα δικηγόρο που να ορκίζεται σε
θεούς και δαίμονες πως είμαι αθώος, μεγάλε. Με πιάνεις;>¶
-Μέσω ενός άλλου φίλου βρήκα ένα δεύτερο δικηγόρο. Μόλις άκουσε πόσα ήταν
διατεθειμένοι να πληρώσουν οι άνθρωποι που βρίσκονταν πίσω από μένα,
πείστηκε με την πρώτη πως πιο αθώο κι ανεξίκακο άνθρωπο από την αφεντιά μου
δεν είχε συναντήσει ποτέ του. Και τελικά κατάφερε να με γλιτώσει, πουλώντας
στο δικαστήριο το παραμύθι της <νόμιμης άμυνας>.¶
-Στο δικηγόρο μου λέω πάντα όλη την αλήθεια, χωρίς να του κρύβω το
παραμικρό. Ναι, δε διστάζω να το κάνω, γιατί ξέρω καλά πως η κουβέντα μου
μαζί του είναι απόρρητη. Ο τύπος έχει δια νόμου την υποχρέωση να με
προστατέψει στο δικαστήριο. Του τα λέω όλα για να είναι σε θέση να
αντιμετωπίσει τον συνήγορο των αντιδίκων.¶
-Στη συμφωνία που κάνω πριν αναλάβω κάποια δουλειά συμπεριλαμβάνεται και η
κάλυψη της αμοιβής του δικηγόρου μου από τον <πελάτη>, στην περίπτωση που
θα βρεθώ μπλεγμένος με τη Δικαιοσύνη. Ο δικός μου τσέπωσε είκοσι πέντε
ολόκληρα χιλιάρικα όταν κατάφερε να με βγάλει απ' το Τομπς, όπου είχα
κρατηθεί, όπως σου είπα, κοντά ένα χρόνο, και φυσικά τα είκοσι πέντε
χιλιάρικα δεν τα πλήρωσα εγώ... Μια φορά στη ζωή μου χρειάστηκε να πληρώσω
δικηγόρο από την τσέπη μου. Έτρωγα παρέα με τον Τόνι (Έμπολι) Ράιαν σε
κάποιο εστιατόριο, το Στέλα'ς, στο Κουίνς, όταν κάποια στιγμή έκανε ντου η
αστυνομία και μάζεψε μέχρι και τα τραπέζια, για συνάφεια, λέει, με γνωστούς
εγκληματίες. Με το που μας πήγαν στα Κεντρικά, τηλεφώνησα αμέσως στον
δικηγόρο μου. Ήρθε, που λες, και μ' έβγαλε, βρίσκοντας κάποιο νομικό
παραθυράκι. Οι μπάτσοι δεν έφεραν και πολλές αντιρρήσεις. ¶λλωστε η όλη
<επιχείρηση αρετή> αποσκοπούσε στο να μας ταρακουνήσει λιγάκι, έτσι ίσα για
να σφίξουν οι κώλοι.¶
-Πιστεύω πως δουλειά ενός δικηγόρου είναι να κρατάει τον πελάτη του έξω απ'
τη φυλακή. Ξέρω έναν συνήγορο που έσκασε περίπου δυόμισι χιλιάδες δολάρια
σε κάποιον μπάτσο για να εξαφανίσει το πειστήριο του εγκλήματος, ένα
περίστροφο. Ξέρω και κάτι άλλους που έχουν δωροδοκήσει βασικούς μάρτυρες, ή
έχουν βάλει να τους απειλήσουν.¶
-Φυσικά καρφάκι δε μου καίγεται για το τι μεθόδους μετέρχεται ο δικηγόρος
μου προκειμένου να με γλιτώσει από τη φυλακή.¶
-Αν τώρα ο συνήγορός σου τα σκατώσει και βρεθείς πίσω απ' τα κάγκελα, ή αν
χρειαστεί να περιμένεις μεγάλο χρονικό διάστημα κλεισμένος κάπου μέχρι να
δικαστείς, το πρώτο που έχεις να κάνεις είναι να σπάσεις τον τσαμπουκά των
συγκρατούμενών σου. Η επιβίωσή σου στη φυλακή εξαρτάται αποκλειστικά και
μόνο απ' τα κότσια σου, δεδομένου ότι εννιά φορές στις δέκα περνάς από
διάφορες δοκιμασίες. Στο Τομπς, για παράδειγμα, την πρώτη μέρα την έβγαλα
στην άκρη ενός διαδρόμου, κλεισμένος στον εαυτό μου και αμίλητος. Σε μια
στιγμή με ζύγωσε ένας αραπάς και πήγε να μου τη βγει: <Ρε γαμιόλη,
ασπρουλιάρη...> Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του και του έχωσα μια
κλοτσιά στ' αρχίδια. Έπεσε στα γόνατα και τότε τον κλότσησα καμιά δεκαριά
φορές ακόμη στο κεφάλι, μέχρι που τον πήραν τα ζουμιά. Τότε σταμάτησα και
γυρνώντας στους άλλους είπα: <Αν υπάρχει κι άλλος αραπάς εδώ μέσα που
γουστάρει να μου πιάσει κουβέντα, το καλό που του θέλω, να με αποκαλέσει,
`Κύριο'>. Βέβαια όλα αυτά δεν ήταν παρά μια μικρή θεατρική παράσταση κι
όλοι εκεί μέσα το ήξεραν καλά, ωστόσο κατάφερα να κερδίσω το σεβασμό τους.
Από εκείνη τη στιγμή κι ύστερα κανείς δε διανοήθηκε να μ' ενοχλήσει. Οι
φύλακες ήξεραν πολύ καλά τι νόημα είχε η κλοτσοπατινάδα και δε μου
κόλλησαν. Έτσι κι αλλιώς ήταν όλοι άσπροι και δε χώνευαν τους αραπάδες.
Ένας απ' αυτούς μάλιστα _αργότερα τον είχα και μου 'κανε θελήματα_ έστεκε
απαθής όσην ώρα βαρούσα τον αράπη και γελούσε λες κι έβλεπε κουκλοθέατρο.
<Μάθαμε πως είσαι και γαμώ τα σκληρά αντράκια>, μου είπε αργότερα.¶
-Δυο είναι οι έγνοιες σου στη φυλακή. Η πρώτη είναι οι άλλοι κρατούμενοι.
Αν τους μπεις στο ρουθούνι και στη συνέχεια δεν μπορέσεις να τα βγάλεις
πέρα μαζί τους, σ' το δίνω γκαραντί πως δε θ' αργήσεις να βρεθείς τέζα, με
καμιά κάμα χωμένη στην κοιλιά σου. Η δεύτερη είναι οι δεσμοφύλακες. Το
παραμικρό να τους κάνεις, είναι ικανοί να σε αρχίσουν στις γκλοπιές,
βαρώντας σε κατευθείαν στα μούτρα και το κεφάλι. Όσον καιρό έμεινα εκεί
μέσα, το πρώτο πρόβλημα το αντιμετώπισα με τον τσαμπουκά μου, το δεύτερο με
τα λεφτά μου...¶
-Έσκαγα εβδομήντα πέντε ολόκληρα δολάρια τη βδομάδα και περνούσα ζωή και
κότα. Το παραδάκι το μοιράζονταν τρεις δεσμοφύλακες. Να μην ξεχνάμε κάτι:
το Τομπς είναι Μεταγωγών κι όχι κανονική φυλακή, γι' αυτό και τα πράγματα
εκεί μέσα ήταν πολύ λάσκα. Κάτι αυτό, κάτι το παραδάκι μου, την έβγαλα εκεί
μέσα σαν σε ξενοδοχείο. Ένα χρόνο που έμεινα εκεί πέρα, ήταν ζήτημα αν
είχε φάει πέντ' έξι φορές από το φαγητό της φυλακής. Δε φημίζομαι για
σαβουροφάης. Συνήθως μου έφερναν φαγητό από ένα εστιατόριο, απέναντι από τα
κρατητήρια, ή μου έφερνε η γυναίκα μου απ' το σπίτι. Αν τύχαινε να με κόψει
λόρδα το βράδυ, έλεγα στον φύλακα να στείλει κάποιον να μου φέρει τίποτε
φαγώσιμο, αλλά αυτή η εξυπηρέτηση πληρωνόταν έξτρα. Μπάνιο έκανα όποτε μου
κάπνιζε και με είχαν αφήσει να μπάσω τηλεόραση στο κελί μου. Και το
σπουδαιότερο: είχα δικό μου, πριβέ, κελί. Μεγάλη υπόθεση, αν σκεφτεί κανείς
πως στο Τομπς οι κρατούμενοι είναι κυριολεκτικά στοιβαγμένοι ο ένας πάνω
στον άλλο.¶
-Είναι μερικοί που χρησιμοποιούν τις ατέλειωτες ώρες τους στη φυλακή για να
βελτιωθούν σαν άτομα. Ο Τζόι Γκάλο, για παράδειγμα, όσο ήταν μέσα έγραψε
ένα σωρό βιβλία, και στο τέλος μας βγήκε μεγάλο κεφάλι. Αλλά κι εγώ
ασχολήθηκα με τη γραφή και την ανάγνωση όσο έμεινα στο Τομπς. Εννοώ τα
κιτάπια στα οποία καταχωρούσα τα στοιχήματα που έπαιζαν οι άλλοι υπόδικοι
μαζί μου.¶
-Η όλη ιστορία είχε ξεκινήσει έτσι για πλάκα. Δεν ήξερα πώς να σκοτώσω την
ώρα μου, οπότε τους είπα μια μέρα: <Εντάξει, μάγκες, ποιος γουστάρει να
παίξει μαζί μου `αριθμούς';> Την άλλη στιγμή κιόλας δεν προλάβαινα να
μετράω σηκωμένα χέρια. <Τι, δηλαδή, κι άμα κερδίζουμε θα παίρνουμε λεφτά;>
ρώτησε κάποιος. <Αμ τι, τζάμπα θα παίζετε;> του αποκρίθηκα.¶
-Έτσι που λές έστησα τη μικρή μου επιχείρηση μέσα στο Μεταγωγών. Οι
κρατούμενοι έπαιζαν μαζί μου τα προγνωστικά τους για τους αγώνες του
φουτμπόλ και τις ιπποδρομίες. Κι όταν σιγά σιγά άρχισε να κυκλοφορεί το
χρήμα, έκανα και τον τοκογλύφο. Στο τέλος έφτασαν να παίζουν μαζί μου και
οι δεσμοφύλακες αλλά και μερικοί από τους επισκέπτες. Η γυναίκα μου μάζευε
το βδομαδιάτικο κάθε που ερχόταν να με δει.¶
-Η τοκογλυφία απέδιδε περισσότερο εκεί μέσα απ' ότι έξω, στους δρόμους. Οι
άνθρωποι είχαν ανάγκη από ρευστό για να τζογάρουν, για ν' αγοράσουν διάφορα
μικροπράγματα, για να λαδώσουν τους δεσμοφύλακες. Έτσι έτρεχαν όλοι τους
σε μένα. Τους θεωρούσα πελάτες περιωπής, γι' αυτό ούτε καν εγγυήσεις τους
ζητούσα, ούτε ενέχυρα. Διάολε και να ήθελαν να μου την κοπανήσουν, πού
στην οργή θα πήγαιναν;¶
-Το μόνο πράγμα με το οποίο απέφυγα να καταπιαστώ ήταν τα ναρκωτικά. Όχι
βέβαια γιατί είχα ηθικούς ενδοιασμούς _αυτά τα είπαμε_ αλλά να, δε
γουστάρω να το παίζω <βαποράκι>.¶
-Το μόνο ενδιαφέρον που μου συνέβη όσο έμεινα εκεί μέσα, ήταν η γνωριμία
μου μ' ένα καθηγητή κολεγίου που περίμενε να δικαστεί, κατηγορούμενος για
το φόνο της γυναίκας του. Είχαμε τρακάρει στο προαύλιο της φυλακής ένα
ηλιόλουστο απόγευμα. Μερικά καθίκια του κολλούσαν άγρια. Οι φυλακές έχουν
ένα πολύ ισχυρό κοινωνικό καταμερισμό. Οι βιαστές και οι παιδεραστές
φτιάχνουν το δικό τους <καφενείο> (έτσι κι αλλιώς θεωρούνται οι χειρότεροι
_τα αποβράσματα των αποβρασμάτων_ και δεν τους ζυγώνει κανείς), οι
πρεζάκηδες το δικός τους. Οι εγκεφαλικοί τύποι (ληστές τραπεζών,
παραχαράκτες, και λοιπά), φτιάχνουν τη δική τους παρέα, και οι άνθρωποι της
Οργάνωσης τη δική τους.¶
-Βγήκα, που λες, εκείνο το απόγευμα και είδα την καθεμιά από τις μικρές
ομάδες μαζεμένη στη γωνιά της. Τα πρεζόνια, με τα κεφάλια σκυφτά,
κουβέντιαζαν ποιος ξέρει για τι; Ίσως για το έγκλημα του αιώνα που θα
διέπρατταν με το που θα τους αμολούσαν από κει μέσα. Οι άλλοι, οι
εγκεφαλικοί _οι μπλαμπλάδες, όπως τους λέω_ τα έλεγαν μεγαλόφωνα,
κατηγορώντας το σύστημα που δεν τους άφηνε να δουν άσπρη μέρα. (Μια φορά
είχα έρθει στα λόγια με κάποιον από δαύτους: <Και πώς γίνεται να σ' έχουν
εδώ μέσα, αφού είσαι τόσο ξουράφι;> τον είχα προγκίσει. Γι' απάντηση μου
είχε υποβάλλει κι αυτός την ίδια ακριβώς ερώτηση. <¶κου, μαλάκα μου, εγώ
τη βγάζω εδώ αραχτός όλη μέρα μπροστά στην τηλεόραση κι έχω τους
δεσμοφύλακες να μου κουβαλάνε καφέδες και σάντουιτς, η κυρά μου παίρνει
διακόσια πενήντα δολάρια βδομαδιάτικο κι όταν βγω με το καλό από δω μέσα,
στο σπίτι θα με περιμένει πολύ χρήμα. Εσύ τι σκατά θα βρεις, όταν σε
αμολήσουν;> Όσο απάντησε σε σένα, απάντησε και σε μένα).¶
-Τέλος πάντων, κάποια στιγμή το μάτι μου πήρε μερικούς που κολλούσαν στον
καθηγητή επειδή είχε σκοτώσει την κυρά του. Ο φουκαράς έδειχνε πολύ
στριμωγμένος, και τότε πήρα την απόφαση να παρέμβω. Τότε έμαθα μέσες άκρες
και την ιστορία του: Ήταν παντρεμένος περίπου δεκαπέντε χρόνια και η κυρά
του του είχε κάνει το βίο αβίωτο. Αλήθεια σου λέω, το λυπόταν η ψυχή μου,
γιατί με την πρώτη ματιά που του έριχνες, καταλάβαινες πως δεν ήταν
φτιαγμένος για φυλακές κι άλλα τέτοια ευαγή ιδρύματα. Ήταν τόσο πράος και
καλοκάγαθος, που δεν αμφιβάλλω πως, ακόμη κι αν τον άφηναν να γυρίσει σπίτι
του, θα περίμενε εκεί πέρα ως τη μέρα της δίκης του, χωρίς καν να του
περάσει από του νου η σκέψη να την κοπανήσει.¶
-Όταν γνωρίστηκα αρκετά καλά μαζί του, είπα σε κάποιον δεσμοφύλακα να τον
βάλει στο κελί μου για να μην τον ενοχλούν οι μαλάκες. Από νοημοσύνη τον
υπολόγιζα γύρω στις εκατόν εξήντα μονάδες, στη βάση της γνωστής κλίμακας
μέτρησης, κι ίσως αυτό ήταν η αιτία που έπαιζα μαζί του τζιν ραμί με τις
ώρες. Περιττό να σου πω ότι με πηδούσε κανονικότατα _και με το συμπάθιο.
Στο τέλος όμως μ' έμαθε να παίζω χαρτιά της ανθρωπιάς κι αυτό του το
χρωστάω. Παράλληλα είχε καταφέρει να μου κεντρίσει ως ένα βαθμό το
ενδιαφέρον για το διάβασμα. Σχολείο έχω πάει μέχρι την πέμπτη δημοτικού
και η τελευταία φορά που είχα πιάσει στα χέρια μου έντυπο μορφωτικού
χαρακτήρα χρονολογούνταν από εκείνη ακόμη την τρυφερή ηλικία. 'Ηταν μια
μπροσουρίτσα με τίτλο, <Μην Εγκαταλείπετε το Σχολείο>. Καταλαβαίνεις,
λοιπόν, πόσο σκράπας ήμουνα, γενικώς. Να μην τα πολυλογούμε, το πρώτο
βιβλίο που διάβασα από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα είχε τίτλο, <The
Young Lions>. Καλό ως ανάγνωσμα, δε λέω, όμως την ταινία τη βρήκα ακόμη
καλύτερη.¶
-Στην αρχή, που λες, ο καθηγητής δεν έδινε δυάρα για τον εαυτό του _σαν να
μην τον ενδιέφερε αν θα ζούσε ή αν θα πέθαινε. Σιγά σιγά όμως είχε αρχίσει
να συνέρχεται. Δεν ξέρω, ίσως η διαπίστωση πως ασκούσε κάποια επιρροή πάνω
μου να είχε ξυπνήσει πάλι μέσα του τον εκπαιδευτικό. Ήξερα πως η οικονομική
του κατάσταση ήταν χάλια, γιατί δεν είχε λεφτά για δικηγόρο, έτσι μου
γεννήθηκε η επιθυμία να τον βοηθήσω. Στο τέλος έπιασα το δικό μου δικηγόρο
και του είπα: <Κοίτα να βρεις ένα καλό συνάδελφό σου για τούτον το φουκαρά,
γιατί είναι κρίμα να πάει σαν το σκυλί στο αμπέλι>.¶
-Ο δικηγόρος μου, θυμάμαι, με είχε κοιτάξει καλά καλά και μ' είχε ρωτήσει,
<Από πότε μου 'γινες φιλάνθρωπος;>¶
-Εν πάση περιπτώσει, ο δικηγόρος έκανε όπως του είπα κι όλα πήγαν κατ'
ευχήν. Στο δικαστήριο, ο δικηγόρος που του βρήκαμε πρόβαλλε σαν επιχείρημα
τη στιγμιαία παράκρουση, εξηγώντας παράλληλα στην αγόρευσή του τι σόι
φρούτο ήταν η μακαρίτισσα, καταφέρνοντας στο τέλος να τον γλιτώσει με μια
ποινή με αναστολή. Σήμερα ο φίλος μου διδάσκει πάλι σε κάποιο περιφερειακό
πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης.¶
***
Θα σου πω κάτι: Με το σύστημα που επικρατεί σήμερα στα σωφρονιστικά μας
ιδρύματα, ούτε μισός φυλακισμένος δεν επιστρέφεται στην κοινωνία καλύτερος
απ' ό,τι ήταν πριν μπει στη φυλακή. Όχι πως με κόφτει δηλαδή, αλλά να,
έτσι μια διαπίστωση κάνω. Αν έτρωγα καμιά γερή καμπάνα θα εξέτια την ποινή
μου στο ωραίο και το άνετο και θα έβγαινα πάλι ο ίδιος μάγκας και
τσαχπίνης Τζόι, ακριβώς όπως είχα μπει. Όμως ένα σωρό άλλοι βγαίνοντας από
τη φυλακή έχουν γίνει τρεις φορές χειρότεροι, ένεκα που μέσα στη φυλακή
τους μεταχειρίζονται σαν ζώα. Ο Λέστερ Μάντοξ είπε κάποτε πως, για να
φτιάξουμε καλύτερες φυλακές, χρειαζόμαστε καλύτερους κατάδικους _ε, μόνο
άδικο δεν είχε ο άνθρωπος. Τι σόι καλός να βγεις από τη φυλακή, όταν για
χρόνια στη σειρά συναναστρέφεσαι είκοσι ώρες το 24ωρο ανθρώπους τις
περισσότερες φορές πολύ χειρότερους από σένα; Πάρε για παράδειγμα τους
νέους στην ηλικία κατάδικους. Τους ρίχνεις σ' ένα κλουβί μαζί με κάτι
κτηνάνθρωπους από κάθε άποψη κι ύστερα περιμένεις να βγουν τι; Μα
σπουδαγμένοι εγκληματίες θα βγουν _τι άλλο;¶
-Όχι βέβαια πως δε χρειαζόμαστε τις φυλακές, εντάξει; Είναι ορισμένοι τύποι
που πρέπει οπωσδήποτε να περνάνε τη ζωούλα τους πίσω από τα κάγκελα.
Κάποιος, για παράδειγμα, που κυκλοφορεί ελεύθερος στους δρόμους και κάνει
κακό σε αθώους ανθρώπους, είναι για να μπαίνει στη στρούγκα και να μένει
εκεί για πάντα. Αν πειράξεις τον άλλο έτσι αναίτια, απλώς και μόνο γιατί
έτσι σκατένια είναι η φτιάξη σου, καλύτερα να σου παίρνουν την... άδεια
κυκλοφορίας. Αν με ρωτήσεις, είμαι ανεπιφύλαχτα υπέρ της ποινής του
θανάτου, γιατί οι άνθρωποι τον φοβούνται το θάνατο. (Μεταξύ μας, δεν ξέρω
τι είναι εκείνο ακριβώς που φοβούνται τόσο πολύ, αφού έτσι κι αλλιώς κάποια
μέρα θα τα τινάξουν. Κι άλλωστε μέχρι ώρας δε βρέθηκε κανείς πεθαμένος να
γκρινιάξει πως τη βγάζει άσχημα εκεί που βρίσκεται).¶
-Ποιους πρέπει να καθίζουν στην ηλεκτρική καρέκλα; Αυτούς που σκοτώνουν
παιδιά. Αυτούς που σκοτώνουν ηλικιωμένους για να τους κλέψουν μερικά
δολάρια, ή αυτούς που βιάζουν και σκοτώνουν γυναίκες. Τέτοια κουμάσια
πρέπει να περνάνε από μαχαίρι. Ο τίμιος πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να ζει
ανενόχλητος και με ασφάλεια.¶
-Γνώμη μου επίσης είναι πως πρέπει να εκτελούνται όσοι σκοτώνουν μπάτσους.
Ειπωμένο από το στόμα μου, ίσως σου ηχεί αστείο, ωστόσο αυτή είναι η
πεποίθησή μου. Ο μπάτσος είναι ένας επαγγελματίας που απλώς κάνει τη
δουλειά για την οποία πληρώνεται. Εγώ τώρα κι όλοι του σιναφιού μου,
δουλεύουμε από την άλλη μεριά του φράχτη. Ωραία. Αν μπορώ να λαδώσω έναν
μπάτσο, θα το κάνω. Αν δε γίνεται όμως, πρέπει να τον σκοτώσω; Για ποιο
λόγο; Οι μπάτσοι είναι κι αυτοί άνθρωποι που δουλεύουν για το μεροκάματο,
για να θρέψουν την οικογένειά τους. Όποιος σκοτώνει μπάτσο, πρέπει να τον
κρεμάνε απ' τ' αρχίδια στην Τάιμς Σκουέρ.§
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΟΧΤΩ
ΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΕ¶
Κυρίες και κύριοι, αξιότιμοι πελάτες μου όλων των ηλικιών και παντός
φύλλου, σας χαιρετώ. Κλείνοντας την αυτοβιογραφία μου, δράττομαι της
ευκαιρίας να σας ευχαριστήσω, ένεκα που χωρίς την ευγενική παρουσία και
συνδρομή σας, η μέχρι τώρα πορεία μου στο Οργανωμένο Έγκλημα θα ήταν άγραφο
βιβλίο. Χωρίς την ανιδιοτελή συμβολή σας, ούτε και που γνωρίζω, ο δόλιος,
ποιας μαύρης μοίρας θα ήμουν το θύμα.¶
-Να μην ξεχάσω όμως να ευχαριστήσω και τους αγαπητούς μου εκπροσώπους των
ΜΜΕ γενικώς, για τις προς εμέ και το σινάφι μου πολύτιμες υπηρεσίες τους.
Tέτοια υψηλής στάθμης προβολή δε θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει ούτε το
καλύτερο γραφείο δημόσιων σχέσεων. Δεν ξέρω πού πάνε τα ΜΜΕ και ξετρυπώνουν
όλες αυτές τις φοβερές ιστορίες περί Οργανωμένου Eκλήματος, οφείλω ωστόσο
να ομολογήσω ότι είναι πολύ πετυχημένες, αφού καταφέρνουν να κάνουν τον
κοσμάκη να κατουριέται από το φόβο του.¶
Τα
περισσότερα ξενοδοχεία και καζίνο στο Λας Βέγκας έχουν φτιαχτεί με λεφτά
της Οργάνωσης, αν και σαν ιδιοκτήτες τους φαίνονται στα χαρτιά άνθρωποι με
καθαρό ποινικό μητρώο.¶
-Γι' αυτές τις δουλειές η Οργάνωση προτιμάει άσημους ανθρώπους _ανθρώπους
που έξω από τη μάνα τους, δεν τους ξέρει κανείς. Μερικά χρόνια πριν
δημιουργήθηκε σάλος, όταν γράφτηκε στις εφημερίδες πως η Οργάνωση
χρησιμοποιούσε σαν βιτρίνα τον Φρανκ Σινάτρα. Τώρα αν στη θέση του Σινάτρα
ήταν κάποιος Τζον Ψάξε-βρες-τον, κανείς δε θα έπαιρνε ποτέ χαμπάρι το
παραμικρό. Στην περίπτωση όμως του Σινάτρα το πράμα πήρε διαστάσεις κι
έγινε πρωτοσέλιδο. Σινάτρα είναι αυτός!...¶
-Οι νόμιμες επιχειρήσεις της Οργάνωσης αφήνουν λεφτά, κι αυτό συμβαίνει για
πολλούς λόγους. Ο πιο σημαντικός; Η Οργάνωση έχει φοβερές προσβάσεις στα
εργατικά συνδικάτα. Μιλάμε για μια πολύ παλιά ιστορία. Την εποχή που
πρωτοσυστάθηκαν μερικά απ' αυτά τα συνδικάτα, η Οργάνωση στάθηκε πλάι τους
και τα βοήθησε υλικά και... ηθικά. Πολλοί συνδικαλιστές ηγέτες οφείλουν τα
πόστα τους στην επιρροή που ασκεί η Οργάνωση μέσα στα ίδια τα συνδικάτα.
Και φυσικά η Οργάνωση εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις διασυνδέσεις της με τα
συνδικάτα σε ότι αφορά τις νόμιμες επιχειρήσεις της. Ας πούμε πως είσαι
δικός μας και ασχολείσαι με τις προμήθειες, εντάξει; Όλοι σχίζονται να
αγοράσουν από σένα, αφού ξέρουν καλά πως στην αντίθετη περίπτωση έχεις τη
δυνατότητα να τους δημιουργήσεις μπελάδες με τα Unions. Όταν ο Γιουτζίν
Κατίνα θέλησε να αναγκάσει την 'Ει εντ Πι να αγοράσει ένα απορρυπαντικό που
έφτιαχνε κάποια από τις εταιρείες του, έπιασε τις κεφαλές δυο εργατικών
συνδικάτων _το ένα εκ των οποίων είχε ήδη απεργήσει σε βάρος της 'Ει εντ Πι
με αποτέλεσμα να χάσει η εταιρεία εκατομμύρια δολάρια_ και τους είπε να
<συστήσουν> στ' αφεντικά την αγορά του συγκεκριμένου απορρυπαντικού.¶
-Απ' την άλλη μεριά πάλι, μια εταιρεία που δεν αντιμετωπίζει εργατικά
προβλήματα, υπερέχει έναντι των ανταγωνιστών της που ζουν καθημερινά με την
απειλή μιας απεργίας. Για να μην αναφέρουμε τα λεφτά που κερδίζει ένας
επιχειρηματίας, στο βαθμό που οι διασυνδέσεις του με τα συνδικάτα του
εξασφαλίζουν την υπογραφή ευνοϊκών για την επιχείρηση συμβάσεων.¶
-Κάποτε, στην αρχή της καριέρας μου, με είχαν φωνάξει να πουλήσω μπραβιλίκι
σε μια απεργία. Την είχαν οργανώσει κάτι φορτηγατζήδες και μετά από
μερικές βδομάδες με τις μηχανές τους σβηστές ήταν ώριμα σύκα να αποδεχτούν
τους όρους του εργοδότη. Εμένα με είχε στείλει η ηγεσία του συνδικάτου
τους να σπάσω μερικά κεφάλια. Εύκολα πράγματα. Οι φορτηγατζήδες νόμισαν πως
ήμουν βαλτός από την εργοδοσία για να σπάσω την απεργία, έτσι μουλάρωσαν
και τη συνέχισαν μέχρι που ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους. Ε, αυτό ακριβώς
επεδίωκε και η ηγεσία του συνδικάτου τους.¶
-Σήμερα τουλάχιστον ένα σαράντα τοις εκατό των επιχειρήσεων που ασχολούνται
με τις μεταφορές (φορτηγά, νταλίκες) στην περιοχή της Ν. Υόρκης ελέγχεται
από την Οργάνωση. Και σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις του είδους αφήνουν πολύ
χρήμα. Φυσικά κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιεί τους δικούς μας
φορτηγατζήδες. Όσοι όμως μας προτιμούν, μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι πως
δε θα έχουν να αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα με τους εργαζόμενους και τα
συνδικάτα τους.¶
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΕΠΤΑ
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ <ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΚΑΓΚΕΛΟ>
Το Οργανωμένο Έγκλημα το αντιμετώπισα από μιας αρχής σαν ένα είδος
παιχνιδιού _κάτι σαν τζόγο. Τη μια κερδίζεις, την άλλη χάνεις. Όταν χάνεις,
είτε καταλήγεις στα θυμαράκια, είτε στη φυλακή. Απ' τα δυο, προτιμώ το
δεύτερο.¶
-Σε όλη μου τη ζωή έχω μείνει συνολικά δεκάξι μήνες πίσω από τα κάγκελα.
Όμως πίσω από τα κάγκελα κρατητηρίων, όχι φυλακών και το τονίζω αυτό
γιατί υπάρχει σημαντική διαφορά. ¶λλο να σ' έχουν κάπου φυλακωμένο και να
περιμένεις τη μέρα της δίκης σου, κι άλλο να είσαι φυλακή εκτίοντας την
ποινή σου.¶
-Πάντως το κελί είναι κελί, όπως και να 'χει. Ως προς αυτό, δεν υπάρχει
διαφορά. Κι αν θέλεις να δοκιμάσεις το συναίσθημα, πιάσε και κλειδώσου σ'
ένα δωμάτιο όπου δε θα υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από ένα κρεβάτι και μια
καρέκλα. Τι νιώθεις; Πλήξη μέχρι θανάτου. Αν ήταν να βαθμολογούσε κάποιος
τις φυλακές, στις ομοσπονδιακές θα έβαζε δέκα με τόνο. Η νούμερο ούνο είναι
η φυλακή Ντάνμπουρι, στο Κονέκτικατ. Ούτε κοινωνική λέσχη να ήταν. Ο μόνος
περιορισμός είναι πως δεν μπορείς να βγεις να πας σε κανένα μπαρ να πιεις
τις μπιρίτσες σου. Μέχρι και σχολείο υπάρχει για όσους θέλουν να το
παρακολουθήσουν και στο βαθμό που κάθεσαι στ' αβγά σου, όλοι σου φέρονται
με το γάντι. Οι Federal Medical Facilities, στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι
θεωρούνται επίσης πρώτης τάξεως θέρετρο. Οι φυλακές του αμερικάνικου Νότου
συγκαταλέγονται ανάμεσα στις χειρότερες της χώρας, όμως σίγουρα ο βασιλιάς
των μπουντρουμιών ήταν το συγχωρεμένο το Αλκατράζ. Δεν μπορείς να
φανταστείς πόσος κόσμος έκανε πάρτι όταν το έκλεισαν.¶
-Στο κρατητήριο είτε στη φυλακή, οι άνθρωποι της Οργάνωσης τη βγάζουν πολύ
πιο καθαρή απ' ό,τι οι αδέσποτοι κακοποιοί. Και πρώτ' απ' όλα οι δικοί μας
έχουν την οικονομική ευχέρεια να λαδώνουν τους φύλακες. Δεύτερον, είναι
δικτυωμένοι και δε χάνουν στιγμή την επαφή τους με τον έξω κόσμο. Κατά
κανόνα τους ανατίθενται ελαφριές δουλειές _στα μαγειρεία, στο θεραπευτήριο,
στη βιβλιοθήκη_ τρώνε καλύτερα από τους άλλους υπόδικους ή κατάδικους και
γενικά δεν τραβάνε κανένα ζόρι. Σπάνια να δεις δικό μας άνθρωπο να δουλεύει
στα σκουπίδια, ή στο σκάψιμο ενός φρεατίου.¶
-Σ' αντάλλαγμα για όλες αυτές τις ευγενείς παραχωρήσεις εκ μέρους των
Αρχών, οι δικοί μας φροντίζουν να μη δημιουργούν προβλήματα. Είναι ήσυχοι,
δεν ενοχλούν κανέναν και δε θέλουν να τους ενοχλεί κανείς. Κατά κάποιο
τρόπο το παίρνουν απόφαση και κάθονται στ' αβγά τους. Θεωρούν τη φυλακή σαν
το χειρότερο που θα μπορούσε να τους συμβεί, ωστόσο ξέρουν καλά πως η
<στενή> είναι μέσα στο παιχνίδι, γι' αυτό και αποδέχονται τη μοίρα τους με
στωικότητα.¶
-Έτσι όπως λειτουργεί το σωφρονιστικό μας σύστημα, υπάρχουν πολλά
παραθυράκια για να γίνει η ζωή ενός κατάδικου υποφερτή, αν μη τι άλλο. Οι
φύλακες στα περισσότερα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρα είναι
διεφθαρμένοι ως το κόκαλο. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως οι φυλακές
αποτελούν γι' αυτούς το φυσικό τους χώρο... με το που θα μυριστούν στον
αέρα την ευκαιρία να οικονομήσουν εξήντα, εβδομήντα δολάρια τη βδομάδα _tax
free_ δεν την αφήνουν να πάει χαμένη. Θα μου πεις τώρα, σιγά τα λεφτά. Ναι,
σιγά τα λεφτά, όμως γι' ανθρώπους που το ετήσιο εισόδημά τους δεν ξεπερνάει
τα δέκα χιλιάδες δολάρια, τα εβδομήντα δολάρια τη βδομάδα είναι σημαντικό
ποσό.¶
-Τέλος πάντων, αρκεί να τους λαδώσεις κατάλληλα και δε σου αρνιούνται
σχεδόν τίποτε. Το ξέρουν μέχρι και οι πέτρες πως στο Χούντσον Κάουντι του
Νιου Τζέρζι και το Νάσαο Κάουντι της Ν. Υόρκης ορισμένοι φυλακισμένοι
φιλοξενούν μέχρι και γυναίκες στα κελιά τους. Κι από ναρκωτικά; 'Οσα
θέλεις. Πιο εύκολο είναι να μπάσεις πρέζα σε μια φυλακή, παρά να τη
βγάλεις. Όταν με είχαν στο Τομπς, ο τόπος βρομοκοπούσε, λες κι ήσουνα σε
φάμπρικα επεξεργασίας μαριχουάνας. Κι από ποικιλία, ό,τι τραβάει η ψυχούλα
σου: ηρωίνη, κοκαTνη, χασισάκι, <χόρτο>. Τα σκας στο φύλακα και σ' το
φέρνει ο ίδιος...¶
-Μόνο που για όλες αυτές τις ανέσεις πρέπει πάντα να πληρώνεις σε ρευστό.
Το Ξενοδοχείο <Το Γκρίζο Κάγκελο> δε δέχεται ούτε επιταγές, ούτε πλαστικό
χρήμα. Το παραδάκι το προμηθεύεσαι είτε από τους δικούς σου που έρχονται να
σε δουν, είτε το κερδίζεις από τον τζόγο με τους άλλους κρατούμενους.¶
-Την πρώτη φορά που με έχωσαν μέσα ήμουν δεκαπέντε χρόνων. Είχε βγει μια
βρόμα πως κάποιος γύρευε να με βρει. Και το κακό γι' αυτόν ήταν πως τελικά
με βρήκε... Όταν όμως τον άφησα απ' τα χέρια μου, με τσίμπησαν οι μπάτσοι
και με πήγαν μέσα για να μου δώσουν κι αυτοί με τη σειρά τους ένα
μαθηματάκι. Ε, λοιπόν, το μάθημά μου το 'μαθα απέξω κι ανακατωτά _λόγω
τιμής. Το ηθικό δίδαγμα; Ο.τι κι αν κάνεις, φρόντιζε στο τέλος να μην σε
πιάνει η αστυνομία.¶
-Το μόνο πραγματικά μεγάλο χρονικό διάστημα που πέρασα πίσω απ' τα κάγκελα
ήταν στο Τομπς. Έμεινα εκεί κοντά ένα χρόνο υπόδικος, κατηγορούμενος για
φόνο. Κανονικά οι άνθρωποι της Οργάνωσης ποτέ δε μένουν υπόδικοι για τόσο
μεγάλο χρονικό διάστημα, περιμένοντας τη δίκη τους, δεδομένου ότι τα λεφτά
για την εγγύηση μαζεύονται σε χρόνο μηδέν κι άλλο τόσο γρήγορα είσαι πάλι
έξω. Όταν όμως κατηγόρησε για φόνο ξέχνα το, δε γίνεται τίποτε. Αν τελικά
κριθείς αθώος ή απαλλαγείς λόγω αμφιβολιών _όπως έγινε στη δική μου
περίπτωση_ ο χρόνος που έμεινες μέσα θεωρείται ότι χάθηκε έτσι στο τζάμπα.
Κι έτσι είναι...¶
-Τώρα τελευταία ορισμένες πολιτείες βγάζουν με εγγύηση ακόμη και υπόδικους
που κατηγορούνται για φόνο, όμως τα ποσά που ζητάνε είναι αστρονομικά, έτσι
η όλη ιστορία καταντάει ασύμφορη. Το ποινικό σύστημα τούτης της χώρας κάνει
χοντρές διακρίσεις ανάμεσα στον επαγγελματία κακοποιό και τον απλό πολίτη
σε ότι αφορά τον καθορισμό του ύψους των εγγυήσεων. Στην περίπτωση του
απλού πολίτη μπορεί να ζητήσουν μέχρι και εκατόν πενήντα χιλιάδες δολάρια
εγγύηση. Οπότε βρίσκεις κάποιον δανειστή, κι εκείνος σε ρωτάει τι έχεις να
βάλεις ενέχυρο ή υποθήκη. ¶μα δεν έχεις πράγματα αξίας, ξέχνα το. Αυτοί οι
κύριοι σου γυρεύουν τη μάνα σου και τον πατέρα σου...¶
***
Αν
υποθέσουμε πως έκλειναν όλες οι επιχειρήσεις σε τούτη τη χώρα οι οποίες
ελέγχονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το Οργανωμένο Έγκλημα και τους
ανθρώπους του, θα είχαμε μια οικονομική κρίση χειρότερη κι απ' το Κραχ του
1929!...¶
-Οι λόγοι που οι άνθρωποί μας επενδύουν σε νόμιμες επιχειρήσεις είναι
πολλοί. Πρώτ' απ' όλα κατ' αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν ένα μόνιμο και
σταθερό εισόδημα. Δεύτερον, η νόμιμη επιχείρηση τους παρέχει την ευκαιρία
να επενδύουν τα κέρδη τους που απορρέουν από τις παράνομες δραστηριότητές
τους, χωρίς να παίρνει χαμπάρι η εφορία το παραμικρό. Τρίτον, είναι το
αποκούμπι τους στην περίπτωση που οι παράνομες δουλειές τους δεν πάνε και
τόσο καλά, ή όταν τους παίρνουν τα χρόνια και δε φτουράνε πια να δουλεύουν
στους δρόμους.¶
-Η Οργάνωση πρωτόκανε την είσοδό της στο χώρο των νόμιμων επιχειρήσεων εκεί
περί τα τέλη της δεκαετίας του '30, όταν ο Μέιερ Λάνσκι και ο Φρανκ Κοστέλο
συνειδητοποίησαν ότι κάπως έπρεπε να επενδυθούν τα τεράστια ποσά που
κυκλοφορούσαν από δω κι από κει σαν τις άδικες κατάρες. Έτσι ξεκίνησαν
μιαν ας την πούμε σφυγμομέτρηση της αγοράς. Τι ήθελε ο κοσμάκης; Ο μέσος
πολίτης ξοδεύει τα λεφτά του στις συγκοινωνίες, τα ξενοδοχεία, τα ρεστοράν,
τα μπαρ και γενικά στις διάφορες επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών.¶
-Πολύ ξύπνια παιδιά οι δυο τους, αν με ρωτήσεις.¶
-Ο Κοστέλο μυρίστηκε πως στα μεγάλα αστικά κέντρα με τον καιρό θα
παρουσιαζόταν μεγάλη ζήτηση για χώρους στάθμευσης των αυτοκινήτων. Έτσι
έπιασε κι έστησε δυο εταιρείες πάρκινγκ που σήμερα είναι από τις μεγαλύτερες
στην Αμερική. Η Οργάνωση ξεκίνησε πολλές νόμιμες επιχειρήσεις από το μηδέν,
χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις της απλώς και μόνο για να τις κάνει να
στεριώσουν.¶
-Βέβαια ο πολύς ο κόσμος δε θέλει να βλέπει έτσι τα πράγματα. Αρέσκεται να
νομίζει πως εκβιάζουμε από τους ιδιοκτήτες των νόμιμων επιχειρήσεων το
συνεταιριλίκι, κάποτε με την απειλή του πιστολιού. Όμως δε γίνονται πια
αυτά τα πράγματα. Κάποτε ίσως, αλλά σίγουρα όχι στις μέρες μας. Γιατί
σήμερα υπάρχουν ένα σωρό υπηρεσίες που σε περιμένουν στη γωνία να σου
κόψουν τον κώλο. Τα λεφτά μας εμείς τα βγάζουμε από την τοκογλυφία, τα
ναρκωτικά, τον τζόγο και τα χαρτοπαίγνια, την πορνεία και στη συνέχεια τα
παίρνουμε και τα επενδύουμε στις διάφορες νόμιμες επιχειρήσεις για να...
αβγατίσουν.¶
-Σήμερα οι άνθρωποι της Οργάνωσης εισβάλουν στο χώρο των νόμιμων
επιχειρήσεων από εκατό διαφορετικές πόρτες. Συνέταιροι με κάποιον νόμιμο
επιχειρηματία γινόμαστε συνήθως όταν ο εν λόγω κύριος νόμιμος μας χρωστάει
λεφτά από τον τζόγο και δεν έχει να μας πληρώσει. Βέβαια τέτοιου είδους
συνεταιρισμοί υποτίθεται ότι συνιστούν το αδίκημα της εκβίασης και άρα
θεωρούνται παράνομοι. Κάποτε το φαινόμενο ήταν καθημερινό. Όχι πια,
δεδομένου ότι κανείς δε θέλει μπελάδες και μπλεξίματα. Να, για παράδειγμα,
πριν μερικά χρόνια υπήρχε ένα μπαρ στο Μπρονξ, το Ρίτσαρντς Απάρτμεντ.
Βρέθηκαν, που λες, κάτι μούτρα που θέλησαν να το βάλουν στο χέρι. Απείλησαν
τον ιδιοκτήτη κι όταν εκείνος τους είπε να πάνε να γαμηθούνε, τον έπιασαν
και τον έκανα τόπι στο ξύλο. Τότε ο τύπος πήγε κι έπιασε κάποιον ονόματι
Σκουιλάντε και του έδωσε μερτικό στο μπαρ με τη συμφωνία να τον
προστατεύει. Αυτό τώρα είναι ένα χτυπητό παράδειγμα ανθρώπου που γυρεύει
από μόνος του να συνεταιριστεί με κάποιον άνθρωπο της Οργάνωσης, για τον
άλφα ή βήτα λόγο. Ο Σκουιλάντε, λοιπόν, πουλούσε προστασία και εισέπραττε τα
ωραία του λεφτουδάκια, ώσπου μια μέρα άνοιξε η γη και τον κατάπιε.
¶φαντος. Όταν ήρθε η μέρα της είσπραξης, εμφανίστηκε στο μαγαζί κάποιος
Τζο Τζο Μπέρι και είπε στον μαγαζάτορα πως ήταν ανιψιός του Σκουιλάντε.
<Από σήμερα θα είμαι ο νέος σου συνεταίρος, και πέσε τα λεφτά>.¶
-Ο μαγαζάτορας την κατάλαβε αμέσως πως είχε μπλέξει άσχημα, όμως δεν ήξερε
τι να κάνει. Έπιασε λοιπόν κι ήρθε σ' επαφή μαζί μου μέσο κάποιου τρίτου.
Τον ρώτησα τι ακριβώς ήθελε. <Την ησυχία μου _αυτό θέλω>, ήταν η απάντησή
του, και μου έκανε μια προσφορά.¶
-Προτού δεχτώ, πήγα και βρήκα τον Ρίτσι Σιβόνε, ο οποίος ήλεγχε την
περιοχή, γιατί αν δεν τον ενημέρωνα, αν δεν έπαιρνα την άδειά του, θα
παραβίαζα το πρωτόκολλο. Τον ρώτησα αν είχε μερτικό στο συγκεκριμένο μπαρ,
και μου είπε πως όχι. Τότε του εξήγησα πώς είχε η κατάσταση: <Ο Τζο Τζο
Μπέρι έχει κολλήσει εκεί πέρα, όμως δεν παίρνει από λόγια και θα τον κάνω
κιμά>. Ο Ρίτσι με διαβεβαίωσε πως από μεριάς του δεν έτρεχε τίποτε και πως
μπορούσα να βάλω την κρεατομηχανή στην πρίζα...¶
-Πήγα, που λες, ένα βράδυ στο μπαρ και την έστησα περιμένοντας τον Τζο Τζο
Μπέρι. Με το που μπήκε, τον ζύγωσα και του είπα, <Τζο Τζο, από σήμερα τέρμα
το συνεταιριλίκι σου σε τούτο το μαγαζί>.¶
-<Μπα; Και ποιος το λέει;>¶
-Τράβηξα απ' τη ζώνη μου το κουμπούρι μου. <Εγώ και ο κύριος Μάγκνουμ.357
από δω. Αν σε ξαναδώ εδώ μέσα, θα σε πάνε οι τέσσερις>.¶
-Την άλλη μέρα μου τηλεφώνησε ο Ρίτσι. <Ήρθε και μ' έπιασε ο Τζο Τζο κι
έκανε σαν παλαβός. Λέει πως σε άφησα να τον πετάξεις στο δρόμο από κείνο το
μαγαζί>.¶
-<Μα, Ρίτσι μου, σε ρώτησα και μου είπες πως δεν είχες κανένα νιτερέσο
μαζί του>.¶
-<Ναι, έτσι σου είπα>, παραδέχτηκε ο Ρίτσι, <όμως ο Τζο Τζο θέλει τώρα να
μου παραχωρήσει ένα κομμάτι από το μερτικό του>.¶
-<Ρίτσι, μη δεχτείς την προσφορά του, γιατί θα με αναγκάσεις να τα βάλω και
μαζί σου>. Ο Ρίτσι άκουσε τη συμβουλή μου γιατί το ήξερε καλά το μάθημα: η
συμφωνία, είναι συμφωνία. Έτσι ο Τζο Τζο βρέθηκε διωγμένος απ' το γάμο.
Αργότερα ψάρεψαν το πτώμα του από κάποιον υπόνομο. Κι από τότε ο
συγκεκριμένος υπόνομος μάλλον θα απόκτησε πολύ κακή φήμη, αν με ρωτήσεις.¶
-Μερικές φορές τα πράγματα γίνονται βίαια, όμως όχι γιατί θέλουμε να
εκβιάσουμε κάποιον. Κι εν πάση περιπτώσει, κάθε φορά που συμβαίνουν τέτοια
δυσάρεστα γεγονότα, κάποιος δικός μας καταλήγει στη φυλακή. Πρόσφατα ένας
ιδιοκτήτης μπαρ, στο Μανχάταν, έχασε τη ζωή του. Η Οργάνωση προσπαθούσε να
του πάρει με το ζόρι το μαγαζί και τότε εκείνος αποτάθηκε στον περιφερειακό
εισαγγελέα, αρνούμενος όμως παράλληλα την προστασία της αστυνομίας, πράγμα
πολύ κουτό κατά την ταπεινή μου γνώμη. Στο τέλος κάποιος λεβέντης που
χέστηκε μπας και έβγαιναν στη φόρα ονόματα, του την έστησε και τον
καθάρισε. Για την ώρα τέσσερις άνθρωποι έχουν συλληφθεί σε σχέση με αυτή
την ιστορία. Ο κόσμος είναι πυρ και μανία μαζί μας και οι τέσσερις μάγκες
την έχουν ήδη πολύ άσχημα. Και τώρα πες μου, σε παρακαλώ, ποιος βγήκε
κερδισμένος απ' αυτήν την υπόθεση;¶
-Οι επιχειρήσεις που ελέγχονται αποκλειστικά από ανθρώπους της Οργάνωσης
δεν είναι πολλές και οι περισσότερες απ' αυτές έχουν να κάνουν με
αυτόματους πωλητές και με ηλεκτρονικά παιχνίδια γενικότερα. Σε ότι αφορά τα
τσιούκ μποξ, για παράδειγμα, οι εννιά στους δέκα ιδιοκτήτες είναι δικοί μας
άνθρωποι, αλλά και ο δέκατος στις περισσότερες περιπτώσεις τα έχει
συνεταιρικά με κάποιον δικό μας. Πριν πολλά χρόνια η επιχείρηση με τα
τσιούκ μποξ συνεπαγόταν μπόλικη βία. Ο δυνατός της παρέας έβαζε τα μασίνια
του παντού όπου καταλάβαινε πως μπορούσε να τα προστατέψει. Αν όμως
παρουσιαζόταν κάποιος πιο τσαμπουκάς, άρχιζε το μπουνίδι και ενίοτε το
πιστολίδι. Με τον καιρό όμως, όταν οι δικοί μας οργανώθηκαν σε πιο σταθερές
βάσεις, μπήκε κάποια τάξη στα πράγματα.¶
-Σήμερα η δουλειά με τα τσιούκ μποξ γίνεται σε καθαρά επιχειρηματικά
πλαίσια. Ανοίγει, ας πούμε, ένα μαγαζί που είναι να βάλει μέσα τσιούκ μποξ
και πας εσύ που έχεις δικά σου μασίνια και του κάνεις μια προσφορά. Αν
παρουσιαστεί και κάποιος άλλος και του κάνει καλύτερη προσφορά από τη δική
σου, ο καταστηματάρχης είναι ελεύθερος να τον προτιμήσει. Οι μοναδικές
φορές που ανοίγουν μύτες είναι όταν κάποιοι προσπαθήσουν να βάλουν χέρι στα
κουτιά των κερματοδεκτών, ή όταν ταλαιπωρούν και κακομεταχειρίζονται τους
πελάτες σου.¶
-Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι της Οργάνωσης μπλέκονται με νόμιμες
επιχειρήσεις έτσι από καθαρή ατυχία. Κι εδώ μιλάμε βεβαίως για την ατυχία
κάποιου άλλου. Όταν αυτός ο άλλος σου χρωστάει και δεν έχει να σε πληρώσει,
συνήθως μπαίνεις συνέταιρος στο μαγαζί ή την επιχείρησή του.¶
-Εγώ, για παράδειγμα, έχω κάνει συνέταιρος σε κάποιο εστιατόριο, στη Ν.
Υόρκη. Ο τύπος μου χρωστούσε ογδόντα πέντε χιλιάδες δολάρια. Ποτέ δεν τον
ζόρισα να με ξεχρεώσει, όμως η βαλίτσα πήγαινε μακριά, οπότε μια μέρα του
είπα: <Μάγκα μου, από σήμερα είμαστε συνεταιράκια>. Δε θέλω να λέω ονόματα
για να μη φέρω τον άνθρωπο σε δύσκολη θέση, όμως το μαγαζί ήταν σωστό
χρυσωρυχείο. Δούλευε είκοσι ώρες το 24ωρο κι ήταν πάντα γεμάτο. Την έβγαλα
εκεί πέρα γύρω στα δυο χρόνια, μέχρι που στο τέλος ο... συνέταιρός μου
αγόρασε το μερτικό μου σκάζοντάς μου εκατόν είκοσι πέντε χιλιάδες δολάρια.
Δεν ήταν κι άσχημα.¶
-Μιαν άλλη φορά πάλι είχα βρεθεί συνέταιρος σ' ένα στεγνοκαθαριστήριο. Ο
ιδιοκτήτης μου χρωστούσε δέκα χιλιάδες δολάρια. Επί δυο χρόνια τσέπωνα γύρω
στα εκατόν πενήντα δολάρια τη βδομάδα (ανάλογα με το πώς πήγαιναν οι
δουλειές). Τελικά βρέθηκε κάποιος κι αγόρασε το μερτικό μου έναντι
δεκαπέντε χιλιάδων δολαρίων. Ωραία πράματα.¶
-Πάντως ποτέ δε φέρθηκα άσχημα στους κατά καιρούς συνεταίρους μου· ίσα ίσα
που, αν περνούσε από το χέρι μου, τους βοηθούσα κιόλας.¶
-Δε συνέβαινε το ίδιο και με τον Τζόνι Ντίος. Ο τύπος το είχε σαν αρχή του
να χρεοκοπεί τους ανθρώπους με τους οποίους συνεταιριζόταν. Όπου έμπαινε
συνέταιρος, τα έκανε λαμπόγυαλο. Αγόραζε εμπόρευμα χωρίς να πληρώνει τους
προμηθευτές, πουλούσε κι έριχνε όλες τις εισπράξεις στην τσέπη του.
Παράλληλα δανειζόταν στο φουλ από τις τράπεζες έναντι της αξίας του
μαγαζιού και των εμπορευμάτων. Και μοιραία κάποτε η άτυχη επιχείρηση
βαρούσε κανόνι. Κι όσο για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες, δεν μπορούσαν να
κάνουν το παραμικρό, γιατί κινδύνευαν οι άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους.
Μάλιστα. Τέτοιο καθίκι ήταν ο κύριος Ντίος. Τελικά μετά από δική του εντολή
φαγώθηκε ο μπάρμπας του, ο Τζίμι Πλομέρι. Ο Πλομέρι είχε καρφώσει το ανίψι
του στην αστυνομία, με αποτέλεσμα να βρεθεί ο Ντίος ένα ωραίο πρωί στη
φυλακή.¶
-Συχνά οι άνθρωποι της Οργάνωσης είναι οι σιωπηροί κι αθέατοι εξ ολοκλήρου
χρηματοδότες μιας επιχείρησης. Που πάει να πει ότι την έχουν ολότελα δική
τους, όμως χρησιμοποιούν κάποιον άλλο στο όνομα του οποίου βγαίνουν οι
σχετικές άδειες. Ένας σεσημασμένος συμμορίτης δεν μπορεί να βγάλει άδεια
στο όνομά του για ν' ανοίξει κάβα, π.χ., ή οποιοδήποτε άλλο μαγαζί.
Ο γιατρός
παίρνει από εκατό μέχρι διακόσια, η νοσοκόμα πενήντα, κι όσο για τα
λειτουργικά έξοδα, είναι μηδαμινά. Ένας καλός γιατρός έχει τελειώσει τη
δουλειά μέσα σ' ένα εικοσάλεπτο. Κι από πελατεία... μη σπρωχνόσαστε!...¶
-Αλλά η δουλειά χάλασε με τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων σε διάφορες
πολιτείες. Η ταρίφα έπεσε από τα πεντακόσια με εξακόσια δολάρια, στα
εκατόν είκοσι πέντε με διακόσια. Τώρα έχουμε εναποθέσει όλες μας τις
ελπίδες στους πουριτανούς και τους θρησκευόμενους. Αν κηρυχτούν πάλι οι
εκτρώσεις παράνομες, έλα να σε κεράσω...¶
¶
Οι άνθρωποι της Οργάνωσης θεωρούν τις γυναίκες όντα κατώτερα. Τις έχουν
μόνο για να τις χρησιμοποιούν, και κάποτε για να τις κακομεταχειρίζονται. Η
μόνη σημαντική γυναίκα στη ζωή ενός συμμορίτη είναι η συμβία του, αν και
τον περισσότερο καιρό την έχει στο περιθώριο. Σπάνια κάνει δημόσιες
εμφανίσεις μαζί της, προτιμώντας συχνά την παρουσία κάποιας γκόμενας. Αλλά
και τις ελάχιστες φορές που κάποιος συμμορίτης βγάζει τη φαμίλια του έξω,
την πάει κάπου απόμερα για να μην τους πάρει κανένα μάτι. Όχι πως ντρέπεται
βέβαια. Απλώς δε θέλει να μπλέκει την οικογένειά του στις δουλειές του.¶
-Την τωρινή μου γυναίκα τη γνώρισα από κάτι φίλους που πίστευαν πως θα μου
ταίριαζε γάντι, κι έτσι μου έδωσαν το τηλέφωνό της. Της τηλεφώνησα κι ήταν
ένα τηλεφώνημα που θα περάσει στην ιστορία σαν το πιο ακριβό απ' όσα έκανε
ποτέ άνθρωπος. Η γυναίκα μου είναι το θηλυκό που αγαπώ. Σχίζομαι να της τα
παρέχω όλα, όμως περιμένω κι από εκείνη να κάνει όπως πρέπει τη δουλειά
της. Να μου 'χει ζεστό φαγητό όταν γυρνάω σπίτι, να με ανακουφίζει όποτε το
χρειάζομαι. Προσπαθώ _και θαρρώ το έχω πετύχει_ να κρατάω τα της δουλειάς
μου έξω από το σπιτικό μου. Όχι πως εκείνη δεν ξέρει με τι ασχολούμαι,
ωστόσο αποφεύγουμε να το κουβεντιάζουμε.¶
-Αν με πιάσουν ποτέ, θα έχω την απαίτηση να πάει να βρει τον δικηγόρο που
θα της υποδείξω, να μου φέρνει φαγητό στη φυλακή όποτε μπορεί, γενικά να
κάνει οτιδήποτε θα διευκολύνει τη ζωή μου όσον καιρό θα βρίσκομαι πίσω από
τα κάγκελα. Κάθε που χρειάζεται να φύγω ξαφνικά ταξίδι, δε με ρωτάει πού
θα πάω και πόσο θα λείψω. Κι αν της ζητήσω να με ακολουθήσει, υπακούει
χωρίς πάλι να ρωτήσει πώς και τι.¶
-Ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να φερθώ άσχημα στη γυναίκα μου. Με καμιά
δύναμη στον κόσμο. Σίγουρα δε θα ήθελα να ζω με κάποιαν που θα με φοβόταν
ή που θα περνούσε τις μέρες της μέσα στην αγωνία και τον φόβο από αφορμή
τις δικές μου δραστηριότητες. ¶λλωστε ο συμμορίτης που θα
κακομεταχειριστεί την κυρά, του αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να βρεθεί στη
φυλακή, <καρφωμένος>, απ' αυτήν την ίδια. Αυτό ακριβώς έπαθε το
πρωτοπαλίκαρο του 'Αλμπερτ Αναστάζια, ο Τρίγκερ Μάικ Κόπολα.¶
-Αυτός ο Τρίγκερ, που λες, το 'χε συνήθειο να μαυρίζει τη γυναίκα του στο
ξύλο. Κι εκείνη του το ξεπλήρωσε, δίνοντάς τον στους πράκτορες της δίωξης
οικονομικού εγκλήματος. Ο τύπος τα τίναξε προτού τον κλείσουν μέσα, όμως
στο μεταξύ είχε βρει τον κακό του διάολο. Όσο για την γκόμενα, δεν έπαθε το
παραμικρό. Γιατί βλέπεις το πρόβλημα του Μάικ ήταν κατάδικό του
_οικογενειακό, που λέμε.¶
-Κάθε φορά που τελειώνω μια δουλειά, δίνω ένα μέρος από τα κέρδη στην κυρά
μου. Τότε που πήρα από εκείνο το βαποράκι τα σαράντα τρία χιλιάρικα, έδωσα
στη γυναίκα μου τα δεκαπέντε. Αν δούλευα με βδομαδιάτικο πέντε χιλιάδες
δολάρια, π.χ., η κυρά μου έπαιρνε κάθε Σάββατο δυο χιλιάρικα. Πολλοί θα
πουν πως είμαι για δέσιμο. Ε, ωραία, είμαι για δέσιμο. Ποτέ δεν της λέω πώς
θα τα ξοδέψει. Το μόνο που τη συμβουλεύω είναι να κάνει το κουμάντο της και
να μην τα σκορπάει, γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχω. Η κυρά μου έχει τα
μυαλά της στη θέση τους. Βάζει λεφτά στην άκρη. Τα 'χει τόσο καλά
καταχωνιασμένα, που ούτε κι εγώ δεν μπορώ να τα βρω. Τόσα χρόνια που
είμαστε παντρεμένοι, ποτέ δε μου αρνήθηκε λεφτά όταν της ζήτησα. Μου τα
δίνει χωρίς πολλές ερωτήσεις. Είπαμε: ξέρεις μέσες άκρες με τι ασχολούμαι,
αλλά εκείνο που δεν ξέρει είναι ότι είμαι επαγγελματίας φονιάς. Μπορεί να
είναι γυναίκα μου, όμως ορισμένα μυστικά προτιμάω να τα κρατάω για τον
εαυτό μου. Την πρώτη μου γυναίκα τη σκότωσαν κάτι αγρίμια που με γύρευαν,
και δε θέλω να πάθει και τούτη εδώ τα ίδια. Γι' αυτό, όσο λιγότερα ξέρει,
τόσο το καλύτερο για όλους μας.¶
-Κάπου κάπου χρειάζομαι τη βοήθειά της. Ένα βράδυ οι μπάτσοι μου χτύπησαν
την πόρτα να με ρωτήσουν για κάποιο φονικό. Εγώ είχα μόλις γυρίσει και δεν
είχα προλάβει ν' αλλάξω ρούχα. Δεν ήξερα ότι είχαν μάθει πως βρισκόμουν στο
σημείο που είχε γίνει ο φόνος, ή τι ακριβώς πληροφορίες γνώριζαν και
φυσικά δεν είχα καμιά όρεξη να ανοίξω κουβεντούλα μαζί τους. Με το που
χτύπησε το κουδούνι, έδωσα στα πεταχτά στη γυναίκα μου μερικές οδηγίες κι
εκείνη σηκώθηκε στα σβέλτα, φόρεσε μια παλιά ρόμπα και πήγε ν' ανοίξει.¶
-Με το που άνοιξε, εγώ βρισκόμουν κιόλας πίσω από την πόρτα. Η κυρά μου
είναι τέρας ψυχραιμίας, όμως εκείνο το βράδυ πρόσεξα πως είχε ταραχτεί
πολύ. Οι μπάτσοι της έδειξαν τα διαπιστευτήριά τους και τη ρώτησαν αν
μπορούσαν να μου μιλήσουν. Τους είπε ότι έλειπα, κι ότι δεν ήξερε πού
βρισκόμουν ή τι ώρα θα γύριζα στο σπίτι. Τότε τη ρώτησαν αν γινόταν να
περάσουν μέσα στο σπίτι για να με περιμένουν.¶
-Η κυρά μου μάλλον θα πρέπει να αποτυπώνει καλά ό,τι βλέπει στην τηλεόραση,
γιατί αμέσως τους πήρε απ' τα μούτρα ρωτώντας τους, <Έχετε ένταλμα;> Οι
μπάτσοι αποκρίθηκαν πως δεν είχαν. <Ωραία, τότε καληνύχτα σας>, τους
πέταξε, και τους έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα. Το ωραίο στην ιστορία είναι
πως μετά δε με ρώτησε το παραμικρό.¶
-Ο γάμος μας είναι όπως τόσων και τόσων άλλων ζευγαριών, με τα πάνω του και
τα κάτω του. Κάποτε τσακωνόμαστε, διαφωνούμε, κι όπως οι περισσότεροι
παντρεμένοι, έχουμε τις διαφορές μας. Πηγαίνουμε σινεμά _η κυρά προτιμάει
τις κωμωδίες, γιατί απεχθάνεται τις σκηνές βίας στην οθόνη_ πάμε τις
εκδρομές μας στο βουνό, κάποτε δεχόμαστε ανθρώπους _ελάχιστους_ στο σπίτι.
Κανείς δεν είναι τόσο εντάξει με την κυρά του όσο εγώ. Κάποτε ήμουν σε μια
συνάντηση, για δουλειά και σε μια στιγμή ζύγωσε ένα τύπο η γυναίκα του και
του γύρεψε πενήντα δολάρια. Και ποια ήταν η αντίδρασή του; <Τι τα θες τα
λεφτά; Προχθές δε σου 'δωσα;> Για μένα ο τύπος είχε λάθος για δυο λόγους.
Πρώτ' απ' όλα μιλούσε για ένα οικογενειακό του ζήτημα μπροστά σε άλλους.
Και κατά δεύτερον ήξερα καλά πως το ίδιο βράδυ είχε ραντεβού με μια
πιτσιρίκα. Θα την έβγαζαν μαζί όλη τη νύχτα στο δωμάτιο κάποιου
ξενοδοχείου και το πρωί θα της πέταγε ένα κατοσταδόλαρο έτσι για να της
κάνει μόστρα. Κι όμως στην κυρά του, τη γυναίκα με άλλα λόγια που φρόντιζε
τα παιδιά του, αρνήθηκε πενήντα ψωροδολάρια και την πρόσβαλε μπροστά σε
ξένους ανθρώπους. ¶δικα πράματα. Δε λέω, κι ελόγου μου είμαι μέγας
πουτανιάρης, όμως πρώτα κοιτάζω το σπίτι μου, γιατί το σπίτι μου είναι ό,τι
πιο σημαντικό έχω στον κόσμο.¶
-Κάποτε βέβαια τα πράγματα γίνονται στριμόκωλα. Είχα μπλέξει με μια
νυμφομανή. Πήγαινα δέκα η ώρα το πρωί στο σπίτι της και τη βγάζαμε όλη
μέρα στο κρεβάτι. Πήδημα, πλύσιμο, πήδημα, πλύσιμο και ξανά μανά από την
αρχή. Γυρνούσα σπίτι μου στραγγιγμένος. Νόμιζα πως θα τα κακάρωνα από το
πολύ γαμήσι. Έπεφτα πτώμα για ύπνο κι εκεί που πήγαινα να γλαρώσω,
μερικές φορές ένιωθα την κυρά μου να γέρνει επάνω μου, λέγοντάς μου όλο
νάζι και καύλα, <Τζόι μου...> Ε, αδερφέ, δεν υπήρχε τρόπος να κάνω την
κορόιδα. Γυρνούσα από την άλλη και πηδιόμασταν. Κι ύστερα έπεφτα για ύπνο
μισολιπόθυμος. Έτσι είμαι εγώ: φροντίζω τη φαμίλια μου.¶
-Το να είναι μια γυναίκα παντρεμένη με κάποιον από την Οργάνωση, έχει τα
καλά του, έχει και τα κακά του. Από τα καλά είναι ότι υπάρχει πάντα στο
σπίτι μπόλικο χρήμα για μια άνετη διαβίωση. Ύστερα, αν ο τύπος σκοτωθεί,
οι άνθρωποι για λογαριασμό των οποίων δούλευε, δίνουν στη χήρα ένα αρκετά
σεβαστό ποσόν προκειμένου να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Αν πάω φυλακή, η
Οργάνωση θα φροντίζει την κυρά μου μέχρι να βγω πάλι.¶
-Από την άλλη μεριά βέβαια υπάρχει πάντα ο αδιάκοπος κίνδυνος να σου συμβεί
κάτι κακό από τη μια στιγμή στην άλλη. Ύστερα είναι το πρόβλημα της
αντιμετώπισης των φίλων και της γειτονιάς. Οι περισσότερες που έχουν
παντρευτεί συμμορίτες έχουν λίγα λόγια κι ακόμη λιγότερες παρτίδες με τη
γειτονιά. Η δικιά μου κρατάει επαφές με μερικές φίλες κι αυτό ό επειδή
μένουμε στη γειτονιά που μεγάλωσε. Αν τη ρωτήσει κάποια από τις φίλες της
τι δουλειά κάνω και πώς γίνεται να τη βγάζω σπίτι όλη μέρα, η απάντηση της
γυναίκας μου είναι, <Γιατί δε ρωτάς τον ίδιο;>¶
-Κάποτε μια φίλη της υπαινίχθηκε πως ήξερε τι μέρος του λόγου ήμουν. Η
δικιά μου τότε έγινε πυρ και μανία. <Σοβαρά; Κι εγώ σου λέω πως ο άντρας
μου δεν έχει καταδικαστεί ούτε καν για τροχαία παράβαση. Κι αν θες να λέμε
καλημέρα, σε παρακαλώ να μην τον ξαναπιάσεις στο στόμα σου>.¶
-Ο καλός ο συμμορίτης αγαπάει και προσέχει την κυρά του. Τη φροντίζει κι
απλώς έχει τα μάτια του τέσσερα να μην ανταμώσει ποτέ με την γκόμενά του.§
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΞΙ
Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ: Η ΝΟΜΙΜΗ...
Η Οργάνωση δεν παρέχει κοινωνική ασφάλιση και οι άνθρωποί της φυσικά δεν
πληρώνουν ΙΚΑ. Αντ' αυτού όσοι από μας μπορούμε, διατηρούμε παράλληλα
κάποια νόμιμη δουλειά ή επιχείρηση, ή για να το πω με μεγαλύτερη ακρίβεια,
η ενασχόλησή μας με νόμιμες δουλειές είναι η ασφάλισή μας έναντι των
παράνομων και αντικοινωνικών δραστηριοτήτων μας. Τα κέρδη της Οργάνωσης από
τις νόμιμες επιχειρήσεις της κοντεύουν πια να είναι του ίδιου ύψους με τα
αντίστοιχα των παράνομων. Και μιλάμε για δισεκατομμύρια δολάρια.
Αντρέας Μιαούλης
Ιεράπετρα, Κρήτη
Το προφίλ μου
Κάποτε ήμουν ναυτικός. Μου έκοψαν τα καράβια (κατάργηση ειδικότητας), και τώρα θαρρώ δεν είμαι τίποτα. Φάλαινα ξεβρασμένη στη στεριά
| Φεβρουάριος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | |||
