Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του Alter, και ο... Γεώργιος ο Β'
Στην ηλικία μου, δεν μου επιτρέπεται να πιστεύω, όπως έκανα παλιότερα, πως ο ήλιος ανατέλλει από τ' αυτιά μου, να έχω δηλαδή την ψευδαίσθηση πως εγώ θα έκανα καλύτερα ορισμένα πράγματα, αν ήμουν στη θέση κάποιων άλλων. Στη ζωή τα πάντα είναι θέμα συγκυρίας, και η πικρή αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν για το ήθος τους και για τη γενικότερη στάση τους - οι άνθρωποι που έχουν τα κότσια να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα και τα συμφεροντάκια τους, υπερασπιζόμενοι αρχές κι αξίες- δυστυχώς σπανίζουν. Όλοι οι υπόλοιποι, όπως βρίσκουμε, πορευόμαστε.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα «μεγάλα ονόματα» της τηλεόρασης, κι αναφέρομαι ειδικά στους δημοσιογράφους που παρουσιάζουν και σχολιάζουν την επικαιρότητα, ειδικά αυτήν την περίοδο που, σαν λαός, τραβάμε του λιναριού τα πάθη. Οι δημοσιογράφοι των καναλιών -ιδιωτικών τε και κρατικών- δεν είναι παρά υπάλληλοι, οι οποίοι κινούνται μέσα σε πλαίσια άνωθεν οριοθετημένα, κι αυτά τα περί αδέσμευτης κι ανεξάρτητης δημοσιογραφίας είναι μόνο για λωτοφάγους! Όλα καλά ως εδώ και, σε συνάρτηση με τα όσα λέω στην αρχή, σκέφτομαι πως το πιο πιθανό είναι να έκανα κι εγώ τα ίδια, δηλαδή να χόρευα στο σκοπό που θα μου βαρούσε με το ντέφι του το αφεντικό, ειδικά αν ήμουν «πρώτο όνομα», κι αμειβόμουν μ' ένα μηνιάτικο που ο απλός άνθρωπος ούτε να το ονειρευτεί καν δεν μπορεί.
Υπάρχουν ωστόσο δυο που έχουν ιδιαίτερη θέση στην ...; εκτίμησή μου, για την υποκρισία και τους θεατρινισμούς τους- εξπέρ και μανούλες αμφότεροι στο ευγενές άθλημα του λαϊκισμού: ο Γεώργιος ο Α', και ο Γεώργιος ο Β'!
Είναι να κρατάς την κοιλιά σου απ' τα γέλια, παρακολουθώντας τον Γεώργιο τον Α' -ο οποίος σημειωτέον υπήρξε και δάσκαλος, του Γεωργίου του Β'- να τινάζεται από την καρέκλα του και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, παριστάνοντας πως τάχα του ανεβαίνει το ζάχαρο και η πίεση με τα όσα όντως άδικα κι απάνθρωπα υφίσταται ο μέσος έλληνας πολίτης το τελευταίο διάστημα. Γιωργάρας, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου, ο συμπάσχων μ' εμένα τον καψερό συνταξιούχο που κοντεύω να παίρνω τόσα, όσα να μου φτάνουν για να τη βγάζω με σκυλοτροφές! Τι άλλο θέλω για να τον λατρεύω; Μια ερώτηση μόνο, ρε Γιωργάρα: οι κακές οι γλώσσες λένε πως εκεί, στο μαγαζί που δουλεύεις, κάποιοι εργαζόμενοι υφίστανται, μεταξύ άλλων, φοβερές πιέσεις για να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις. Γι' αυτούς πότε θα ρίξεις κανένα πικρό δάκρυ on camera, εκτός φυσικά κι αν έχεις πάθει αφυδάτωση, έτσι γοερά που κλαις για όλους τους -εκτός μαγαζιού!- υπόλοιπους ;
Όμως η αποθέωση της υποκρισίας και του θεατρινισμού πρέπει να είναι αυτός ο Γεώργιος ο Β' -ε, είναι κι ο αμείλικτος ανταγωνισμός στη μέση, βλέπετε, κάτι πρέπει να κάνει κι αυτός για να βγάλει το ...; παντεσπάνι του. Βέβαια τώρα που το δικό του το μαγαζάκι τελεί υπό κατάληψη από τους απλήρωτους εργαζόμενους, έχει σιγήσει, η καρδερίνα μου, κι αναρωτιέμαι αν έχει βρει αλλού παλκοσένικο για ν' «ανεβάζει» τις παραστάσεις του, ή αν απλώς έχει λουφάξει, περιμένοντας μπας κι ανοίξει πάλι το κατάστημα για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του από εκεί που το άφησε ...;
Τώρα που αυτός ο απαράδεκτος τύπος, μετά το γκρέμισμα του Καραμανλισμού, του Παπανδρεϊσμού, του Κομμουνισμού του Καπιταλισμού, του Ντανταϊσμού και δεν συμμαζεύεται -ήταν να μην πάρει φόρα, ο άνθρωπος!- βάλθηκε, καταπώς του καταμαρτυρούν, να ξεκάνει και τους εξακόσιους πενήντα ανθρώπους που έχει στη δούλεψή του, νομίζω δικαιούται να αναρωτηθεί κανείς, γιατί δεν έστερξε αυτός ο Γεώργιος ο Β' να βγει στον «αέρα» να τους υπερασπιστεί; Αυτός ο κύριος ο οποίος, όσο είχε «βήμα», στρεφόταν λάβρος κατά δικαίων και αδίκων, εξαπολύοντας μύδρους εναντίον όσων τον βόλευε να βάλει στο σημάδι, προς άγραν εντυπώσεων φυσικά. Αυτό το αγλάισμα των υπερασπιστών των φτωχών και των αδυνάτων, αυτός ο γιαλαντζί άγγελος προστάτης του χαμηλοσυνταξιούχου παππούλη, της πολύπαθης γιαγιούλας και γενικώς των ανά την επικράτεια αναξιοπαθούντων, όπως έκοβε βόλτες τάχα μου εξαγριωμένος μέσα στο τηλεοπτικό πλατό, χειρονομώντας και με βλέμμα αλλοπαρμένο, απευθυνόμενος στους κακούς και τους άδικους αυτού του τόπου, στιλ, «Ε ρε, κακομοίρηδες, τι έχετε να πάθετε, έτσι και πέσετε στα χέρια μου!»
Δεν τα λέω τυχαία όλα αυτά. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι που έχουν κάνει κατάληψη στον συγκεκριμένο σταθμό, αναστέλλοντας την κανονική ροή του προγράμματός του μέχρι να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα τους, αναρτούν και προβάλλουν από τη συχνότητα του καναλιού διάφορες κάρτες με τις οποίες εκθέτουν το πρόβλημα και τα αιτήματά τους. Τις προάλλες μάλιστα βγήκε στον «αέρα» και εκφώνησε ένα σχετικό κειμενάκι ο δημοσιογράφος Γιώργος Φιλιππάκης, μια από τις συμπαθέστερες ίσως παρουσίες σ' ένα γενικότερο τηλεοπτικό τοπίο όπου, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον πρώτο λόγο έχουν ο λαϊκισμός, ο κιτρινισμός και η άκρατη ανοησία. Και σκέφτομαι τώρα, δεν θα έπρεπε κανονικά, αντί του Φιλιππάκη, το κειμενάκι αυτό να το είχε εκφωνήσει ο Γεώργιος ο Β', με βάση την προϊστορία του ως ο Ρομπέν των αφελών; Διότι, κύριε Γιώργο μου, το στραβό και το άδικο το οικτίρεις και το χτυπάς όπου υπάρχει, κι όχι κατόπιν επιλογής. Όχι, δεν θα σου πω εγώ τι έπρεπε -ή τι πρέπει- να κάνεις. Σου λέω μόνο πως ο καθένας γράφει την ιστορία του. Αν έχω να πω κάτι είναι σ' αυτούς τους αφελείς κι ευκολόπιστους συμπατριώτες μας που έπιναν -κι ίσως εξακολουθούν να πίνουν- νεράκι στο όνομά σου. Συντονιστείτε, αγαπητοί, στη συχνότητα του εν λόγω καναλιού, πιάστε τον σφυγμό αυτών των 650 ψυχών που έχουν να δουν ευρώ στην τσέπη τους μήνες ολόκληρους, αναρωτηθείτε πού να κρύβεται ο καλός κι εκλεκτός κύριος Γιωργάκης σας, και τέλος κατεβάστε απ' το εικονοστάσι τη φωτογραφία του.
Καλή χρονιά.
Αντρέας Μιαούλης