Σα να μη μας τα λες (και πολύ) καλά, κύριε Σαμαρά!
Σαν μη ΝεοΔημοκράτης, έχω μερικές εύλογες απορίες σε ότι αφορά την εκλογή του νέου αρχηγού του εν λόγω Κόμματος: Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις (και τις μετρήσεις, βεβαίως, βεβαίως), η αρχηγία της Ν.Δ. φαίνεται ότι θα περάσει στα χέρια του κυρίου Σαμαρά. Γιατί, όμως; Αν νικήσει ο Σαμαράς θα σημαίνει ότι οι έχοντες δικαίωμα ψήφου ΝεοΔημοκράτες θα τον έχουν κρίνει στη μεγάλη τους πλειοψηφία ως τον πιο κατάλληλο για το πόστο, ή γιατί θα έχουν δει στο πρόσωπό του τον κύριο εκφραστή του και έτσι αποκαλούμενου αντι-Μητσοτακικού μπλοκ; Αν ισχύει το πρώτο, καλώς έχει, και οι άνθρωποι βεβαίως γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους «απέξω» τα του οίκου τους. Αν ισχύει το δεύτερο, δεν αποκλείεται μια ενδεχόμενη νίκη Σαμαρά να αποδειχτεί πύρρειος, και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα οι ΝεοΔημοκράτες να ψάχνουν ξανά μανά από την αρχή για νέο αρχηγό.
Βέβαια στην πολιτική περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ισχύει το περίφημο, «Ο Σκοπός Αγιάζει τα Μέσα», και υπ' αυτή την έννοια να εξηγείται ως ένα βαθμό η ρητορική του κυρίου Αντωνάκη -μια ρητορική που ηχεί κάπως παράξενα στο αυτί του ουδέτερου παρατηρητή/ψηφοφόρου- του Έλληνα πολίτη ο οποίος ίσως μελλοντικά δεν θα είχε αντίρρηση να ψηφίσει Ν.Δ., αν στο μεταξύ είχε πειστεί πως το συγκεκριμένο Κόμμα είναι σε θέση να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Επί του παρόντος όμως αυτή την κατηγορία των πολιτών που επί το πλείστον επηρεάζουν και το αποτέλεσμα μιας εκλογικής αναμέτρησης (και φυσικά αναφέρομαι στις εθνικές εκλογές), ο κύριος Σαμαράς μοιάζει να μην την παίρνει υπόψη της.
Έτσι όπως βρισκόταν επί σειρά ετών σε ένα είδος ιδιότυπης πολιτικής εξορίας, δεν μου είναι εύκολο να έχω μια σαφή άποψη για το (πολιτικό) ανάστημα και την (επίσης πολιτική) επάρκεια του ανδρός. Ο λόγος του όμως το τελευταίο διάστημα αποπνέει (πάντα κατά τη γνώμη μου), μια ξινίλα. Μου θυμίζει γυμνασιάρχη της δεκαετίας του '60, από εκείνους που νόμιζαν ότι είχαν το αλάθητο του Πάπα, και ότι ο ήλιος ανέτειλε από τον ...; πισινό τους. Αυτά τα, «Ο μεγάλος αντίπαλος είναι το ΠΑΣΟΚ», και τα, «Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα γελάνε μαζί μας», (αναφερόμενος στην πρόταση Μπακογιάννη για δημόσιο διάλογο μεταξύ των υποψήφιων για την αρχηγία του Κόμματος), μάλλον δεν είναι και ό,τι το καλύτερο.
Εντάξει, μπορεί το ΠΑΣΟΚ, με το τέλος της τετραετίας του, και με την προϋπόθεση πως θ' αντέξει μέχρι τότε, να τα έχει πάει τόσο άσχημα, που οι διάφοροι κύριοι Αλμούνηδες και Μαμούνηδες όχι απλώς να μας κουνούν απειλητικά το δάχτυλο, αλλά να μας δέσουν ως χώρα με αλυσίδες, να μας ρυμουλκήσουν και να πάνε να μας αμολύσουν κάπου καταμεσής του Ειρηνικού (κατά προτίμηση σε γεωγραφικό μήκος 180 μοιρών -ούτε δυτικό, ούτε ανατολικό), για ν' απαλλαγούν μια και καλή από την αφεντιά μας. Βέβαια ουδέν κακόν αμιγές καλού, μιας κι έτσι θα γλιτώναμε άπαξ και δια παντός από Σκοπιανούς, Τούρκους και λοιπούς ατάσθαλους γείτονες.
Επί του παρόντος όμως - παρά το όποιο αμαρτωλό παρελθόν του, και μέχρι να δούμε πώς θα τα πάει τελικά σαν κυβέρνηση- γιατί να αποτελεί το ΠΑΣΟΚ τον μεγάλο σας αντίπαλο, κύριε Αντωνάκη μου; Αντίπαλος γενικώς και αορίστως και στο πλαίσιο μιας κόντρας επιπέδου Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, ή επί τη βάσει διαφορετικών πολιτικών με στόχο την καλύτερη διακυβέρνηση της χώρας; Βεβαίως επί της ουσίας και σε βάθος χρόνου, το ΠΑΣΟΚ θα είναι ο αντίπαλος ο δικός σου και της παράταξής σου, όμως, στο βαθμό που μέχρι χθες ακόμη η παράταξή σου ήταν στα πράγματα, και τα πήγε τόσο άσχημα, που ακόμη δεν μπορείτε να συνέλθετε από την πανωλεθρία που πάθατε στις εκλογές, γιατί δεν κουλάρεις λιγάκι αν μη τι άλλο προς το παρόν, αφήνοντας τις μεγαλοστομίες γι' αργότερα, που κατά το μάλλον ή το ήττον θα έχουν και κάποια υπόσταση; Στην παρούσα φάση, το να βγεις εσύ είτε το οποιοδήποτε άλλο στέλεχος της Ν.Δ. και να κατηγορήσετε τον Παπανδρέου είτε το ΠΑΣΟΚ για το οτιδήποτε, είναι σαν να είχε βγει κάποτε ο 'Αλ Καπόνε και να είχε κατηγορήσει τον Τζον Ντίλινγκερ ότι ήταν γκάνγκστερ! Κι αυτοί οι «ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που θα γελάνε σε βάρος μας», (σε βάρος δικό σου και του Κόμματος σου), τι είναι, κύριε Αντωνάκη μου; Αντίχριστοι; Τούρκοι; Αγαρηνοί; Για εμάς που πληρώνουμε το τίμημα των επιλογών σας (είτε πράσινες είναι αυτές οι επιλογές, είτε γαλάζιες), τα γέλια μας έχουν στερέψει, έτσι όπως καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια καθημερινότητα που πάει από το κακό στο χειρότερο. Εκτός από το ...; εξωτικό όσο και αμιγώς ελληνικό εκείνο είδος των ψηφοφόρων που τα συμφεροντάκια τους (τα στενά, κακώς εννοούμενα και πέρα για πέρα ιδιοτελή συμφεροντάκια τους), συνδέονται άμεσα με το ένα ή το άλλο Κόμμα εξουσίας, και άρα έχουν «έννομη» και δικαιολογημένη πρεμούρα για το ποιο απ' τα δυο είναι στα πράγματα, εμείς οι υπόλοιποι, είτε λόγω βλακείας, είτε λόγω αντικειμενικών συνθηκών, απλώς ψάχνουμε με το κερί για κάποιους πολιτικούς, ικανούς να αντιμετωπίσουν το χάος, και να βάλουν σε μια τάξη τα πράγματα -τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.
Αν ο πυρήνας της άσκησης μιας πολιτικής είναι η οικονομία, στο βαθμό που η οικονομική αυτή πολιτική σχεδιάζεται και χαράσσεται σε «ξένα κέντρα» που λέγαμε και παλιότερα, τότε -κι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, καλώς είτε κακώς- η επάρκεια μιας εθνικής κυβέρνησης (αναφέρομαι στις χώρες-μέλη της Ε.Ε.) κρίνεται εν πολλοίς από τον τρόπο που διαχειρίζεται και εφαρμόζει τις εντολές που παίρνει απ' τα ψηλά, (κι εκτός χώρας) πατώματα. Για την ώρα λοιπόν, και μέχρι να περάσει η περίοδος του παγετώνα του τέλους των ιδεολογιών, εμείς hoi polloi (που λένε και οι Άγγλοι) σ' αυτό προσβλέπουμε, και γι' αυτό ελπίζουμε (το μη χείρον ...;) Γι' αυτό και ο κόσμος λέει πολύ σωστά, «Τι ΠΑΣΟΚ, τι Νέα Δημοκρατία; Δυο όψεις του ίδιους νομίσματος».
Άσε, λοιπόν, κατά μέρος τους διαχωρισμούς, κύριε Αντωνάκη μου, («εμείς, οι καλοί, και οι άλλοι, οι κακοί, και να δείτε τι έχω να τους κάνω εγώ των κακών, όταν με το καλό έρθω στα πράγματα») και κοίτα να πεις τίποτε για να γλυκάνεις και το αυτάκι εκείνου του πολίτη που μπορεί σήμερα να ψήφισε «τον αντίπαλο», μπορεί όμως αύριο να ψηφίσει κι εσένα, αν τον πείσεις πως μπορείς να τα καταφέρεις καλύτερα. Ωραία αυτά τα περί «ιδεολογικής καθαρότητας», όμως τι ακριβώς σημαίνουν, και με ποιον τρόπο μπορούν να επενδυθούν γόνιμα και θετικά προς την κατεύθυνση της καλύτερης διακυβέρνησης της χώρας και προς όφελος όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογίας; Απ' αυτή την άποψη, σ' εμάς τους απέξω η Ντορούλα παρουσιάζει μια σαφώς καλύτερη εικόνα, όσο κι αν δεν έχουμε λόγο για το ποιος τελικά θα πάρει τα κλειδιά του μαγαζιού.
Αντρέας Μιαούλης
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας