Και το καθένα απ' αυτά, ικανό να βγάλει λαγούς από το καπέλο του, και να συμμαζέψει έτσι εν μία νυκτί τα ασυμμάζευτα! Ακούς τους εκπροσώπους τους να μιλούν με περισσή σιγουριά, για να μην πω και περισσό θράσος, για το πώς  θα κάνουν τη νύχτα μέρα, κι αναρωτιέσαι μήπως τελικά είναι φερμένοι από άλλον πλανήτη.

Θυμήθηκα ένα στιχάκι από το γνωστότατο τραγούδι των Simon & Carlfunken, το Mrs. Robinson, και πιστεύω ότι ταιριάζει γάντι, και ίσως περισσότερο από ποτέ, στην προεκλογική περιπέτεια που βιώνουμε:

Sitting on a sofa on a Sunday afternoon Going to the candidates debate Laugh about it, shout about it When you've got to choose Ev'ry way you look at it, you lose

Βρε κακομοίρηδες και πτωχοί τω πνεύματι όλοι σας, αφού, όπως μας λέτε, η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, τότε γιατί επιμένετε να θέλετε να μας ...; σώσετε ο καθένας σας έτσι εργολαβικά και χώρια  από τους υπόλοιπους, τι κι αν, επί της ουσίας, ευαγγελίζεστε τα ίδια πράγματα;

Με μια πρώτη ματιά, υπάρχουν δυο κύριες τάσεις: η μνημονιακή, και η αντι-μνημονιακή, επομένως, υπ' αυτή την έννοια, και μπροστά στον κίνδυνο, όπως μας λέτε, να πέσει η χώρα στη χαράδρα και να γκρεμοτσακιστεί, γιατί τότε δεν συγκροτείτε δυο βασικά μέτωπα, και δεν κάνετε συμμαχίες ανάγκης μέχρι να μας βγάλετε απ' τα δύσκολα, κι αν και όταν το καταφέρετε, πιάνετε πάλι να επιδίδεστε στο ευγενές σπορ των μαλλιοτραβηγμάτων;

Γιατί δεν διευκολύνετε τον κόσμο, προβάλλοντας δυο βασικές επιλογές, παρά παραλλαγές και διαφορετικών αποχρώσεων εκδοχές αυτών των δυο βασικών επιλογών; Για να υπάρχει ...; ποικιλία, και να μη βαριέται ο μέσος ψηφοφόρος; Μα αφού οι καιροί ου μενετοί, και η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη -μας έχετε κάνει τα αυτιά μαστίχα με το να μας λέτε όλοι σας, και όλη την ώρα πόσο κοντά βρίσκεται ο τόπος στο χείλος της καταστροφής- τότε γιατί δεν ανταποκρινόσαστε κι εσείς με την προσήκουσα σοβαρότητα στην κρισιμότητα των περιστάσεων;  Τελικά τι θέλετε; Να σώσετε τον τόπο, ή να δρέψετε -ο καθένας για λογαριασμό του- δάφνες εθνοσωτήρων;

Τι δουλειά είχε η αλεπού στο παζάρι; Έλα μου, ντε!

Ο φιλόδοξος Καρατζαφέρης επί δεκαετίες τώρα αγωνίζεται να το παίξει σημαίνων πολιτικός παράγοντας, όμως δεν ...; του κάθεται. Εκείνο που καταφέρνει ωστόσο είναι να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο, αν και για τους λάθος λόγους. Ξεκίνησε από τη Ν.Δ. (το θυμόσαστε εκείνο το σουξεδάκι με τίτλο, Πάνω Χέρι, Κάτω Χέρι, Τίνος Είν' τα' Απάνω -Απάνω;), με βλέψεις ακόμη και για την προεδρία του Κόμματος, και χρησιμοποιώντας εν πολλοίς αθέμιτα μέσα με την ακατάσχετη προβολή του σε προεκλογικές περιόδους μέσα από τον Ι.Χ. τηλεοπτικό σταθμό του, κι όταν ναυάγησαν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του, αποχώρησε, κι ίδρυσε ένα γιαλαντζί ακροδεξιό Κόμμα, με την προσδοκία ότι θα κατάφερνε να αποσπάσει ικανό αριθμό ψηφοφόρων από τη Ν.Δ., εκβιάζοντας έτσι την επάνοδό του στο ...;«Κόμμα της καρδιάς του» μετά βαΐων και κλάδων.

Όμως και πάλι δεν του βγήκε η πασιέντζα, κι έτσι βρέθηκε αμανάτι με το υπό-Κομμα, το οποίο ωστόσο, με κάτι από δω, με κάτι από εκεί, κατάφερνε πάντα να διαβαίνει το κατώφλι της Βουλής των Ελλήνων, και με τον Γιώργο τον πονηρό να είναι στα μέσα και στα έξω του πολιτικού μας βίου με την ιδιότητά-του τού αρχηγού και προέδρου του ΛΑΟΣ.

Τέτοιου είδους χαϊλίκια όμως δεν συντηρούνται χωρίς κόλπα και τερτίπια, έτσι ο Γιωργάρας χρησιμοποίησε κατά κόρον την πατέντα της συμπερίληψης «τρανταχτών» ονομάτων από το χώρο των «τεχνών», των «γραμμάτων» και του αθλητισμού στους συνδυασμούς του Κόμματός του. Και το ίδιο βεβαίως επιχειρεί να κάνει και τώρα, με την προσθήκη του υιού Παπαμιχαήλ και της πάλαι ποτέ καλλιπύγου κυρίας Μπάρμπα στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ. Βεβαίως ποσώς τον ενδιαφέρει τον Καρατζαφέρη κατά πόσο ο Γιαννάκης θα μπορέσει να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα του πολιτικού μας βίου με τις ρηξικέλευθες ιδέες του, ή κατά πόσο είναι ικανός να μοιράσει δυο γαϊδάρων άχυρα. Εκείνο για το οποίο είναι σίγουρος, ή σχεδόν σίγουρος ο μεγάλος αρχηγός είναι πως ο Γιαννάκης θα του φέρει ψηφαλάκια!! Κι αυτό βεβαίως δεν έχει να κάνει ούτε με τον Καρατζαφέρη, ούτε με τον υιό Παπαμιχαήλ, αλλά μάλλον με την ελαφρομυαλιά και την επιπολαιότητα που χαρακτηρίζει σημαντική μερίδα Ελλήνων ψηφοφόρων, κάθε που καλούνται να επιλέξουν τους ανθρώπους που θα στείλουν να ζεστάνουν τα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Και δεν είναι βέβαια μόνο ο Καρατζαφέρης που καταφεύγει στη λογική του ψηφαλάκια να ναι, κι ό,τι να ναι! Ουκ έστιν αριθμός των πάσης φύσεως και κατηγορίας εγχώριων σταρ που τα ονοματάκια τους έχουν κοσμήσει κατά καιρούς τα ψηφοδέλτια κυρίως των δυο μεγάλων Κομμάτων. Τι τραγουδιάρηδες και τραγουδιάρισσες, τι ηθοποιοί, τι μπαλαδόροι, τι αθλητές της ενόργανης γυμναστικής και των τσουβαλοδρομιών ...;

Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε, «'Ελα, μώρε, καλύτεροι είναι δηλαδή όλοι αυτοί που μας μοστράρονται ως επαγγελματίες πολιτικοί από τον τάδε τραγουδιστή, ή από την δείνα ηθοποιό;» Α, θα σας γελάσω. Αυτά τα πράγματα συνήθως αποδεικνύονται κατά τη νεκροψία!... Εκείνο που ξέρω είναι ότι, με τέτοιες λογικές και προσεγγίσεις, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες-ψηφοφόροι ρίχνουμε τόσο χαμηλά τον πήχη που στο τέλος φτάνει κι ακουμπάει στο χώμα.

«Στην πρώτη κιόλας σελίδα της σοβαρής συντηρητικής εφημερίδας της Γερμανίας DIE WELT, ο τίτλος-παρότρυνση προκαλεί σοκ στον κάθε Έλληνα αναγνώστη, και όχι μόνο : <Τούρκοι, αγοράστε την Ελλάδα!!!!> Το δεξιό γερμανικό έντυπο καγχάζει με την κατάντια της χώρας μας. <Εδώ και πολύ καιρό κυκλοφορούσε μόνο ως ανέκδοτο, το πώς θα μπορούσε να λυθεί η αέναη διαμάχη μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων γύρω από τα νησιά του Αιγαίου: η μεγάλη, δυναμική και πλούσια Τουρκία απλώς να αγόραζε τα νησιά της μικρής, φτωχής και συρρικνούμενης γειτονικής χώρας>, συνεχίζει η DIE WELT, σαρκάζοντας και λοιδορώντας το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης Παπαδήμου. <Τώρα όμως οι Έλληνες αξιωματούχοι προσπαθούν  να πείσουν τους Τούρκους επενδυτές ακριβώς γι' αυτό ...; Θέλουν (οι Έλληνες αξιωματούχοι), να τους σώσει ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός τους. Δεν το κάνουν ακριβώς με τη θέλησή τους. Η Αθήνα υποχρεώθηκε κατά το μάλλον ή το ήττον από την ΕΕ να το κάνει>, καταλήγει η γερμανική εφημερίδα, με εμφανή απόλαυση».

Δεν ξέρω πού αποσκοπούν αυτές οι «επιθέσεις φιλίας» που έχουν ξεκινήσει δια των εντύπων τους οι Γερμαναράδες εναντίον της χώρας μας εδώ και δυο περίπου χρόνια. Μπορεί τα κατά καιρούς δημοσιεύματα να μην απηχούν παρά τις απόψεις των συντακτών τους, μπορεί και όχι. Η πικρή ιστορική εμπειρία όμως διδάσκει πως, όταν σου κουνάει ο Γερμανός απειλητικά την λουκανικοδακτυλάρα του μέσα στα μούτρα, καλύτερα να προσέχεις τα νώτα σου ...;

Υποτίθεται πως είμαστε μέλος μιας ένωσης ευρωπαϊκών κρατών, με κοινούς στόχους και κοινά οράματα. Όταν, λοιπόν, ένας μέλος αυτής της ένωσης επιχαίρει για τα δεινά και τα βάσανα ενός άλλου κράτους-μέλους, τότε το μέλλον αυτής της ένωσης μόνο λαμπρό δεν προοιωνίζεται. Μήπως λοιπόν κατά εκεί αρμενίζει η βάρκα;

 Μου το πέρασε με e-mail ένας καλός φίλος, ο Θάνος, και νομίζω ότι ταιριάζει γάντι στα όσα βιώνουμε σήμερα ως χώρα. Οι ξένοι απλώς είδαν φως και μπήκαν. Πόσο εύκολο είναι αλήθεια να καθαρίσουμε την Κόπρο του Αυγεία; Να πετάξουμε ένα ολόκληρο πολιτικό κατεστημένο εκεί που του πρέπει, στην πιο βαθιά χωματερή;

Και η τραγική ειρωνεία είναι πως οι ίδιοι άνθρωποι που δημιούργησαν όλη αυτή την αλγεινή κατάσταση, έχουν το θράσος να βγαίνουν σήμερα και να ζητούν την ψήφο μας, τη στιγμή που κανονικά θα έπρεπε να τα είχαν μαζέψει και να είχαν πάει στα σπίτια τους!

Κι εμείς, που σε κάνα δυο μήνες θα πάμε να ψηφίσουμε, αυτό ακριβώς θα κληθούμε να κάνουμε, δηλαδή να καθαρίσουμε την Κόπρο του Αυγεία, απαλλαγμένοι όμως απ' αυτήν την άθλια νοοτροπία που μας θέλει άλλα να λέμε στους καφενέδες και να βροντοφωνάζουμε στις διάφορες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, κι άλλα να κάνουμε πίσω απ' το παραβάν. Αν σε τούτες τις εκλογές δεν τους στείλουμε ένα βροντερό, e basta! Ως εδώ και μη παρέκει! τότε σίγουρα δεν θα έχουμε να ελπίζουμε σε τίποτα!

               Έχουν περάσει τριάντα τόσα χρόνια, κι ίσως να μη θυμάμαι κάποια πράγματα και πολύ καλά, όμως μου φαίνεται πως στη συναυλία θα τραγουδούσαν ο Νικόλας ο Άσημος και ο παλιός αγωνιστής του ΚΚΕ και της Αριστεράς και επίσης καλλιτέχνης Πάνος Τζαβέλας.

               Και πάνω που ήταν όλα έτοιμα για τη συναυλία, να 'σου από κοντά και ο Νταλάρας με τα κλαπατσίμπαλά του, έτοιμος ν' ανέβει κι αυτός στη σκηνή. Έγινε το έλα να δεις: νεραντζάκια, γιαουρτάκια, βρισιές, γιούχα, μέχρι που τα μάζεψε κι έφυγε κακήν κακώς. Δίκαια ή άδικα, ο Γιώργος Νταλάρας από τότε κιόλας είχε τη φήμη του ανθρώπου που πατούσε σε δυο βάρκες, κι αυτό τον έκανε ιδιαίτερα αντιπαθή, ακόμη και σε μένα, σε σημείο που να με αφήνει παγερά αδιάφορο η όλη καλλιτεχνική του πορεία. Ένα τραγούδι του με είχε συγκινήσει και για κάποιο διάστημα το άκουγα πέντ' έξι φορές την ημέρα, κι αυτό ίσως γιατί εκείνη την περίοδο ήμουν μέχρι αυτοκτονίας ερωτευμένος με μια αλλοδαπή κυρία: το Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά.

               Αυτή η ξαφνική πρεμούρα του να συμπαρασταθεί με τις συναυλίες του στον σκληρά δοκιμαζόμενο λαό, εύλογα γεννάει ερωτηματικά και απορίες. Πού πας, ρε Καραμήτρο; Σύζυγος μιας κυρίας που ήταν υπουργός της κυβέρνησης η οποία φέρεται ότι ρήμαξε τον τόπο, κι εμφανίζεσαι αίφνης δημόσια ως παρηγορητής κι εμψυχωτής των ρημαγμένων; Δεν είμαι από τους ανθρώπους που βγάζουν εύκολα συμπεράσματα γιατί, μέσα στη γενικότερη άγνοιά μου, εκείνο που ξέρω πολύ καλά είναι πως, προκειμένου να έχεις άποψη, πρέπει προηγουμένως να γνωρίζεις εκ βαθέων τα πράγματα. Έτσι δεν μπορώ να ξέρω κατά πόσο αγνή ή εκ του πονηρού, όπως του καταμαρτυρούν, ήταν η πρόθεση του Γιώργου Νταλάρα να συμπαρασταθεί σε όλους εμάς με μια σειρά συναυλιών.

               Όμως, απ' όποια μεριά κι αν το δεις, όταν ακούς έναν άνθρωπο που έχει βγάλει εκατομμύρια από τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες, να σου τραγουδάει σε τέτοιους δύσκολους και πονηρούς καιρούς, «Παραπονεμένα Λόγια Έχουν Τα Τραγούδια Μας, Γιατί Το Άδικο Το ζούμε Μέσα Από Την Κούνια Μας», δεν μπορείς στο φινάλε παρά να κρατάς την κοιλιά σου απ' τα γέλια. Δεν ξέρω κατά πόσο τα λεφτά που έχει βγάλει ο Νταλάρας τα έχει αποκτήσει με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα, κι εν προκειμένω λίγη σημασία έχει. Το σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να έχεις την αίσθηση του γελοίου και της υπερβολής, και να ξέρεις πότε δεν σε «παίρνει» να το παίζεις τραγουδιστής του λαού, κάνοντας στην άκρη και σιωπώντας, όπως έχουν κάνει αρκετοί δημιουργοί και καλλιτέχνες της δικής μου γενιάς, που έχουν επίγνωση του γεγονότος πως έχει παρέλθει η εποχή τους, και πως δεν έχουν πια τίποτε καινούριο να πουν και να δώσουν στον κόσμο. Όλα τα πράγματα σ' αυτήν τη ζωή έχουν ημερομηνία λήξης -τόσο απλό. Δεν ξέρω κατά πόσο, κάτω από τις παρούσες αντίξοες και δραματικές για το λαό μας συνθήκες, θα δημιουργηθεί και θα φουντώσει ένα λαϊκό κίνημα, όμως αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε σίγουρα αυτό το κίνημα, σε επίπεδο  έκφρασής του  μέσα από τις τέχνες και τα γράμματα, θα εκπροσωπηθεί από νέους ανθρώπους, αγνούς κι αμόλευτους, που θα είναι σάρκα εκ της σαρκός του. Έτσι γινόταν πάντα, έτσι θα γίνει και τώρα.

               Διάβασα όμως ότι ο γνωστός αυτόκλητος προστάτης του λαού κύριος Λαζόπουλος δήλωσε κάπου -ή το είπε μέσα απ' την εκπομπή του- πως δεν εκτιμάει τον Νταλάρα. Τον κατανοώ, γιατί ο Λάκης ό,τι εκτίμηση έχει μέσα του την φυλάει για την αφεντομουτσουνάρα του! Λάκης κερνάει και Λάκης πίνει. Δεν εκτιμάει ο Λάκης τον Νταλάρα για την στάση του, ως ανθρώπου. Ενώ ο Λάκης, ε; «Τζάμι!» Άσπιλος κι αμόλυντος! Το φιλαράκι και κολλητάρι κατά φεγγάρια των κυριών Αγγελοπούλου και Λάτση ...;

               Ο Λάκης ο λεβέντης μας, που, σε κάποια φάση της ζωής του, πιάστηκε και ταλαιπωρήθηκε από την Αστυνομία! Πού πιάστηκε, όμως; Στη διάρκεια κάποιας μαχητικής διαδήλωσης; Όχι, βέβαια! Πιάστηκε πάνω σ' ένα υπερπολυτελές κότερο που μετέφερε τεκνά και κοκαΐνη! Κατά λάθος, όπως είχε δηλώσει τότε!... Τι είχε συμβεί-κατά τον Λάκη πάντα; Εκεί που περίμενε στη στάση να περάσει το πλοίο της γραμμής, να ' σου αίφνης μπροστά του ο τύπος με την κοτεράρα! «Πού πας, ρε Λάκη, Λαλάκη;» «Εκεί πάω!» του απαντάει ο Λάκης. « Σώπα! Εκεί πάω κι εγώ!» του λέει ο κοτεριούχος. «Σάλτα πάνω, να σε πετάξω!» Τι μα λες, ρε Λάκη; Τι είναι τα πλοία της γραμμής; Αστικά λεωφορεία;

               Και πού πήγαινε ο Λάκης; Μήπως στις παραλίες της Ελευσίνας να μπανιαριστεί ομού μετά των λοιπών πληβείων; Όχι, βέβαια! Για Μύκονο είχε βάλει πλώρη το καλό μας το αγόρι, εκεί δηλαδή που ως γνωστόν πάει για κολύμπι όλη η φτωχολογιά!

               Ο Λάκης, ο γνωστός πολέμιος του συστήματος, εκτός φυσικά από τις φορές που το σύστημα -ειδικότερα το τηλεοπτικό κατεστημένο- του κάνει τα χατίρια και τον κανακεύει. Σήμερα στρέφεσαι λάβρος και κάποτε με τρόπο άκομψο εναντίον κυρίως των ανθρώπων του Mega -όχι πως δεν τους χρειάζεται ένα καλό ξεχέσιμο, αλλά άσε να το κάνει κανένας άλλος, πιο «καθαρός» από σένα, φίλε Λάκη, και με το συμπάθιο για την οικειότητα-, όμως τότε που δούλευες στο μαγαζάκι τους, ήσουν όλο ακκισμούς και αγκαλίτσες μαζί τους, και γλείψιμο μέχρι αφυδάτωσης, γιατί βλέπεις ήσουν δικό τους παιδί, κι έτρωγαν το μισό βραδινό  Δελτίο Ειδήσεων με τζαμπέ διαφήμιση των θεατρικών παραστάσεων που θα ανέβαζες, και των ταινιών που θα γύριζες.

               Κι ύστερα, Λάκη μου, δεν ήταν αυτό το ίδιο σύστημα που με τις ευλογίες του και με την «αρωγή» του, «καθάρισες» και απαλλάχτηκες των στρατιωτικών σου υποχρεώσεων, βάσει μιας ιατρικής γνωμάτευσης το «δια ταύτα» της οποίας μόνο εσύ κατάλαβες; Κι εκείνη η εικόνα σου έξω από το στρατόπεδο όπου ήταν να παρουσιαστείς- εικόνα ενός αξιοθρήνητου ανθρωπάκου που έτρεμε σύγκορμος, λες και θα τον πήγαιναν στην κρεμάλα-  πού κολλάει με αυτή του Επαναστάτη Ποπολάρου που λανσάρεις σήμερα από το τσαντιράκι σου;

               Στο προστατευμένο περιβάλλον του τηλεοπτικού πλατό με τους γορίλες και τους μπράβους του καναλιού να σε προσέχουν δίκην πολύτιμου περιουσιακού στοιχείου, είναι εύκολο να παριστάνεις τον λιονταρή και να πλασάρεις  εκ του ασφαλούς το τηλεοπτικό προϊόν σου - ένα ασυνάρτητο κολάζ από «πικάντικα» ανέκδοτα και αστεία, τάχα μου κραξίματα των διαφόρων αστέρων της τηλεοπτικής υποκουλτούρας, λογύδρια με κοινωνικά μηνύματα της κακιάς συμφοράς, και ανοίκειες επιθέσεις εναντίον πολιτικών  και όχι μόνον προσώπων προσεκτικά επιλεγμένων στη βάση των δικών σου εμμονοληψιών  και της δικής σου εμπάθειας.  Γι' αυτό μην επιχαίρεις που γιαούρτωσαν τον Νταλάρα. Εντάξει, έχεις το δικό σου κοινό που πίνει νεράκι στ' όνομά σου, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άνθρωποι που θα σε γιαούρτωναν ευχαρίστως. Η διαφορά σου ως προς αυτό με τον Νταλάρα είναι πως, επειδή είσαι πονηρούλης -ή να πω καλύτερα, κουτοπονηρούλης;- αν ήταν να κάνεις μια δημόσια εμφάνιση κάπου, και την ψυλλιαζόσουν τη δουλειά πως υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα να σε γιαουρτώσουν ή να σε γιουχάρουν, όχι απλώς δεν θα εμφανιζόσουν, αλλά ούτε τη φωτογραφία σου δεν θα έστελνες. Φυλάς τα ρούχα σου, και καλά κάνεις, όμως αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει πως χαίρεις γενικότερης αποδοχής κι εκτίμησης. Αλλά αυτό το τελευταίο ενδεχόμενο, δεν θέλεις καν να το σκέπτεσαι, γιατί είσαι αθεράπευτα εγωπαθής, κι ερωτευμένος με την πάρτη σου. Λες πολλά για πολλούς, όμως πολύ αμφιβάλλω αν θα είχες τα κότσια και το σθένος να αντιπαρατεθείς στα ίσια και πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον από τους ανθρώπους που κατακρίνεις. Είσαι ο άνθρωπος των μονολόγων, κι είναι αυτό ακριβώς το στοιχείο που υπονομεύει την όποια αξία της κριτικής σου, και της παρέμβασής σου στα κοινά, με τον τρόπο που την κάνεις. Τον Νταλάρα, λοιπόν,  γιατί δεν τον εκτιμάς; Γιατί -όπως κι εσύ- έχει βρει τρόπο να θησαυρίζει από τη δουλειά του, πουλώντας ενίοτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Una raca, una faca, είτε σου αρέσει, είτε όχι!

'Αρχεται

               Είναι λογικό να είμαι προκατειλημμένος απέναντι στους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, για να μην σας πω και τους Εβραίους; Όχι, δεν είναι, κι όμως κάτι πάντα δεν μου «χτυπάει» καλά με αυτές τις τρεις κατηγορίες συνανθρώπων μας, γιατί ανδρώθηκα σε χρόνια δύσκολα, όπου τέτοιες προκαταλήψεις ήταν ψωμοτύρι, κι όποιος τολμούσε να πάει κόντρα σ' αυτές, τον έτρωγε το σκοτάδι, μέχρι που στο τέλος μου έμεινε το «κουσούρι». Τότε μάλιστα, στα χρόνια της εφηβείας μου, το μενού ήταν πιο πλούσιο, γιατί είχε κι ολίγη από ...; κομμουνιστοσυμμορίτες, και ΕΑΜοβούλγαρους, κι όσο για τους Τούρκους ...; καλά, δεν το συζητάμε, αν και τους τελευταίους, από ιστορική τουλάχιστον άποψη, δεν έχουμε και τόσο άδικο να τους βλέπουμε με μισό μάτι.

               Μεγαλώνοντας βέβαια προσπαθείς με εργαλείο τη μάθηση και τη σωστή ενημέρωση να διαλύσεις τα σκοτάδια μέσα στα οποία άλλοι σε καταδίκασαν να ζεις σε ό,τι αφορά αυτά τα ζητήματα. Δεν ξέρω πόσο ευτυχής θα ήμουν αν υπήρχε στην οικογένεια κάποιος ομοφυλόφιλος, ή αν ανακάλυπτα πως οι αγνώστου ταυτότητος μέχρι κάποιο σημείο της ζωής μου γονείς μου ήταν ...; αθίγγανοι. Γέρασα, και το μόνο που κατάφερα ως προς αυτό το θέμα του κοινωνικού ή φυλετικού ρατσισμού είναι να μην λέω αηδίες του τύπου, οι αθίγγανοι είναι κακοί, γιατί πούλησαν στους Ρωμαίους τα καρφιά με τα οποία κάρφωσαν στο Σταυρό τον Χριστό, ή πως οι ομοφυλόφιλοι είναι άρρωστοι, που χρήζουν ...; ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης!  

Παρακολουθούσα μια μέρα στην τηλεόραση την εκπομπή ΠΑΜΕ ΠΑΚΕΤΟ, συγκεκριμένα την περίπτωση μιας κοπέλας της οποίας η άγνωστη μέχρι τότε μάνα αποδείχτηκε ότι ήταν μια πάμπτωχη και ταλαίπωρη τσιγγάνα. Η μικροαστική μικροψυχία σε όλο της το μεγαλείο! Το ενδιαφέρον της υπόθεσης δεν εστιάστηκε στο γεγονός πως η κοπέλα είχε βρει επιτέλους τη μητέρα που δεν γνώριζε, αλλά στο ότι η μητέρα αυτή ήταν τσιγγάνα!

Η καλλίπυγος και κατά τα λοιπά πονόψυχη και πλήρης ευγενικών αισθημάτων παρουσιάστρια της εν λόγω εκπομπής εκεί που σε άλλες περιπτώσεις είναι με το δάκρυ απίκο να κυλήσει αβίαστο στο ροδαλό της μαγουλάκι, εν προκειμένω μπουκάρισε στο πλατό με τα μούτρα ξινισμένα, και ανακοίνωσε στην εξίσου δυσφορούσα (και προφανώς ψυλλιασμένη) με την όλη εξέλιξη της υπόθεσης κοπέλα ότι ...; δεν της είχε ευχάριστα μαντάτα. Η μάνα είχε βρεθεί μεν, όμως τύχη κακή ήθελε αυτή τη μάνα να είναι τσιγγάνα, οπότε πάει η κοτόσουπα, είχε χαλάσει πάνω στο αυγόκομα! Το δια ταύτα της υπόθεσης; Εντάξει, και ευαίσθητοι είμαστε, και πονόψυχοι, και ανθρωπιστές, αρκεί να μην παρεισφρέουν στο εν πολλοίς στημένο σκηνικό της ευαισθησίας και της μακροθυμίας μας στοιχεία αλλότρια προς την μικροαστική ημών τάξη των πραγμάτων. Όλα κι όλα!    

               Η παρουσιάστρια ρώτησε μάλιστα την κοπέλα αν ήθελε να προχωρήσουν μέχρι τέλους την εκπομπή κι όποιος άντεχε, ή αν ήθελε να την κόψουν εκεί και τότε, ένεκα που και η ...; μεγαλοψυχία, ο ανθρωπισμός, και η ευαισθησία είχαν τα όριά τους. Η κοπέλα, καλώς ή κακώς -κακώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη- ζήτησε, έστω και με βαριά καρδιά, να πάει το πράγμα μέχρι τέλους, όμως δεν κάθισα να δω τη συνέχεια, νιώθοντας έντονη αποστροφή.

               Το ξαναλέω: μικροαστός του κερατά είμαι -με ό,τι σημαίνει και συνεπάγεται αυτό- όμως τώρα στα γεράματα φροντίζω τουλάχιστον να κρατάω σε λογαριασμό τη μικροαστική μου υποκρισία. Και, το επαναλαμβάνω, μόνο από τη χαρά μου δε θα πέταγα, αν μάθαινα ξαφνικά πως οι γονείς μου ήταν τσιγγάνοι, όμως σε τελική ανάλυση το πρόβλημα θα το είχα εγώ, κι όχι οι τελευταίοι. Κι ούτε καν ξέρω πώς θα αντιμετώπιζα το «πρόβλημα» -αν δεν σου τύχει κάτι, δεν μπορείς, ούτε δικαιούσαι να μιλάς με υποθέσεις. Όμως σίγουρα τέτοιες δύσκολες από κάθε άποψη καταστάσεις δεν προσφέρονται για να γίνονται αντικείμενο προβολής και σχολιασμού στο πλαίσιο εκπομπών «υψηλής κοινωνικής ευαισθησίας».  Ή το κατέχεις το άθλημα, κυρία Τέτοια μου, ή δεν το κατέχεις, οπότε και ασχολείσαι με πραγματάκια που σου είναι πιο προσιτά. Αν εξετέθη κάποιος απ' αυτήν την ασχήμια, είσαι εσύ και κατά δεύτερο λόγο η κοπέλα η οποία, άσχετα με το πόσο «στράβωσε» όταν έμαθε πως η μάνα που έψαχνε δεν ...; κρατούσε από καλή γενιά, θα έπρεπε να χειριστεί το όλο θέμα με μεγαλύτερη ευαισθησία κι άλλη τόση διακριτικότητα, δηλαδή σιωπηρά και μακριά από τα φώτα μιας βλακώδους  δημοσιότητας.

Συναντιούνται δυο φίλοι στο δρόμο. «Πώς τα πας, ρε μεγάλε;» ρωτάει ο πρώτος.

«Πώς να τα πάω, ρε μεγάλε μου; Χειρότερα δε γίνεται. Μέχρι που σκέφτομαι να δώσω μια να πέσω από καμιά ταράτσα, να βάλω τέλος στα βάσανά μου. Εσύ;»

«Εγώ», απαντάει ο άλλος μέσ' στην καλή χαρά, «τα πάω φίνα! Καλύτερα δε γίνεται!»

«Σώπα, ρε μεγάλε!» του λέει ο δεύετρος. «Πώς κι έτσι; Το λαχείο κέρδισες;»

«Όχι», του απαντάει ο άλλος, «άνοιξα επιχείρηση!»

«Τι λες, ρε θηρίο!» λέει ο άλλος έκπληκτος. «Και τι σόι επιχείρηση άνοιξες;»

«Οίκο ανοχής!» του απαντάει ο δεύτερος.

«Και πάει καλά;»

«Αν πάει καλά, λέει... Έχω χεστεί στο ευρώ! Τόσο καλά πάει, που σκέφτομαι μάλιστα να προσλάβω και μια πόρνη, γιατί μέχρι τώρα τα έκανα όλα μόνος μου!»