λόγος και ποίηση

Γεννήθηκα σε δύσκολους καιρούς. Θυμάμαι, η μάνα μου μας έριχνε στο πιάτο δυο φτυαριές σπανακόρυζο (μπλιάάχ!), και μας έλεγε, κουνώντας αυστηρά το δάχτυλό της, «Θα το φάτε όλο, γιατί αλίμονό σας! Τα φαγιά, κάνουν λεφτά. Όποιος πετάει τα φαγιά, πετάει λεφτά!»

            Με τέτοια επιχειρήματα, έτρωγες όχι μόνο το σπανακόρυζο, αλλά και το πιάτο. Τέλος πάντων, από τότε μου έμεινε κουσούρι, χώρια που στο μεταξύ ποτέ δεν αξιώθηκα να πιάσω την καλή, έτσι ό,τι αγοράζω, φροντίζω να το εκμεταλλεύομαι στο έπακρο, για να έχω την αίσθηση (ή την ψευδαίσθηση), πως δεν πήγαν τα λεφτά μου χαμένα, (καταραμένη φτώχια!)

            Προ μηνών αγόρασα μια τηλεόραση, LCD 32 ιντσών, όχι σκέτο HD; αλλά HD Ready, που, όπως μου εξήγησαν οι ειδικοί, είναι πιο buss-class από τεχνολογικής άποψης, σε σύγκριση με την HD σκέτη όμως δεν βαριέστε- και χρωματάκια βλέπω, και πρόσωπα ξεχωρίζω, (π.χ., ποτέ δεν μπέρδεψα τον Πρετεντέρη με τον Αυτιά), και τους υπότιτλους μια χαρά τους διαβάζω, (έχει κι ο φτωχός τον τρόπο του!)

            Την τηλεόραση την αγόρασα με σκοπό να βλέπω μόνο Ειδήσεις στη ΝΕΤ, ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΙ, και ταινίες στο κανάλι της Βουλής, όμως, στη βάση όσων αναφέρω πιο πάνω, σκέφτηκα πως δεν είναι σωστό να δίνεις τόσα λεφτά για να βλέπεις μόνο τρία κανάλια, τη στιγμή που μπορείς να βλέπεις τριάντα, σαράντα ή όσα τέλος πάντων διαθέτουμε ως χώρα. Έτσι βλέπω τα πάντα, κι αυτό για λόγους καθαρά πρακτικούς, κι όχι γιατί κατά βάθος δεν είμαι κουλτουριάρης ...;

            Μέχρι την κυρία Μοιραράκη έχω, δει, και τον «Πρόεδρο» Λεβέντη, και τον άλλο, τον Τη -Κοπή -Τη- Πίττα, τον αλλοδαπό που ασχολείται με τις τηλεπωλήσεις και κάνει σούπερ προσφορές, (στο ένα ρολόι, σου δίνει άλλα δώδεκα, δώρο), και κάτι, γκομενίτσες, που τρίβονται τσίτσιδες περίπου σ' έναν καναπέ, και σου λένε πως τη βγάζουν έτσι ολόκληρα εικοσιτετράωρα, περιμένοντας πώς και πώς να τις πάρεις ένα τηλέφωνο να κουβεντιάσετε για το πόσο πάνε τα σέσκουλα, σε σημείο που πια να αισθάνεσαι πολύ γαϊδούρι, που δεν κάνεις μια έτσι να σηκώσεις το ακουστικό.

            Στη λογική λοιπόν του, «Όλα τα βλέπω, όλα τα μπανίζω», σε ότι αφορά τα τηλεοπτικά προγράμματα, ήρθε κάποτε το πλήρωμα του χρόνου να πάρω και λίγο μάτι κι από Next Top Model, αν κι εδώ ισχύει αυτό που λένε για την αλεπού και το παζάρι: Ναυτικάντζα του κερατά ο υπογράφων, σαν στραβοχυμένος λουκουμάς ως σωματότυπος, και άτομο μειωμένης αισθητικής ως προς τα της ένδυσης- με δυο λόγια τόση σχέση έχων με την Haute couture, όση και η ναυπηγική με τη βυρσοδεψία. . Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά που είχα αγοράσει από τη μακρινή Jakarta ένα συνολάκι, (κόκκινο πουκάμισο, μαύρο παντελόνι), +140% νάιλον, -200% βαμβάκι, κι όταν το κοτσάρισα για το ταξίδι της επιστροφής μου στη φιλτάτη πατρίδα, έμοιαζα με κινούμενο στόχο. Κάποια στιγμή μάλιστα που πέρασα πολύ κοντά από έναν Gyft (γύφτος, στα λαπωνέζικα), που ήταν κι αυτός μέσα στη ναϊλούρα, δημιουργηθήκαν μεταξύ μας ισχυρότατα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, (βρήκε ο γύφτος τη γενιά του, και ...; ηλεκτροδότησαν μια πόλη).Κι όταν κάποτε έφτασα σπίτι μου, υποχρεώθηκα υπό των οικείων μου να βγάλω το συνολάκι και να το παρατήσω στο χολ της εισόδου, και μόνο όταν το έπραξα, μου επετράπη να προχωρήσω στα ενδότερα.

            Βέβαια το Next Top Model είναι ένα ακόμη reality απ' τα τόσα και τόσα με τα οποία έχουν πλημμυρίσει οι Αμερικάνοι την παγκόσμια τηλεοπτική αγορά, κι ως εδώ, όλα καλά -συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Και βέβαια, όπως κάθε τηλε-reality που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και το συγκεκριμένο έχει την εξ ειδικών επιτροπή του, που όμως δε μοιάζει με καμιά από τις αντίστοιχες άλλων προγραμμάτων του είδους, κι αυτό ακριβώς είναι το ενδιαφέρον και το γουστόζικο της υπόθεσης. Τέσσερις ή πέντε υπάρξεις τόσο ...; transparent κι αιθέριες, που θαρρείς είναι καμωμένες από τούλια κι αέρα κοπανιστό -τόσο εξεζητημένα λεπτεπίλεπτες κι ευγενικές, που σε πιάνουν τα γέλια. Υπομειδιούσες (τα χάχανα είναι για τους αγροίκους και τους άξεστους), ενίοτε δε και αυστηρές έναντι των διαγωνιζομένων, όμως και πάλι μ' έναν τρόπο που δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτε τυχαίους, αλλά με πλάσματα φερμένα από κάποιον άλλο- ανώτερο- πολιτισμό, ίσως κι από κάποιον άλλο πλανήτη Αλλά εντάξει, δικαίωμά του καθενός να παριστάνει ό,τι θέλει- ακόμη και την κουνουπιέρα. Το ζήτημα που μπαίνει εδώ είναι, γιατί σε μια πρότασή σας, τις μισές λέξεις τις λέτε στα ελληνικά, και τις άλλες μισές στα αγγλικά, ή τέλος πάντων σε ένα ιδίωμα εντελώς δικής σας επινόησης; Τι πάει να πει, feeling, και τι πάει να πει, attitude, βρε «Χρυσά» μου «Ψαλίδια»; Κι ωραία, ας πούμε πως στο χώρο της μόδας και της υψηλής ραπτικής, οι άνθρωποι μιλάνε και συνεννοούνται μεταξύ τους σε μια Εσπεράντο δικής τους έμπνευσης, όταν όμως απευθύνεσαι σε πολύ κόσμο, και μάλιστα σε νέα παιδιά που μάλλον αποτελούν και τους κατ' εξοχήν θιασώτες των εκπομπών αυτού του είδους, δεν έχεις την έστω και ελάχιστη υποχρέωση να μιλάς ελληνικά της ανθρωπιάς;

            Γιατί-το ξαναλέω- αν όντως παρακολουθούν την εκπομπή σας πολλά νέα παιδιά, τότε ποιο είναι το μήνυμα που τους «περνάτε»; Μήπως ότι τα φραγκολεβαντίνικα  (με όλη την πασπαλισμένη με χρυσόσκονη αμορφωσιά και καφρίλα που συνεπάγονται), είναι η γλώσσα του μέλλοντος; Ποια απ' τις δυο γλώσσες που ψιλο-μιλάτε , είναι εκείνη που μπάζει τα περισσότερα νερά, ώστε να «αναγκαζόσαστε» να δανείζεστε σε τέτοιο βαθμό λέξεις κι εκφράσεις από την άλλη, προκειμένου να φτιάξετε μια ολοκληρωμένη πρόταση; Ή μήπως όλα αυτά γίνονται έτσι, για εφέ;

Από amioul στις Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009 @ Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009 5:56 μμ | Permalink
Tags: Αταξινόμητα