Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ρατσιστές; Βεβαίως και υπάρχουν: οι πεθαμένοι και οι αγέννητοι! Πώς να το κάνουμε; Ορισμένα πράγματα φαίνεται είναι καταγεγραμμένα στο DNA μας, κι όσο κι αν πασχίζουμε να απαλλαγούμε από δαύτα προσπαθώντας να τα προσεγγίσουμε έτσι με πιο επιστημονικό τρόπο, και να τα ξορκίσουμε, στο τέλος πάντα κάτι μένει, που το κουβαλάμε ως τη μέρα που θα μας «φυτέψουνε».
Είναι λογικό να είμαι προκατειλημμένος απέναντι στους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, για να μην σας πω και τους Εβραίους; Όχι, δεν είναι, κι όμως κάτι πάντα δεν μου «χτυπάει» καλά με αυτές τις τρεις κατηγορίες συνανθρώπων μας, γιατί ανδρώθηκα σε χρόνια δύσκολα, όπου τέτοιες προκαταλήψεις ήταν ψωμοτύρι, κι όποιος τολμούσε να πάει κόντρα σ' αυτές, τον έτρωγε το σκοτάδι, μέχρι που στο τέλος μου έμεινε το «κουσούρι». Τότε μάλιστα, στα χρόνια της εφηβείας μου, το μενού ήταν πιο πλούσιο, γιατί είχε κι ολίγη από ...; κομμουνιστοσυμμορίτες, και ΕΑΜοβούλγαρους, κι όσο για τους Τούρκους ...; καλά, δεν το συζητάμε, αν και τους τελευταίους, από ιστορική τουλάχιστον άποψη, δεν έχουμε και τόσο άδικο να τους βλέπουμε με μισό μάτι.
Μεγαλώνοντας βέβαια προσπαθείς με εργαλείο τη μάθηση και τη σωστή ενημέρωση να διαλύσεις τα σκοτάδια μέσα στα οποία άλλοι σε καταδίκασαν να ζεις σε ό,τι αφορά αυτά τα ζητήματα. Δεν ξέρω πόσο ευτυχής θα ήμουν αν υπήρχε στην οικογένεια κάποιος ομοφυλόφιλος, ή αν ανακάλυπτα πως οι αγνώστου ταυτότητος μέχρι κάποιο σημείο της ζωής μου γονείς μου ήταν ...; αθίγγανοι. Γέρασα, και το μόνο που κατάφερα ως προς αυτό το θέμα του κοινωνικού ή φυλετικού ρατσισμού είναι να μην λέω αηδίες του τύπου, οι αθίγγανοι είναι κακοί, γιατί πούλησαν στους Ρωμαίους τα καρφιά με τα οποία κάρφωσαν στο Σταυρό τον Χριστό, ή πως οι ομοφυλόφιλοι είναι άρρωστοι, που χρήζουν ...; ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης!
Παρακολουθούσα μια μέρα στην τηλεόραση την εκπομπή ΠΑΜΕ ΠΑΚΕΤΟ, συγκεκριμένα την περίπτωση μιας κοπέλας της οποίας η άγνωστη μέχρι τότε μάνα αποδείχτηκε ότι ήταν μια πάμπτωχη και ταλαίπωρη τσιγγάνα. Η μικροαστική μικροψυχία σε όλο της το μεγαλείο! Το ενδιαφέρον της υπόθεσης δεν εστιάστηκε στο γεγονός πως η κοπέλα είχε βρει επιτέλους τη μητέρα που δεν γνώριζε, αλλά στο ότι η μητέρα αυτή ήταν τσιγγάνα!
Η καλλίπυγος και κατά τα λοιπά πονόψυχη και πλήρης ευγενικών αισθημάτων παρουσιάστρια της εν λόγω εκπομπής εκεί που σε άλλες περιπτώσεις είναι με το δάκρυ απίκο να κυλήσει αβίαστο στο ροδαλό της μαγουλάκι, εν προκειμένω μπουκάρισε στο πλατό με τα μούτρα ξινισμένα, και ανακοίνωσε στην εξίσου δυσφορούσα (και προφανώς ψυλλιασμένη) με την όλη εξέλιξη της υπόθεσης κοπέλα ότι ...; δεν της είχε ευχάριστα μαντάτα. Η μάνα είχε βρεθεί μεν, όμως τύχη κακή ήθελε αυτή τη μάνα να είναι τσιγγάνα, οπότε πάει η κοτόσουπα, είχε χαλάσει πάνω στο αυγόκομα! Το δια ταύτα της υπόθεσης; Εντάξει, και ευαίσθητοι είμαστε, και πονόψυχοι, και ανθρωπιστές, αρκεί να μην παρεισφρέουν στο εν πολλοίς στημένο σκηνικό της ευαισθησίας και της μακροθυμίας μας στοιχεία αλλότρια προς την μικροαστική ημών τάξη των πραγμάτων. Όλα κι όλα!
Η παρουσιάστρια ρώτησε μάλιστα την κοπέλα αν ήθελε να προχωρήσουν μέχρι τέλους την εκπομπή κι όποιος άντεχε, ή αν ήθελε να την κόψουν εκεί και τότε, ένεκα που και η ...; μεγαλοψυχία, ο ανθρωπισμός, και η ευαισθησία είχαν τα όριά τους. Η κοπέλα, καλώς ή κακώς -κακώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη- ζήτησε, έστω και με βαριά καρδιά, να πάει το πράγμα μέχρι τέλους, όμως δεν κάθισα να δω τη συνέχεια, νιώθοντας έντονη αποστροφή.
Το ξαναλέω: μικροαστός του κερατά είμαι -με ό,τι σημαίνει και συνεπάγεται αυτό- όμως τώρα στα γεράματα φροντίζω τουλάχιστον να κρατάω σε λογαριασμό τη μικροαστική μου υποκρισία. Και, το επαναλαμβάνω, μόνο από τη χαρά μου δε θα πέταγα, αν μάθαινα ξαφνικά πως οι γονείς μου ήταν τσιγγάνοι, όμως σε τελική ανάλυση το πρόβλημα θα το είχα εγώ, κι όχι οι τελευταίοι. Κι ούτε καν ξέρω πώς θα αντιμετώπιζα το «πρόβλημα» -αν δεν σου τύχει κάτι, δεν μπορείς, ούτε δικαιούσαι να μιλάς με υποθέσεις. Όμως σίγουρα τέτοιες δύσκολες από κάθε άποψη καταστάσεις δεν προσφέρονται για να γίνονται αντικείμενο προβολής και σχολιασμού στο πλαίσιο εκπομπών «υψηλής κοινωνικής ευαισθησίας». Ή το κατέχεις το άθλημα, κυρία Τέτοια μου, ή δεν το κατέχεις, οπότε και ασχολείσαι με πραγματάκια που σου είναι πιο προσιτά. Αν εξετέθη κάποιος απ' αυτήν την ασχήμια, είσαι εσύ και κατά δεύτερο λόγο η κοπέλα η οποία, άσχετα με το πόσο «στράβωσε» όταν έμαθε πως η μάνα που έψαχνε δεν ...; κρατούσε από καλή γενιά, θα έπρεπε να χειριστεί το όλο θέμα με μεγαλύτερη ευαισθησία κι άλλη τόση διακριτικότητα, δηλαδή σιωπηρά και μακριά από τα φώτα μιας βλακώδους δημοσιότητας.
Αντρέας Μιαούλης