Ιθαγένεια: οι ξένοι κι εμείς
Σχετικά με τη δήλωση της Υφυπουργού Εσωτερικών κ. Τζάκρη, («Δεν μπορεί η πλειοψηφία να αποφασίζει για τα δικαιώματα της μειοψηφίας.. Κερδίσαμε τις εκλογές, δε χρειάζεται δημοψήφισμα! Εμείς αποφασίζουμε!!»), ως προς το δεύτερο σκέλος αυτής της δήλωσης κανείς θα μπορούσε να πει ότι, εντάξει, δεν ήταν και ό,τι το πιο ευγενικό, αν και δεν είναι λίγες οι φορές στο παρελθόν που έχουμε ακούσει εκπροσώπους ή υπουργούς εκάστοτε κυβερνήσεων να δηλώνουν, «Ο Λαός μας ψήφισε για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας», ακόμη κι όταν η θητεία αυτών των κυβερνήσεων πλησιάζει προς το τέλος της, κρινόμενη μάλιστα από το σύνολο των πολιτών (η θητεία) σαν μάλλον ανεπιτυχής, («Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!»)
Ως προς το πρώτο όμως σκέλος αυτής της δήλωσης, νομίζω πως το πράγμα σηκώνει πολλή κουβέντα. Το ερώτημα που τίθεται, είναι γιατί να θέλει η πλειοψηφία να έχει λόγο στα δικαιώματα μιας χι μειοψηφίας; Για λόγους ...; αισθητικής (εν προκειμένω, «Σιγά μην κάνουμε Έλληνα το κάθε μαυροτσούκαλο!») ή για λόγους ουσίας, δηλαδή γιατί η παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων σε μια συγκεκριμένη μειοψηφία, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή και την καθημερινότητα της πλειοψηφίας, οπότε η τελευταία νομιμοποιείται να θέλει να έχει λόγο επί του ζητήματος; Αυτό δεν το ξέρω, εξ ου και το ερώτημα που θέτω.
Είναι έντονη η αίσθηση ότι ο ελληνικός λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος σε ότι αφορά την παραχώρηση (έστω και υπό προϋποθέσεις) ή όχι ιθαγένειας στους ξένους που εργάζονται στη χώρα. Κι αυτή η υφέρπουσα ξενοφοβία, κατά τη γνώμη μου, οφείλεται εν πολλοίς στην ολοένα και αυξανόμενη (και επί το πλείστον εισαγόμενη) εγκληματικότητα. Αυτό όντως αποτελεί ένα μέγιστο πρόβλημα, όμως σε τίποτε σχεδόν δεν έχει να κάνει με την παραχώρηση ή όχι ιθαγένειας στους αλλοδαπούς που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα. Σιγά μην ενδιαφέρονται τα κάθε λογής (αλλοδαπά) κακοποιά στοιχεία για τον αν θα γίνουν έλληνες υπήκοοι ή όχι. Γιατί; Για να έρχονται να σε κλέβουν, να σε ληστεύουν ή να σε σκοτώνουν, και στο τέλος να σου μοστράρουν την ελληνική τους ταυτότητα, για να μη σου πέφτει τόσο βαριά η συμφορά;
Άρα αυτό που επιβάλλεται να γίνει σε ότι αφορά το συγκεκριμένο πρόβλημα, είναι ένας πιο συστηματικός, ενδελεχής και επιστάμενος έλεγχος ως προς το ποιος βγαίνει και ποιος μπαίνει σ' αυτή τη χώρα, που μοιάζει να έχει καταντήσει ξέφραγο αμπέλι, κι αυτό είτε λόγω αντικειμενικών αντιξοοτήτων (δύσκολα να επιτηρηθούν σύνορα), είτε λόγω αδιαφορίας εκ μέρους των Αρχών και ανεπάρκειας.
Αν υποθέσουμε πως το πρόβλημα (που όντως, μόνο αμελητέο δεν είναι), θα μπορούσε κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, από εκεί κι ύστερα, δεν βλέπω τι λόγο θα είχε ο μέσος έλληνας να είναι αντίθετος στην παραχώρηση ιθαγένειας στου ξένους που ζουν κι εργάζονται εδώ πέρα, πληρούν τις προϋποθέσεις όπως αυτές ορίζονται από την κείμενη νομοθεσία, και δεν βαρύνονται με αξιόποινες πράξεις. Να μη θέλω να πάρει την ελληνική υπηκοότητα κάποιος φουκαράς ξένος που το αξίζει από κάθε άποψη, γιατί; Μήπως για να μη μολευτεί η περιούσια ράτσα μας; Πλάκα με κάνετε; Ποιος από εμάς βάζει το χέρι του στη φωτιά πως έλκει την καταγωγή του κατευθείαν από τους αρχαίους άμα και ένδοξους «ημών» προγόνους; Η ιστορία της ανθρωπότητας έχει να επιδείξει πληθώρα τέτοιων πληθυσμιακών μετακινήσεων που κάποτε γίνονται και με τρόπο βίαιο (κατακτητικοί πόλεμοι, κ.λ.π.) και είναι απότοκος των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών όπως αυτές διαμορφώνονται κατά (ιστορικές) περιόδους.
Στη σημερινή συγκυρία, αν είναι να ζήσουμε αντάμα με τους ξένους που ήδη υπάρχουν στη χώρα, ή ακόμη και να υποδεχτούμε κι άλλους τόσους, τότε κανένα δημοψήφισμα δε θα σταθεί ικανό να αλλάξει το ρου του ορμητικού ποταμιού, παρεκτός κι αν είμαστε πρόθυμοι κι έτοιμοι να πάρουμε τους ...; γκράδες και ν' ανοίξουμε πόλεμο. Αντιμέτωποι λοιπόν με αυτή την πραγματικότητα, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε να προσεταιριστούμε αυτούς τους ξένους (ή τουλάχιστον όσους το αξίζουν), και να τους αφομοιώσουμε. Δεν είναι υπόθεση μεγαλοψυχίας ή ανεκτικότητας, αλλά μάλλον στοιχειώδους εξυπνάδας. Και τέτοιου είδους δημοψηφίσματα δεν βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Αν είμαι ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΣ να ζω μαζί σου, τότε καλύτερα να σε κάνω φίλο μου, παρά να σ' έχω να τριγυρνάς σαν την άδικη κατάρα, να γυρεύεις, μέσα στην πίκρα και την απόγνωσή σου, τρόπους για να μου σκάψεις το λάκκο- τόσο απλό, αδέρφια!
Κι ύστερα αυτά τα καημένα τα παιδιά των ξένων που γεννιούνται, ζουν και μεγαλώνουν εδώ πέρα, και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία γιατί να μην δικαιούνται να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια, στο βαθμό που ...; «μετέχουν της ελληνικής παιδείας»; Ή μήπως να πούμε καλύτερα της αμερικανοελληνικής παιδείας(κι όχι ελληνοαμερικάνικης!) στο βαθμό που έχουμε καταντήσει, στις δέκα κουβέντες που λέμε, οι έξι να είναι ...; φραγκολεβαντίνικες; Δε λέω, αξιέπαινη η ...; προσπάθειά μας για την διαφύλαξη της φυλετικής μας καθαρότητας, αλλά μήπως θα ήταν ακόμη καλύτερα να ξεκινούσαμε παράλληλα και τον αγώνα τον καλό και για τη διάσωση της γλώσσας μας και του πολιτισμού μας;
Αντρέας Μιαούλης
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας