10 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1967, ΣΤΟ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟ
(ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΡΙΣΗ - ΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΡΛΙΚΟΝ ΣΤΟ <Β.Π. ΛΑΣΚΟΣ>
ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΣΤΙΣ ΠΑΤΟΥΣΕΣ)
Αν οι καυτοί άνεμοι του πολέμου
Στ' άγριο διάβα τους μου κόψουνε
το νήμα της ζωής,
Και το του βίου μου κεφάλαιο θα κλείσει
Με το κουφάρι μου λιπαίνοντας τη γης,
Πιότερο απ' την ταφόπετρα θα αισθάνομαι
βαριές,
Κάμποσες απορίες
Και μια θλίψη,
για κάποιες που δε γνώρισα χαρές.
ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΤΖΑΚΙ
Μέρες μου χαμένες,
Της αρμύρας μέρες,
Τι κι αν περασμένες,
Στη θύμηση νωπές,
Μέρες με το κύμα άλλοτε που λακούσα,
Κι άλλοτε με το κύμα που έβγαινα στις στεριές.
Πλοία μου θεόρατα,
του κορμιού μου δυνάστες,
Πέλαγα μου απέραντα,
Της ψυχής μου αλάνες,
Πόρτα μου πολύχρωμα,
ξωτικοί μου έρωτες,
της αρμύρας μέρες,
Από ιδρώτα και θάλασσα,
Μέρες μου χαμένες;
Μέρες κερδισμένες;
Μέρες κόρες-άσωτες,
Στης ζωής το αντάριασμα
Στη θύμηση νωπές·
Μέρες που το κύμα,
άλλοτε πολεμούσα,
Κι άλλοτε με το κύμα
γλίτων' απ' τις στεριές
ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΑΘΑΝΑΤΟ
Τη σπάθα αφήνουν και το δόρυ,
Κι ακόντιο πιάνουν και κοτρόνι
-πια στόχο τον εχθρό δεν έχουν,
μόνο τον ήλιο σημαδεύουν.
Θέλουν η βολή τους να διατρέξει,
Το άπειρο με μιας ν' αντέξει,
Τη μάζα της φωτιάς ν' αγγίξει,
Και πέρα ως πέρα να τρυπήσει.
Στο στίβο αντίπαλους δε νιώθουν,
Όσους με αυτούς έχουν ίδιους στόχους.
Γιατί, στ' αλήθεια, όποιος κερδίσει,
Θα' χει τη μοίρα του νικήσει&
&Μια μοίρα που μας θέλει όλους,
ερμηνευτές σε άχαρους ρόλους,
μακελάρηδες της ζωής μας
κι αχρείους δυνάστες της ψυχής μας
έτσι που όποιος το πετύχει,
με άλμα είτε, είτε με ρίψη,
τον ήλιο-στόχο να αγγίξει,
θα 'χει για όλους μας νικήσει
Σ' του άθλου του το άσπρο νέφος,
ως θ' ακουμπά και θ' αποσταίνει,
ευθύς θα νιώσει λυτρωμένος,
απ' ό,τι ανάξιο τον βαραίνει.
Και τότε με τον εαυτό του,
Ειρήνη θα 'χει πια συνάψει
-ειρήνη_ανάσα αγέρα μυροφόρου,
που όλη την πλάση θ' αγκαλιάσει.
ΤΗΣ ΖΩΗΣ Η ΑΝΗΦΟΡΑ (ΧΑ!)
Τούτο το αγκομαχητό
δε μου είναι άγνωστο,
Τούτο το δάκρυ που κυλάει
στο μάγουλό μου
μήτε μια στάλα με ξενίζει.
Τούτος ο αγκαθότοπος
που χρόνια τώρα τον βαδίζω
κακό δεν κάνει
στις γυμνές πατούσες μου _όχι πια.
Είμαι παιδί του ονείρου
της αλήθειας αποπαίδι
_και τούτη η μοίρα που στον Άδη
με οδηγά,
τον Άδη μου σε Κήπο της Εδέμ
μεταμορφώνει.
ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΤΡΟΠΙΚΑ
Γιομάτο μυρωδιές
τ' αγέρι
μέσα απ' τις πάλμες και τις μανγκρόβες
όπως γλιστρά
γλυκά φιλάει το κορμί και το διεγείρει.
Κι ένα φεγγάρι ολόγιομο
με σκιές μύριες ντύνει
το τοπίο,
_έτσι όπως του πρέπει μισοκρυμμένο
να 'ναι,
ονειρικά ακαθόριστο,
να 'χεις μετά να το θυμάσαι
και να το ιστορείς
καταπώς του πρέπει:
φτιασίδια όλο, και υπερβολές.
Αντρέας Μιαούλης
Ιεράπετρα, Κρήτη
Το προφίλ μου
Κάποτε ήμουν ναυτικός. Μου έκοψαν τα καράβια (κατάργηση ειδικότητας), και τώρα θαρρώ δεν είμαι τίποτα. Φάλαινα ξεβρασμένη στη στεριά