Είδες η ΕΟΚ (όπως τη λέγαμε παλιά);
Γύμνωσαν τους κυνόδοντές τους οι διάφοροι κύριοι Τρισέ, Αλμούνηδες, Μπαρόζο, Γιούνγκερ, και CIA κι όπως έχουν σκύψει από πάνω μου με μάτια γουρλωμένα, και με παίρνει καταπρόσωπο η μπόχα της ανάσας τους που ζέχνει τη σκορδίλα της απληστίας, μου γκαρίζουν, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο, «Γκρέκο μασκαρά, ήρθε η ώρα να πληρώσεις!» Γκρέκο μασκαρά, έτσι γενικώς κι αδιακρίτως, τι κι αν οι περισσότεροι από εμάς ούτε σε κάποιο από τα «ευγενή ταμεία» ανήκουμε, ούτε σε κάποια από εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που, πάντα με το αζημίωτο, βοηθούσαν για δεκαετίες τώρα το ένα ή το άλλο Κόμμα να κερδίσει μια εκλογική αναμέτρηση, ούτε πρόσβαση είχαμε ποτέ στα περίφημα «κοινοτικά κονδύλια» για να χώσουμε τη χερούκλα μας στα ζεμπίλια με τα ευρώ και να παραγεμίσουμε τις τσέπες μας με χρήμα που κανονικά δεν μας ανήκε, και προοριζόταν για την ανάπτυξη του τόπου, και για το γενικό καλό.
Κι ωραία, ας πούμε ότι το φταίξιμο είναι όλο δικό μας (ή πιο σωστά εκείνων που μας κυβέρνησαν κι εξακολουθούν να μας κυβερνούν με τέτοια αναλγησία κι ελαφροκεφαλιά), στην όλη ιστορία υπάρχουν σκοτεινά και αξεδιάλυτα σημεία, και να δούμε αν θα βρεθεί ποτέ κανείς «υπεύθυνος» (είδος εν ανεπαρκεία στον τόπο που ζούμε), να μας τα ξεδιαλύνει. Γιατί περίμεναν οι κύριοι των Βρυξελλών και μας «την έπεσαν» τόσο άγρια και τόσο απροκάλυπτα την επαύριον μόλις της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ; Μήπως όλα αυτά έγιναν βάσει σχεδίου; Κοιμόντουσαν όλα αυτά τα χρόνια τον ύπνο του δικαίου, και ξύπνησαν ξαφνικά κάποιο πρωί, και ανακάλυψαν τα μαύρα χάλια της ελληνικής οικονομίας; Τι στην οργή, οι άνθρωποι που στελεχώνουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς τους, έλειπαν σε διακοπές διαρκείας;
Κι ύστερα είναι τα πράγματα έτσι ακριβώς όπως θέλουν να τα εμφανίζουν οι εις Βρυξέλλας κατοικοεδρεύοντες, ή μήπως «παίζει» κι αυτό για το οποίο τους κατηγόρησε ο Γιωργάκης, ότι δηλαδή πειραματίζονται πάνω στην καμπούρα μας, στην προσπάθειά τους να βρουν λύσεις για την αντιμετώπιση παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον; Κι εδώ μπαίνει παρενθετικά κι ένα δεύτερο ερώτημα: αν όλοι αυτοί οι τύποι (ή έστω οι περισσότεροι απ' αυτούς), ήταν αιρετοί, κι είχαν ανάγκη κι από τις ψήφους των πολιτών του Ψωροκωστενιστάν, θα παρίσταναν τους καμπόσους τους αδιάλλακτους και τους ανυποχώρητους, όπως κάνουν σήμερα;
Κι εντάξει, αν -ξαναλέω- τα πράγματα είναι έτσι ακριβώς όπως τα παρουσιάζουν οι Βρυξέλλες, κι είμαστε οι μοναδικοί υπεύθυνοι της κατάντιας της χώρας μας, τότε, όλοι εμείς που μέχρι σήμερα τη βγάζαμε με τρεις κι εξήντα, και τώρα απειλούμαστε να την βγάζουμε με μία και δεκαπέντε (για να μην πω τίποτε για το τρεις φορές χειρότερο, δηλαδή την υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών μας), πού θα βρούμε τους πραγματικούς φταίχτες, για να τους στήσουμε στην Πλατεία Συντάγματος και να τους ...; δροσίσουμε με τις ροχάλες μας; Πάλι δεν θα πληρώσει κανείς τους το τίμημα των ανομιών τους ;-γιατί περί ανομιών πρόκειται, όταν υπονομεύεις έτσι ξεδιάντροπα κι απερίσκεπτα το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας.
Κι αν πάλι -κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, γιατί αυτά τα πράγματα μόνο εύκολα δεν βγαίνουν στον αφρό, παρά μόνο μετά την παρέλευση πολλών δεκαετιών- αποδειχτεί πως οι Βρυξέλλες, για τους δικούς τους κρυφούς κι ανομολόγητους λόγους, τραβάνε το σχοινί πέραν του δέοντος και του επιβεβλημένου, μη διστάζοντας να καταδικάσουν έναν ολόκληρο λαό να ζήσει περίπου σε συνθήκες ανέχειας, εμείς, οι πολλοί Έλληνες, τι να κάνουμε; Να υποταχτούμε στο ...; μοιραίο με τα χέρια κάτω, ή να βγούμε στους δρόμους και να τους βροντοφωνάξουμε, «'Αει σιχτίρ , ρε, κι εσείς κι η Ένωσή σας! Πάρ' τε την και βάλ' τε την εκεί που ξέρετε!» Κι όταν λέω να βγούμε στους δρόμους, εννοώ αυθόρμητα, σαν ένα ορμητικό ποτάμι, κάτω από τα λάβαρα της δικής μας απελπισίας κι απόγνωσης, κι όχι κάτω από τα λάβαρα του κυρίου Τσίπρα, ή της κυρίας Παπαρήγα, που είναι αλλού νυχτωμένοι, αφού καλούν τον κόσμο να εξεγερθεί και «να πάρει τ' άρματα», εντελώς ανίκανοι ωστόσο να του δώσουν την οποιαδήποτε προοπτική.
Υ.Σ. 1 Μέρες που είναι, αξίζει τον κόπο να ψάξει να βρει κανείς και να διαβάσει για τα έργα και τις ημέρες του διαβόητου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, από καταβολής του και μέχρι σήμερα.
Υ.Σ. 2 Εικάζεται ότι ο Κωστάκης, (ο Καραμανλής, ντε), έχει πέσει σε βαθιά κατάθλιψη μπροστά στον κίνδυνο να χάσει τον 14ο μισθό!
Αντρέας Μιαούλης
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας