λόγος και ποίηση

To αξιοσημείωτο της παραίτησης Ρουσόπουλο είναι ο τρόπος που «έτρεξαν» τα κανάλια την είδηση. Τα κρατικά ...; εντάξει, αναμενόμενα πράγματα.  Το άλλο, το της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης (!), με τα γνωστά του ήξεις αφήξεις, και ...; «τρόπο να βρίσκουμε πάντα να πατάμε σε δυο βάρκες» ...; για το καλό πάντα της ρημάδας της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης! Το τρίτο, άνθρωποι του οποίου έγιναν αποδέκτες αγωγών και μηνύσεων υπό του θιγομένου αποβληθεισών, φόρεσε άρβυλα και παλάσκες, έτοιμο για τη μεγάλη μάχη. Και ένα τέταρτο παρουσίασε την είδηση στο νυχτερινό του δελτίο μ' έναν τρόπο που ούτε λίγο, ούτε πολύ άφηνε να εννοηθεί ότι ο παραιτηθείς υπουργός είναι κάτι μεταξύ Χ. Τρικούπη και Ελευθερίου Βενιζέλου (σίγουρα ο Θόδωρος δεν θα πάει χαμένος. Στην ανάγκη θα τον στείλει το αφεντικό να δουλέψει μούτσος σε κάποιο από τα γκαζάδικά του)!

            Το αγαθό της Ενημέρωσης στα χέρια μεγαλο-εργολάβων, εφοπλιστών, μεγαλο-το-ένα, μεγαλο-το - άλλο, (λέγε, μεγαλοκαρχαριών, για να τελειώνουμε) -ανθρώπων που έχουν επενδύσει στο χώρο των ΜΜΕ με σαφή αντικειμενικό στόχο την εξυπηρέτηση των δικών τους επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, κι όχι βέβαια την ανάδειξη της αλήθειας πίσω από τα γεγονότα. Εφημερίδες, κανάλια (κυρίως τα δεύτερα, γιατί στις πρώτες διαβάζεις και καμιά αλήθεια), κρατάνε καλά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα, περιμένοντας στη γωνιά να τα χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν, ανεβάζοντας και ρίχνοντας κυβερνήσεις -στο βαθμό του εφικτού- αν αυτό επιτάσσει η καλύτερη εξυπηρέτηση των όποιων συμφερόντων τους.

            Όσο για εμάς, τους παρακατιανούς πολίτες αυτής της χώρας, υπάρχει μια έστω πιθανότητα στο εκατομμύριο να μάθουμε ποτέ τι πραγματικά έγινε με το όλο μπάχαλο του Βατοπαιδίου- ποιοι και πόσοι οι ένοχοι, και ποιοι απ' αυτούς ενήργησαν έτσι όπως ενήργησαν από αφέλεια, από αδιαφορία ή με δόλο;  Πολύ αμφιβάλλω! Έτσι μοιραία μέσα από αυτές τις πρακτικές και τις μεθόδους όσων ασκούν εξουσία (επίσημα, είτε παρασκηνιακά), γαλουχούνται γενιές ολόκληρες «υπεύθυνων πολιτών», και ποδοσφαιροποιείται ο πολιτικός μας βίος. Γιατί, όταν ο πολίτης βλέπει ότι δεν γίνεται καμιά συντονισμένη από όλες τις πλευρές προσπάθεια για να φωτιστεί άπλετα η όλη υπόθεση, άλλο δεν του μένει από το να αντιδρά στα διάφορα που του ξεφουρνίζουν υποκειμενικά και επί τη βάσει των προσωπικών συμπαθειών και αντιπαθειών του, κι όσο βολοδέρνει στο φουρτουνιασμένο πέλαγος της γενικότερης ασάφειας και σύγχυσης, οι επιτήδειοι ανάλογα σπρώχνουν ή τραβούν κάτω από το χαλί ό,τι σκουπιδαριό τους βολεύει, με αποτέλεσμα η κάθε σκέψη για πραγματική κάθαρση κι εξυγίανση του πολιτικού μας βίου να παραμένει ουτοπική.

            Ως έχουν τα πράγματα, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την όλη άσχημη κατάσταση βαρύνει τον κύριο που βρέθηκε να κυβερνάει τον τόπο με μοναδικό προσόν το βαρύ όντως ονοματεπώνυμό του. Κι αν μοίρα κακή ή αγαθή (όπως το πάρει κανείς), θελήσει να βρεθεί κι ο Γιωργάκης κάποια στιγμή στο μέλλον στο τιμόνι της γαλέρας που φέρει το όνομα «Ελλάς»,  αν είναι να μας κυβερνήσει κατ' αυτόν τον τρόπο, κάλλιο να εγκαταλείψει από τώρα την υψηλή φιλοδοξία του, και να επιδιώξει τη συμμετοχή του στο Tour De France, τώρα που έχει φάει και τις τούμπες του, κι έχει πάρει το κολλάει.

Από amioul στις Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008 @ Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008 4:50 μμ | Permalink
Tags: Αταξινόμητα