λόγος και ποίηση

Κι εκεί όπως καθόμουν στην ωραία ύπαιθρο, και χάζευα τα προβατάκια και τις βουνοκορφούλες, φωνές άγριες εξ Εσπερίας ακούστηκαν αίφνης και με ξεκούφαναν, την ψυχή μου μαύρισαν, και τύψεις μύριες μ' έστρωσαν στο κυνήγι δίκην Ερινυών, σε σημείο που σκέπτομαι σοβαρά να πάρω το φραγγέλιο, ν' ανέβω Αθήνα και να πιάσω να αυτομαστιγώνομαι καταμεσής της Πλατείας Συντάγματος, για να μάθω άλλη φορά να φέρομαι: «Γκρέκο μασκαρά, τώρα θα δεις τι έχεις να πάθεις! Θα σε πτωχεύσουμε, θα σε αποπέμψουμε (από την Ευρωζώνη), θα σε λιανίσουμε, θα σε εξαερώσουμε». Να ισχυριστώ ότι, ως Έλλην, έτρεφα την ψευδαίσθηση πως τα έκανα όλα τέλεια, ψέματα θα είναι. Μα κι από την άλλη, αν είναι να με βρουν τόσα δεινά, έχω δικαίωμα να μάθω πόσο σοβαρά είναι στ' αλήθεια τα κρίματά μου, που να μου πρέπουν τέτοιες τιμωρίες εξοντωτικές; Θύμα των δικών μου πεπραγμένων, ή θύμα των συγκυριών; Γι' αυτό από καιρό τώρα με βασανίζουν τρία ερωτήματα:

1)     Κατ' αρχάς, το κυρίαρχο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας φαίνεται (τουλάχιστον στα δικά μου απαίδευτα μάτια) να είναι η αδυναμία παραγωγής πλούτου, κι αυτό είτε εξαιτίας εγγενών αδυναμιών, είτε λάθος επιλογών και προσανατολισμού. Ισχύει αυτό, ή είναι η δική μου λάθος αντίληψη; To λέω  γιατί, αν στο πίσω μέρος του μυαλού κάποιων ισχυρών υπάρχουν σκέψεις για αποπομπή των οικονομικά ασθενέστερων κρατών, ασχέτως με το πόσο «καλά παιδιά» ή όχι είναι αυτά τα κράτη, (κάτι που, φυσικά, αν συνέβαινε, θα σήμαινε ουσιαστικά και τη διάλυση της Ένωσης), τότε τζάμπα το βρισίδι.

2)     Στην παρούσα σοβούσα γενικότερη κρίση, πόσο καλύτερη θα ήταν η θέση της χώρας, αν υποθέσουμε πως κυβερνιόταν από προσκόπους, κι όχι από διεφθαρμένους, ανίκανους πολιτικούς και λαμόγια, όπως εικάζεται, αν δεν αντιμετώπιζε τόσο σοβαρά προβλήματα κακής διοίκησης και κακοδιαχείρισης, κι αν δεν ταλανιζόταν από την ύπαρξη ενός  ασυγχώρητα υπερτροφικού, σπάταλου και πέρα για πέρα αντιπαραγωγικού κράτους; ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟ, όχι βέβαια για να διασκεδάσουμε τις ενοχές μας, αλλά για να ΜΑΘΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,! Υποτεθήστω ότι ήμασταν τύποι και υπογραμμοί, και ότι τα κάναμε όλα καλά και στην εντέλεια σε ότι αφορά τη διοίκηση του κράτους, τη διαχείριση των κοινοτικών και άλλων πόρων κ.λ.π., στην παρούσα συγκυρία και με βάση τις εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, ΠΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ εντός των ορίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

3)     Επειδή, απ' αφορμή την «επίθεση φιλίας» των Γερμανών μέσω των ΜΜΕ τους το προηγούμενο διάστημα, που έγινε αιτία να χωριστούμε για μια φορά ακόμη σε Ελληναράδες και Γερμανοτσολιάδες και να λέγονται και να γράφονται (αναφέρομαι στα δικά μας ΜΜΕ, των blogs μη εξαιρουμένων), απίστευτες υπερβολές και σαχλαμάρες είτε υπέρ είτε κατά των Γερμανών, το ζητούμενο για μένα είναι κατά πόσο αυτή η δια του Τύπου εκστρατεία κατά της Ελλάδας εκ μέρους των «φίλων μας», ήταν μια ενέργεια εσκεμμένη, με στόχο τη δικαιολόγηση και την ενίσχυση των σημερινών τους πολιτικών  αποφάσεων σε ότι αφορά το «ελληνικό ζήτημα». Και πάλι τονίζω πως αυτό λίγο έχει να κάνει με το γεγονός πως είμαστε ρεμπεσκέδες, λαμόγια του κερατά και ανεπρόκοποι και πως, αν δεν βάλουμε μυαλό, κάποιος ή κάποιοι θα μας βάλουν «κεφάλι» που λέγαμε και πιτσιρικάδες, αν ενθυμείστε, όμως έστω κι έτσι, έχει τη σημασία και την αξία του να μάθουμε πού σταματάει η αντικειμενική (καλοπροαίρετη δεν θα την έλεγα σε καμιά περίπτωση), κριτική, και πού αρχίζει το κακόβουλο του πράγματος, που μοναδικό στόχο έχει την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Από amioul @ Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010 6:37 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Τότε που δούλευα στα καράβια, κυκλοφορούσε ένα ανέκδοτο, για κάποιον καπετάνιο που είχε αγοράσει μια κούκλα που φούσκωνε και τη χρησιμοποιούσε για ...; ε, να μην μπαίνουμε τώρα σε λεπτομέρειες.

            Μια μέρα, το καμαρωτάκι που καθάριζε και συγύριζε την καμπίνα του καπετάνιου, είδε την κούκλα και είπε να ...; γνωριστεί καλύτερα μαζί της.

            Όταν κάποτε ένας αξιωματικός ρώτησε τον καπετάνιο, «Και δε μου λες, ρε Καπετάν-Γιάννη, είναι τόσο καλή, όσο σαν να κάνεις έρωτα με αληθινή γυναίκα;» ο άλλος του απάντησε:

            «Αν είναι, λέει; Να φανταστείς μέχρι αφροδίσιο νόσημα κόλλησα από δαύτην!»

            Εντάξει, δεν είναι δα και κανένα σπουδαίο ανέκδοτο, όμως το αναφέρω γιατί, απ' όλη αυτή τη φοβερά ασήμαντη και άλλο τόσο πληκτική ιστορία, εμένα μου γεννάται το εξής ερώτημα: αναμφισβήτητα εκπάγλου καλλονής η περί ης ο λόγος, όμως τελικά πόσο σέξι κι ελκυστικό μπορεί να είναι ένα πλάσμα με αυτή την έκφραση του μπαγιάτικου ψαριού;

Από amioul @ Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010 11:51 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Φαίνεται αυτή η τάση μας να «τα χώνουμε» στην κρατική τηλεόραση (κρατάει χρόνια και χρόνια αυτή η κολόνια), λειτουργεί σαν αγχολυτικό, αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια πρεμούρα. Βέβαια από τους εκατό π.χ. ανθρώπους που ασκούν κριτική στην ΕΡΤ, είναι ζήτημα αν οι δέκα το κάνουν καλόπιστα, και γιατί έχουν κάτι συγκριμένο στο μυαλό τους ως προς το τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση. Όλοι οι υπόλοιποι το κάνουν επί το πλείστον εκ του πονηρού, ή γιατί ούτε κι οι ίδιοι ξέρουν ακριβώς τι τους αρέσει στα κρατικά κανάλια, και τι όχι.

            Και βέβαια αυτοί που εργάζονται στην κρατική τηλεόραση, εμφορούμενοι από τη γνωστή σε όλους μας δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, που τόσο πολύ έχει ...; συμβάλλει στην πρόοδο και την ανάπτυξη του τόπου, μας «γράφουν» όλους κανονικότατα, δεδομένου ότι το ζητούμενο σε ότι τους αφορά, είναι να πέφτει κανονικά ο μισθουλάκος βρέξει χιονίσει, και να μην τους κουνάει κανείς και τίποτα από την καρέκλα που έχει γίνει σώμα ενιαίο και αδιαίρετο με τον πισινούλη τους. Γνωστά όλα αυτά, και το σύμπαν (το ελληνικό) πάντα στη θέση του. Κρίνοντες και κρινόμενοι ένα μάτσο χάλια, εξ ου και το τέλμα το αέναο.

            Σε επίπεδο απλών τηλεθεατών, και με αφετηρία τη γνωστή θέση, «Πληρώνω, άρα έχω απαιτήσεις», οι κριτικές προς την κρατική μας τηλεόραση ένα απίστευτο άρτζι μπούρτζι και λουλάς: άλλοι της προσάπτουν ότι είναι πολύ λαϊκοκατινέ, άλλοι πάλι ότι είναι πολύ κουλτουρέ, και γενικώς τρέχα γύρευε. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πόσο καλή ή κακή είναι η ΕΡΤ (κι όταν λέω ΕΡΤ, Εννοώ ΕΤ1, ΝΕΤ, και ΕΤ3), ούτε με έχει απασχολήσει ποτέ ιδιαίτερα το θέμα. Έχει όμως ουκ και ολίγα προγράμματα που μπορούν να αποτελέσουν κάλλιστα μια εναλλακτική λύση, όταν φτάνει κανείς στο μη  παρέκει με τα όσα μας σερβίρει η ιδιωτική τηλεόραση.

            Βεβαίως  ελάχιστα ενδιαφέρει η προσωπική μου γνώμη, ή και καθόλου. Η κοινή λογική όμως λέει πως, μια τηλεόραση που συντηρείται οικονομικά από τις συνδρομές απάντων των ελλήνων μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ, κανονικά οφείλει να καλύπτει όλα τα γούστα, δηλ., από Φλέσσα και Γεωργουσόπουλο, μέχρι βραζιλιάνικα σαπούνια και Eurovision. Κάποιοι ισχυρίζονται πως η κρατική τηλεόραση  θα πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική ως προς την ιδιωτική ...; ετεροθαλή αδερφή της, αλλά κανείς (ειδικός), δεν μας εξηγεί πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται αυτού του είδους την ...; ευγενή άμιλλα, ή, πιο σωστά, ο καθένας την αντιλαμβάνεται όπως του γουστάρει.

            Κι ύστερα είναι και το ζήτημα των αμοιβών, γύρω από το οποίο, εμείς οι μη παροικούντες την Ιερουσαλήμ, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε στη βάση φημολογιών. Θα πρέπει να αληθεύει ωστόσο πως, όποιος καταφέρνει και περνάει το κατώφλι του ραδιομεγάρου και παράλληλα έχει μπάρμπα στην Κορώνη (πολιτική επί το πλείστον στήριξη κ.λ.π.), όλο και θα τσεπώνει το κατιτίς παραπάνω, και μιλάω φυσικά για ανώτερα στελέχη, και ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά από τις κάμερες. Κι εδώ όμως, όσοι από τους απέξω επιχειρούν να καυτηριάσουν το γεγονός, το κάνουν με τρόπο μάλλον μεροληπτικό (με βάση τις προσωπικές τους αντιπάθειες, ή ακόμη και τις πολιτικές τους προτιμήσεις, βάζοντας στο σημάδι όσους ή όσες δεν γουστάρουν), παρά με στόχο την εξυγίανση και τον εξορθολογισμό του συστήματος των αμοιβών στην κρατική τηλεόραση. Αν υποθέσουμε όμως πως έχουμε να κάνουμε με φαινόμενα διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, εγώ, ο οποίος «πληρώνω, και άρα έχω απαιτήσεις», θα εστίαζα την κριτική μου σε πιο ...; γήινα πράγματα, όπως π.χ. το γεγονός ότι το σήμα των καναλιών της κρατικής τηλεόρασης δεν καλύπτει επαρκώς όλη την επικράτεια, ή στο ότι αυτή η ριμάδα η ψηφιακή πλατφόρμα, η οποία, μετά είκοσι έτη, εξακολουθεί και λειτουργεί σε «πειραματικό στάδιο», και η οποία φυσικά έχει στηθεί και με δικά μου χρήματα, παραμένει προνόμιο των κατοίκων του «κλεινού άστεως», και κανείς από τους αρμόδιους δεν μπαίνει καν στον κόπο να μας πει πότε με το καλό σκοπεύει να ροβολήσει και κατά επαρχία μεριά.

            Αυτά για τα κρατικά μας κανάλια. Ας έρθουμε τώρα στο Σκάι (και στο τέλος θα εξηγήσω γιατί ασχολούμαι με το συγκριμένο κανάλι): Ο Σκάι, λοιπόν, σε επίπεδο προγράμματος, μοιάζει περισσότερο να βρίσκεται απλώς για να βρίσκεται (έτσι για να κρατούν οι ιδιοκτήτες του τη συχνότητα για τους δικούς τους λόγους), παρά γιατί αποτελεί μια καλή εναλλακτική λύση στα πλαίσια του τηλεοπτικού μας μικρόκοσμου. Σε ότι αφορά το ελληνικό του πρόγραμμα, ασφαλώς και έχει να παρουσιάσει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες εκπομπές (π.χ. οι συζητήσεις για τη σοβούσα οικονομική κρίση ήταν παρασάγγας οι καλύτερες, σε σύγκριση με των υπόλοιπων καναλιών, με καλεσμένους γνώστες του αντικειμένου και με λόγο ήρεμο και μεστό ουσίας, έτσι που, αν μη τι άλλο, καταλάβαινες τι έλεγαν, και χωρίς τη συμμετοχή μπουμπούκων, Σελτζούκων και λοιπών ταραχοποιών στοιχείων), όμως δεν ξέρω κατά πόσο αυτό από μόνο του αρκεί για να αναδείξει τον Σκάι στο κανάλι που «κάνει τη διαφορά», στο βαθμό που ο κύριος όγκος του προγράμματός του καλύπτεται από, κατά το μάλλον ή το ήττον, φτηνά αγορασμένες αμερικάνικες παραγωγές (από καραμπινάτα ριάλιτι στην πρωτότυπη αμερικάνικη εκδοχή τους, μέχρι ντοκιμαντέρ- κάποια πολύ καλά, κάποια άλλα όχι και τόσο).

            Και βέβαια στον Σκάι χρεώνεται και η φιλόδοξη «πατάτα» -πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη- του Μεγαλύτερου Έλληνα, όπου ανάμεσα στους υποψήφιους για την ύψιστη αυτή διάκριση βρέθηκε μέχρι και ο Τραλαλάκης ο Ντενισοκτόνος (απορώ πώς τους ξέφυγε ο Γκουζγκούνης, ο οποίος, όσο να πεις, έχει αφήσει κι αυτός το δικό του στίγμα  στην ιστορία του τόπου!)

            Τέλος πάντων, αυτή είναι η γνώμη μου, και μπορεί βεβαίως να κάνω και λάθος. Εξακολουθώ όμως να επιμένω πως αυτό που πλασάρει ο Σκάι στην τηλεοπτική αγορά δεν είναι δα και τίποτε το ιδιαίτερο (αν είναι έτσι, τότε τι να πει κανείς για το πρόγραμμα της ΕΤ3, π.χ.; Σε ότι αφορά τα τηλεοπτικά προγράμματα, ποιος μπορεί να μας πει τι είναι καλό, και τι όχι; Εκ των πραγμάτων, αυτό εναπόκειται στην κρίση του καθενός).

            Όλο ετούτο το μακρινάρι, μόνο και μόνο γι' αυτό που είπε σε συνέντευξή του ο Δημήτρης Οικονόμου (του δημοσιογραφικού όσο και διάσημου μ' αυτά και μ' αυτά διδύμου), ότι δηλαδή, «Ο Σκάι (sic) είναι σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ η ΕΡΤ  είναι για Γ΄Εθνική».

Από amioul @ Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010 7:04 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Έχουμε και λέμε, και για να λέμε, πάει να πει ότι έχουμε: Frog στα αγγλικά = βάτραχος. Και toad, επίσης στα αγγλικά, = φρύνος. Όπου φρύνος (ο) από τα ελληνικά στα ελληνικά = αμφίβιο χωρίς ουρά, συγγενές προς τον βάτραχο, που όμως έχει μεγαλύτερο σώμα, πιο αδύνατα πίσω πόδια, δέρμα τραχύ και ξηρό, γεμάτο εξογκώματα, το οποίο, σε αντίθεση με τον βάτραχο, διαβιεί  περισσότερο στην ξηρά.

            Υπάρχει τώρα και ο cane toad (φρύνος των ζαχαροκάλαμων σε ελεύθερη μετάφραση, ή bufo marinus όπως είναι η επιστημονική του ονομασία, ή Γιγάντιος Νεοτροπικός Φρύνος), πλάσμα με αδένες που περιέχουν ισχυρότατο δηλητήριο. Ακόμη και οι γυρίνοι του θεωρούνται ιδιαίτερα δηλητηριώδεις. Αν και η πατρίδα τους είναι η Κεντρική και η Νότια Αμερική, μερικά νησιά της Καραϊβικής εισήγαν το είδος σε μια προσπάθεια καταπολέμησης των σκαθαριών που ρήμαζαν τις φυτείες του ζαχαροκάλαμου.

            Το ίδιο έκανε και η Αυστραλία το 1935, (έφερε αυτού του είδους τους φρύνους από τις Φιλιππίνες και τη Χαβάη), με καταστροφικές όμως συνέπειες όπως αποδείχτηκε στην πορεία του χρόνου, αφού σήμερα τα εν λόγω  αμφίβια απειλούν άμεσα την βιοποικιλότητα της χώρας, (ακόμη και οι κροκοδειλάρες που κάνουν το λάθος να τα κολατσίσουν, φαρμακώνονται και τα τινάζουν στο άψε-σβήσε).

            Το πρόβλημα για τους Αυστραλούς είναι περίπου τόσο παλιό, όσο και τα ρηχά πιάτα (προ μηνών είχα παρακολουθήσει ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ γύρω απ' το θέμα- δουλειά κάποιου απίστευτου (με την καλή έννοια) τύπου, ονόματι David Ireland).

            Παλιά τα δελτία ειδήσεων (τα κεντρικά), είχαν διάρκεια δεκαπέντε λεπτά -βία μισή ώρα-, συνοδευόμενα από κάποιο σχόλιο σχετικό με τη «είδηση της ημέρας», αν υπήρχε. Σήμερα όμως, έτσι όπως είναι ωριαίας διάρκειας, πρέπει, αυτοί που τα συντάσσουν, να βρουν υλικό να τα γεμίσουν, ενίοτε και με ειδήσεις- κατιμάδες, όπως π.χ. πόσα ζευγάρια πασουμάκια έχει κάποια Lady Gaga, η οποία -έτσι όπως ντύνεται τουλάχιστον- μοιάζει με υβρίδιο, που προέκυψε από διασταύρωση πανιλήθιου με κουτσή αντιλόπη.

            Στο πλαίσιο λοιπόν του «γεμίσματος» ενός τέτοιου ωριαίου κεντρικού δελτίου μεγάλου καναλιού, οι υπεύθυνοι στρίμωξαν ανάμεσα στις άλλες ειδήσεις και αυτήν για την οποία μιλάω πιο πάνω και -αν και κάπως μπαγιάτικη- ουδείς ψόγος μέχρι εδώ. Ό,τι μαθαίνει κανείς, καλό είναι ...;

            Δεν ξέρω αν ο παρουσιαστής ρίχνει μια ματιά στις ειδήσεις προτού τις εκφωνήσει, ή αν απλώς κάθεται στην καρέκλα του κι αρχίζει να διαβάζει on-air ό,τι βλέπει στο teleprompter. Στη συγκριμένη περίπτωση, ο παρουσιαστής δεν είναι μόνο ότι ανέφερε το φρύνο ως βάτραχο (που δεν θα ήταν δα και κανένα θανάσιμο αμάρτημα, αφού ο άτιμος για φρύνος μοιάζει τόσο πολύ με βάτραχο), αλλά δημιούργησε κι έναν καινούριο τύπο βατράχου, τον βάτραχο ...; ταντ, έχοντας προφανώς πιάσει στραβά την προφορά της λέξης toad, που, όπως είπαμε, στα ελληνικά σημαίνει φρύνος (στα αγγλικά η προφορά της λέξης ακούγεται σαν κάτι μεταξύ τόουντ και τόαντ, κι όσο για το πώς ακριβώς την προφέρουν οι Αυστραλοί ...; κάλιο το ΄χω να φάω ένα μαγκάλι κάρβουνα, παρά να επιχειρήσω να σας δώσω μια ιδέα). Έτσι ο καλός μας έλεγε και ξανάλεγε, «Ο βάτραχος ταντ που έκανε εκείνο», και «ο βάτραχος ταντ που αποτελεί άμεση απειλή για την πανίδα της Αυστραλίας», κι άιντε τώρα εσύ που θα τύχαινε να το ακούσεις κι ήθελες να μάθεις περισσότερα γι' αυτό το ...; καινούριο είδος βατράχου, να στρωνόσουν να ψάχνεις μέχρι τον Ιούλιου στα διάφορα λεξικά και τις εγκυκλοπαίδειες να βρεις τι σόι πράγμα είναι αυτό ο βάτραχος ταντ.

            Είναι ο ίδιος παρουσιαστής που εδώ και καιρό καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες προκειμένου  να επιβάλλει την αλλαγή του τονισμού του ρήματος «ανήκω» στον αόριστο (άνηκα, άνηκες άνηκε, αντί του σωστού, τουλάχιστον όπως ήξερα μέχρι τώρα, ανήκα, ανήκες, ανήκε) ...;

            Εδώ που φτάσαμε, δύσκολα να ξεχωρίσει κανείς το σημαντικό απ' το ασήμαντο, αλλά, έστω κι έτσι, δελτία ειδήσεων και ασχετοσύνη, θα έπρεπε κανονικά να αποτελούν έννοιες ασυμβίβαστες.

Από amioul @ Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010 7:05 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Γύμνωσαν τους κυνόδοντές τους οι διάφοροι κύριοι Τρισέ, Αλμούνηδες, Μπαρόζο, Γιούνγκερ, και CIA κι όπως έχουν σκύψει από πάνω μου με μάτια γουρλωμένα, και με παίρνει καταπρόσωπο η μπόχα της ανάσας τους που ζέχνει τη σκορδίλα της απληστίας, μου γκαρίζουν, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο, «Γκρέκο μασκαρά, ήρθε η ώρα να πληρώσεις!» Γκρέκο μασκαρά, έτσι γενικώς κι αδιακρίτως, τι κι αν οι περισσότεροι από εμάς ούτε σε κάποιο από τα «ευγενή ταμεία» ανήκουμε, ούτε σε κάποια από εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που, πάντα με το αζημίωτο, βοηθούσαν για δεκαετίες τώρα το ένα ή το άλλο Κόμμα να κερδίσει μια εκλογική αναμέτρηση, ούτε πρόσβαση είχαμε ποτέ στα περίφημα «κοινοτικά κονδύλια» για να χώσουμε τη χερούκλα μας στα ζεμπίλια  με τα ευρώ και να παραγεμίσουμε τις τσέπες μας με χρήμα που κανονικά δεν μας ανήκε, και προοριζόταν για την ανάπτυξη του τόπου, και για το γενικό καλό.

            Κι ωραία, ας πούμε ότι το φταίξιμο είναι όλο δικό μας (ή πιο σωστά εκείνων που μας κυβέρνησαν κι εξακολουθούν να μας κυβερνούν με τέτοια αναλγησία κι ελαφροκεφαλιά), στην όλη ιστορία υπάρχουν σκοτεινά και αξεδιάλυτα σημεία, και να δούμε αν θα βρεθεί ποτέ κανείς «υπεύθυνος» (είδος εν ανεπαρκεία στον τόπο που ζούμε), να μας τα ξεδιαλύνει. Γιατί περίμεναν οι κύριοι των Βρυξελλών και μας «την έπεσαν» τόσο άγρια και τόσο απροκάλυπτα την επαύριον μόλις της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ; Μήπως όλα αυτά έγιναν βάσει σχεδίου; Κοιμόντουσαν όλα αυτά τα χρόνια τον ύπνο του δικαίου, και ξύπνησαν ξαφνικά κάποιο πρωί, και ανακάλυψαν τα μαύρα χάλια της ελληνικής οικονομίας; Τι στην οργή, οι άνθρωποι που στελεχώνουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς τους, έλειπαν σε διακοπές διαρκείας;

            Κι ύστερα είναι τα πράγματα έτσι ακριβώς όπως θέλουν να τα εμφανίζουν οι εις Βρυξέλλας κατοικοεδρεύοντες, ή μήπως «παίζει» κι αυτό για το οποίο τους κατηγόρησε ο Γιωργάκης, ότι δηλαδή πειραματίζονται πάνω στην καμπούρα μας, στην προσπάθειά τους να βρουν λύσεις για την αντιμετώπιση παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον; Κι εδώ μπαίνει παρενθετικά κι ένα δεύτερο ερώτημα: αν όλοι αυτοί οι τύποι (ή έστω οι περισσότεροι απ' αυτούς), ήταν αιρετοί, κι είχαν ανάγκη κι από τις ψήφους των πολιτών του Ψωροκωστενιστάν, θα παρίσταναν τους καμπόσους τους αδιάλλακτους και τους ανυποχώρητους, όπως κάνουν σήμερα;

            Κι εντάξει, αν -ξαναλέω- τα πράγματα είναι έτσι ακριβώς όπως τα παρουσιάζουν οι Βρυξέλλες, κι είμαστε οι μοναδικοί υπεύθυνοι της κατάντιας της χώρας μας, τότε, όλοι εμείς που μέχρι σήμερα τη βγάζαμε με τρεις κι εξήντα, και τώρα απειλούμαστε να την βγάζουμε με μία και δεκαπέντε (για να μην πω τίποτε για το τρεις φορές χειρότερο, δηλαδή την υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών μας), πού θα βρούμε τους πραγματικούς φταίχτες, για να τους στήσουμε στην Πλατεία Συντάγματος και να τους ...; δροσίσουμε με τις ροχάλες μας; Πάλι δεν θα πληρώσει κανείς τους το τίμημα των ανομιών τους ;-γιατί περί ανομιών πρόκειται, όταν υπονομεύεις έτσι ξεδιάντροπα κι απερίσκεπτα το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας.

            Κι αν πάλι -κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, γιατί αυτά τα πράγματα μόνο εύκολα δεν βγαίνουν στον αφρό, παρά μόνο μετά την παρέλευση πολλών δεκαετιών- αποδειχτεί πως οι Βρυξέλλες, για τους δικούς τους κρυφούς κι ανομολόγητους λόγους, τραβάνε το σχοινί πέραν του δέοντος και του επιβεβλημένου, μη διστάζοντας να καταδικάσουν έναν ολόκληρο λαό να ζήσει περίπου σε συνθήκες ανέχειας, εμείς, οι πολλοί Έλληνες, τι να κάνουμε; Να υποταχτούμε στο ...; μοιραίο με τα χέρια κάτω, ή να βγούμε στους δρόμους και να τους βροντοφωνάξουμε, «'Αει σιχτίρ , ρε, κι εσείς κι η Ένωσή σας! Πάρ' τε την και βάλ' τε την εκεί που ξέρετε!» Κι όταν λέω να βγούμε στους δρόμους, εννοώ αυθόρμητα, σαν ένα ορμητικό ποτάμι, κάτω από τα λάβαρα της δικής μας απελπισίας κι απόγνωσης, κι όχι κάτω από τα λάβαρα του κυρίου Τσίπρα, ή της κυρίας Παπαρήγα, που είναι αλλού νυχτωμένοι, αφού καλούν τον κόσμο να εξεγερθεί και «να πάρει τ' άρματα», εντελώς ανίκανοι ωστόσο να του δώσουν την οποιαδήποτε προοπτική.

Υ.Σ. 1 Μέρες που είναι, αξίζει τον κόπο να ψάξει να βρει κανείς και να διαβάσει για τα έργα και τις ημέρες του διαβόητου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, από καταβολής του και μέχρι σήμερα.

Υ.Σ. 2 Εικάζεται ότι ο Κωστάκης, (ο Καραμανλής, ντε), έχει πέσει σε βαθιά κατάθλιψη μπροστά στον κίνδυνο να χάσει τον 14^ο μισθό!

Από amioul @ Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010 6:16 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Τι κακό ήταν κι αυτό που μας βρήκε ως έθνος, λες και δεν μας έφταναν όλα τ' άλλα. Και καλά, να μας πετάξουν από την Ευρωζώνη γιατί τα κάναμε ρόιδο, και γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε, το καταλαβαίνω! Όμως να χωρίσει η Ελενίτσα (η Εθνική μας Ελένη!) τον Γιαννάκη της, ε, αυτό δεν αντέχεται με τίποτε.

            Πέρα όμως από το γελοίο του πράγματος (κι όταν λέω, «γελοίο», αναφέρομαι στον τρόπο που παρουσιάζεται -και Κύριος οίδε για πόσον καιρό ακόμη θα εξακολουθεί να «παίζει»-, από τη γνωστή μερίδα των ΜΜΕ που ...; ειδικεύεται στην κοινωνική κριτική η Ελενειάδα), όπως σε όλα τα πράγματα, υπάρχει και η άλλη, η βαρύνουσα πλευρά.

            Γιατί  όλος αυτός ο σαματάς; Η απάντηση είναι απλή: η Ελένη είναι το αντίστοιχο της Μπάρμπι των ενήλικων κυριών- το κεντρικό πρόσωπο στις ονειρώξεις και τις φαντασιώσεις της κυρίας Κατίνας, της κυρίας Κούλας και της κυρίας Βούλας. Δεν ξέρουμε (εννοώ εμείς, οι πολλοί), ποια είναι η Ελένη στην πραγματικότητα, κι όποιος πιστεύει πως αυτό είναι το ζητούμενο, πλανάται πλάνη οικτρά. Η Ελένη, (ακριβώς όπως και η Ρούλα πριν απ' αυτήν, αλλά και πολύ πιθανόν η Νταίζη, ή η Ζουζού μετά απ' αυτήν), σε ότι αφορά το φαίνεσθε (κι εδώ το φαίνεσθε παίζει τον πρωταρχικό, τον κυρίαρχο ρόλο), συγκεντρώνει όλα τα εχέγγυα για να βρεθεί - όπως κι έγινε- στις κορφές του Ολύμπου της φρούδας τελειότητας, έτσι όπως την ονειρεύεται  η μέση Ελληνίδα νοικοκυρά, κι αυτό είναι απόλυτα κατανοητό κι ανθρώπινο, γιατί η ζωή και η καθημερινότητα των περισσοτέρων από εμάς είναι σκυφτή και άχαρη, σε σημείο που, για να την κάνουμε πιο υποφερτή, καταφεύγουμε σε διάφορες φανταστικές καταστάσεις όπου το ροζ τη απόλυτης ευτυχίας είναι το κυρίαρχο χρώμα. Αυτό λίγο πολύ συμβαίνει σε όλους μας. Τώρα τι τρόπο επιλέγει ο καθένας από εμάς για να κάνει αυτού του είδους την υπέρβαση που μας ταξιδεύει -έστω και για λίγο- πέρα και μακριά από τα στριμόκωλα και τα δύσκολα της καθημερινότητάς μας, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το δια ταύτα στην όλη ιστορία είναι πως, αυτή ακριβώς η ανάγκη μας είναι που δημιουργεί εκ του μη όντως «σταρ» και «είδωλα», άτομα δηλαδή που εμείς τα επιλέγουμε, για να τους αναθέσουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα ροζ παραμυθάκια μας. Γιατί, άλλο να ονειρεύεσαι έτσι γενικώς και αορίστως, άλλο να επενδύεις σε κάποιο υπαρκτό πρόσωπο τις φαντασιώσεις σου για βίο ανθόσπαρτο, και να «ζεις» μέσα απ' αυτό, κι έστω από σπόντα, the unreachable dream.

            Άρα η Ελένη (η κάθε Ελένη που καλείται να παίξει αυτό το ρόλο), μόνο ουρανοκατέβατη δεν είναι, αλλά ίσα-ίσα αποτελεί δημιούργημα των αναγκών και των μύχιων πόθων της Μαρίας, της Ευτέρπης, της Καλλιόπης, της Ευγενείας ...; Λέω πιο πάνω πως η συγκεκριμένη συγκεντρώνει όλα τα εχέγγυα: Καρακουκλάρα (για να χρησιμοποιήσω τον απεχθή σε μένα όρο), απλοϊκή, και (επιτηδευμένα ή ανεπιτήδευτα -καμιά σημασία δεν έχει!) κουτούτσικη, («Τι είναι ο λούτσος άραγε;  Ψάρι ή μοροποδήλατο;») Ζει μέσα στη χλιδή, (με συγχωρείτε δηλαδή, αλλά βασιλοπούλα που να μην κολυμπάει στο ρουμπίνι και το ζαφείρι, να την χέσω!) είναι παντρεμένη και τρελά ερωτευμένη μ' έναν πολύ σημαντικό άντρα, έχει τρία αγγελούδια περί των οποίων ξέρουμε μέχρι και τι νούμερο παπούτσι φοράει το καθένα (είναι απαραίτητο η Σταχτοπούτα να ζει σε γυάλινο πύργο, γιατί, αν δεν μπορώ εγώ «να παίρνω μάτι», από πού θ' αντλώ υλικό για να υφαίνω το όνειρό μου;)  

            «Μ' ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι», που λέγαμε κι εμείς οι παλιότεροι (ξέρω, γιατί, τον καιρό που δεν έβρισκα δουλειά στα καράβια, είχα μεταφράσει ουκ και ολίγα από δαύτα!) Ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για τις αναγνώστριες αυτού του είδους των λαϊκών ρομάντζων να έχουν άμεση πρόσβαση στην ιδιωτική ζωή της ηρωίδας, γιατί, φυσικά, μόνο έτσι κατάφερναν και ταυτίζονταν μαζί της, «συνέπασχαν», κι εν ολίγοις γίνονταν πρόσωπα του «άμεσου περιβάλλοντός της», και το στοιχείο στο «άρρηκτο» της σχέσης μεταξύ ηρωίδας-αναγνώστριας ήταν ακριβώς το γεγονός πως στο τέλος και με μαθηματική ακρίβεια όλα στη ζωή της πρώτης θα εξελίσσονταν με τρόπο που θα ανταποκρινόταν απόλυτα στους πόθους και τις προσδοκίες της τελευταίας. Κι ύστερα ξαφνικά, και ελέω τηλεόρασης, αυτή η ηρωίδα, που είναι καλή, είναι γλυκιά, είναι πανέμορφη και γενικά έχει του κόσμου όλες τις χάρες, γίνεται πρόσωπο υπαρκτό, με σάρκα και οστά. Είναι παρουσιάστρια ενός τηλεοπτικού προγράμματος, όμως το σημαντικό δεν είναι όλα αυτά που λέει και που κάνει στη διάρκεια της εκπομπής, αλλά το ότι παρέχει με την εικόνα της και μόνο (την εικόνα της πανέμορφης και ζάπλουτης πριγκιποπούλας που είναι παντρεμένη κι ερωτευμένη δια βίου μ' ένα εξίσου ζάπλουτο και σημαντικό πριγκιπόπουλο, που έχει κάνει μαζί του πέντε αγγελούδια, και ζουν όλοι μαζί σ' ένα παραμυθένιο σπίτι, κ.τ.λ., κ.τ.λ., γιατί, αν είχε δηλώσει π.χ. λεσβία, ή νυμφομανής, ή πολυγαμική, δεν θα έχαιρε ούτε κατά το ήμισυ της αποδοχής που χαίρει σήμερα), τη μαγιά για το στήσιμο εξιδανικευμένων καταστάσεων. Και κατά την ίδια έννοια παίρνει σάρκα και οστά, κι άλλες διαστάσεις η σχέση ανάμεσα στην ηρωίδα-παρουσιάστρια και την  μέση τηλεθεάτρια. Μια σχέση απόλυτης κι «άδολης» λατρείας (οι πιο δυνατές σχέσεις είναι οι κατά φαντασίαν). «Δεν ξέρεις πόσο πολύ σε αγαπάμε, Ελένη μας», λένε οι τηλεθεάτριες. «Αχ, κι εμένα, η λατρεία μου για σας χάνεται στου ουρανού το άπειρο!» απαντάει η Ελένη (ή η κάθε Ελένη στη θέση της Ελένης που καλείται να παίξει αυτό το ρόλο).

            Είτε βάσει σχεδίου, είτε από ένστικτο, η Ελένη «ανοίγει το σπίτι της» στο ανώνυμο πλήθος -το «μπάζει στη ζωή της»- γιατί, αν δεν ανοίξεις την πόρτα του σπιτικού σου στις «λατρεμένες» και τους «λατρεμένους» σου, τότε σε ποιον θα την ανοίξεις, διάολε; Απλά πράγματα, φυσικά κι αναμενόμενα. Θέλει η Ελένη το «λατρεμένο» ανώνυμο πλήθος κοινωνό των όσων θαυμαστών κι υπέροχων συμβαίνουν στη ζωή της (αδιαλείπτως παρούσα η τηλεοπτική κάμερα στο γάμο της, στη γέννηση των παιδιών της, στα βαφτίσια τους, στις εξόδους της, στις διακοπές της), γιατί στις σχέσεις της μαζί του ...;. δεν υπάρχουν μυστικά!!! Αν υπήρχαν, θα ...; μόλευαν το αγνό και το θεσπέσιο τούτης της μοναδικής σχέσης. Πάντα ταύτα όμως όσο δεν «κόβει» η σούπα του παραμυθιού -του παραμυθιού που τα θέλει όλα στην εντέλεια, και δεν σηκώνει από «κέρατα», παρασπονδίες, και γενικότερα από οτιδήποτε απειλεί να τορπιλίσει και να στείλει στο βυθό του ωκεανού την «άγια οικογένεια», έτσι όπως θέλει να την ονειρεύεται η μέση ελληνίδα (αλλά και η μέση αγγλίδα, και η μέση  αμερικανίδα, και η μέση  ινδή, και πάει λέγοντας - κάθε χώρα έχει τουλάχιστον από μια Ελένη!)

            Με δυο λόγια, η Ελένη την οποία κανιβαλίζουν ανεπαίσχυντα και σε καθημερινή βάση οι τηλε-εξπέρ της μπαρούφας και του κοπανιστού αέρα, είναι απλώς δημιούργημα των δικών μας αναγκών- πλάσμα μυθικό, άρα ανύπαρκτο τουλάχιστον στις διαστάσεις που το καθιστούν αντικείμενο λατρείας.

            Μια διαπίστωση κάνω, όχι κριτική (απελθέτω απ' εμού ...;) Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν κι Ελένες ...;

Από amioul @ Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010 10:24 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Σχετικά με τη δήλωση της Υφυπουργού Εσωτερικών κ. Τζάκρη, («Δεν μπορεί η πλειοψηφία να αποφασίζει για τα δικαιώματα της μειοψηφίας.. Κερδίσαμε τις εκλογές, δε χρειάζεται δημοψήφισμα! Εμείς αποφασίζουμε!!»), ως προς το δεύτερο σκέλος αυτής της δήλωσης κανείς θα μπορούσε να πει ότι, εντάξει, δεν ήταν και ό,τι το πιο ευγενικό, αν και δεν είναι λίγες οι φορές στο παρελθόν που έχουμε ακούσει  εκπροσώπους ή υπουργούς εκάστοτε κυβερνήσεων να δηλώνουν, «Ο Λαός μας ψήφισε για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας», ακόμη κι όταν η θητεία αυτών των κυβερνήσεων πλησιάζει προς το τέλος της,  κρινόμενη μάλιστα από το σύνολο των πολιτών (η θητεία) σαν μάλλον ανεπιτυχής, («Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!»)

            Ως προς το πρώτο όμως σκέλος αυτής της δήλωσης, νομίζω πως το πράγμα σηκώνει πολλή κουβέντα. Το ερώτημα που τίθεται, είναι γιατί να θέλει η πλειοψηφία να έχει λόγο στα δικαιώματα μιας χι μειοψηφίας; Για λόγους ...; αισθητικής (εν προκειμένω, «Σιγά μην κάνουμε Έλληνα το κάθε μαυροτσούκαλο!») ή για λόγους ουσίας, δηλαδή γιατί η παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων σε μια συγκεκριμένη μειοψηφία, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή και την καθημερινότητα της πλειοψηφίας, οπότε η τελευταία νομιμοποιείται να θέλει να έχει λόγο επί του ζητήματος; Αυτό δεν το ξέρω,  εξ ου και το ερώτημα που θέτω.

            Είναι έντονη η αίσθηση ότι ο ελληνικός λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος σε ότι αφορά την παραχώρηση (έστω και υπό προϋποθέσεις) ή  όχι ιθαγένειας στους ξένους που εργάζονται στη χώρα. Κι αυτή η υφέρπουσα ξενοφοβία, κατά τη γνώμη μου, οφείλεται εν πολλοίς στην ολοένα και αυξανόμενη (και επί το πλείστον εισαγόμενη) εγκληματικότητα. Αυτό όντως αποτελεί ένα μέγιστο πρόβλημα, όμως σε τίποτε σχεδόν δεν έχει να κάνει με την παραχώρηση ή όχι ιθαγένειας στους αλλοδαπούς που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα. Σιγά μην ενδιαφέρονται τα κάθε λογής  (αλλοδαπά) κακοποιά στοιχεία για τον αν θα γίνουν έλληνες υπήκοοι ή όχι. Γιατί; Για να έρχονται να σε κλέβουν, να σε ληστεύουν ή να σε σκοτώνουν, και στο τέλος να σου μοστράρουν την ελληνική τους ταυτότητα, για να μη σου πέφτει τόσο βαριά η συμφορά;

            Άρα αυτό που επιβάλλεται να γίνει σε ότι αφορά το συγκεκριμένο πρόβλημα, είναι ένας πιο συστηματικός, ενδελεχής και επιστάμενος έλεγχος ως προς το ποιος βγαίνει και ποιος μπαίνει σ' αυτή τη χώρα, που μοιάζει να έχει καταντήσει ξέφραγο αμπέλι, κι αυτό είτε λόγω αντικειμενικών αντιξοοτήτων (δύσκολα να επιτηρηθούν σύνορα), είτε λόγω αδιαφορίας εκ μέρους των Αρχών και ανεπάρκειας.

            Αν υποθέσουμε πως το πρόβλημα (που όντως, μόνο αμελητέο δεν είναι), θα μπορούσε κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, από εκεί κι ύστερα, δεν βλέπω τι λόγο θα είχε ο μέσος έλληνας να είναι αντίθετος στην παραχώρηση ιθαγένειας στου ξένους που ζουν κι εργάζονται εδώ πέρα, πληρούν τις προϋποθέσεις όπως αυτές ορίζονται από την κείμενη νομοθεσία, και δεν βαρύνονται με αξιόποινες πράξεις. Να μη θέλω να πάρει την ελληνική υπηκοότητα κάποιος φουκαράς ξένος που το αξίζει από κάθε άποψη, γιατί; Μήπως για να μη μολευτεί η περιούσια ράτσα μας; Πλάκα με κάνετε; Ποιος από εμάς βάζει το χέρι του στη φωτιά πως έλκει την καταγωγή του κατευθείαν από τους αρχαίους άμα και ένδοξους «ημών» προγόνους; Η ιστορία της ανθρωπότητας έχει να επιδείξει πληθώρα τέτοιων πληθυσμιακών μετακινήσεων που κάποτε γίνονται και με τρόπο βίαιο (κατακτητικοί πόλεμοι, κ.λ.π.) και είναι απότοκος των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών όπως αυτές διαμορφώνονται κατά (ιστορικές) περιόδους.   

            Στη σημερινή συγκυρία, αν είναι να ζήσουμε αντάμα με τους ξένους που ήδη υπάρχουν στη χώρα, ή ακόμη και να υποδεχτούμε κι άλλους τόσους, τότε κανένα δημοψήφισμα δε θα σταθεί ικανό να αλλάξει το ρου του ορμητικού ποταμιού, παρεκτός κι αν είμαστε πρόθυμοι κι έτοιμοι να πάρουμε τους ...; γκράδες και ν' ανοίξουμε πόλεμο. Αντιμέτωποι λοιπόν με αυτή την πραγματικότητα, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε να προσεταιριστούμε αυτούς τους ξένους (ή τουλάχιστον όσους το αξίζουν), και να τους αφομοιώσουμε. Δεν είναι υπόθεση μεγαλοψυχίας ή ανεκτικότητας, αλλά μάλλον στοιχειώδους εξυπνάδας. Και τέτοιου είδους δημοψηφίσματα δεν βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Αν είμαι ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΣ να ζω μαζί σου, τότε καλύτερα να σε κάνω φίλο μου, παρά να σ' έχω να τριγυρνάς σαν την άδικη κατάρα, να γυρεύεις, μέσα στην πίκρα και την απόγνωσή σου, τρόπους για να μου σκάψεις το λάκκο- τόσο απλό, αδέρφια!

            Κι ύστερα αυτά τα καημένα τα παιδιά των ξένων που γεννιούνται, ζουν και μεγαλώνουν εδώ πέρα, και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία γιατί να μην δικαιούνται να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια, στο βαθμό που ...; «μετέχουν της ελληνικής παιδείας»; Ή μήπως να πούμε καλύτερα της αμερικανοελληνικής παιδείας(κι όχι ελληνοαμερικάνικης!) στο βαθμό που έχουμε καταντήσει, στις δέκα κουβέντες που λέμε, οι έξι να είναι ...; φραγκολεβαντίνικες; Δε λέω, αξιέπαινη η ...; προσπάθειά μας για την διαφύλαξη της φυλετικής μας καθαρότητας, αλλά μήπως θα ήταν ακόμη καλύτερα να ξεκινούσαμε παράλληλα και τον αγώνα τον καλό και για τη διάσωση της γλώσσας μας και του πολιτισμού μας;

Από amioul @ Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 7:29 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Στο πλαίσιο μιας συζήτησης στη Βουλή (18/12/09) μεταξύ του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Γερουλάνου, και του Βουλευτή Σπύρου Χαλβατζή, ο τελευταίος κατηγόρησε την Κρατική Τηλεόραση για ...; αντικομουνιστική υστερία, κι αυτό απ' αφορμή τα σχετικά αφιερώματα στην επέτειο της Πτώσης του Τείχους του Βερολίνου ...; Έτυχε να τον ακούσω τον μονίμως βλοσυρό κύριο Σπύρο, και παραλίγο να έχανα και τις ελάχιστες τρίχες που έχουν απομείνει στην κεφαλή μου! Και μιας και περί κεφαλής ο λόγος, θυμήθηκα την του λύκου, που μήτε αυτή αλλάζει, μήτε η γνώση του, όσο κι αν γερνάει το αγρίμι, κι όσο κι αν ασπρίζει το μαλλί του -ένα γνωμικό που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση.

            Γιατί έπεσε το Τείχος, κυρ-Σπύρο μου; Ποιες «σκοτεινές» και «καταχθόνιες» δυνάμεις έβαλαν το χεράκι τους και γκρεμίστηκε;  Η απάντηση σ' αυτό το καυτό και ακανθώδες ερώτημα  είναι δουλειά των πολιτικών αναλυτών και των ιστορικών, κι όχι των ναυτοδιόπων. Ποιος ξέρει όμως, μπορεί η εξήγηση να είναι και πιο απλή, δηλαδή να μην άντεχε πια να στηριχτεί στα σάπια και σαθρά θεμέλιά του -αλήθεια, την έχετε σκεφτεί ποτέ αυτήν την εκδοχή εκεί στον Περισσό, ή έχετε κολλήσει στα περί ιμπεριαλιστικής συνομωσίας, και δεν εννοείτε να ξεκολλήσετε με τίποτε;

            Πάντως για να πω του στραβού το δίκιο, κι εγώ τείνω να συμφωνήσω με την άποψη του ΚΚΕ σε ό,τι αφορά αυτό το θέμα αλλά και το ξήλωμα  του Σοβιετικού μπλοκ εν γένει: ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι μυστήριο τρένο, και δεν την αντέχει την πολλή (σοσιαλιστική) ευτυχία κι ευημερία, κι από ένα σημείο κι ύστερα σαλτάρει για τα καλά κι αρχίζει να σκαρφαλώνει σε τείχους, ή να σκάβει λαγούμια κάτω απ' αυτούς για να λακίσει και να βρεθεί σε κόσμους άλλους, ζοφερούς, για να δυστυχήσει κομματάκι και να έρθει στα ίσια του. Γι' αυτό, όσοι τον έχουν να ζει με όλα τα σέα και τα μέα του και μέσα στην καλή χαρά, τον κρατάνε μαντρωμένο, για να μην την κοπανήσει πάνω στην παραζάλη του και κακοπάθει. Ε, και υπ' αυτή την έννοια, είναι κρίμα κι άδικο να γιορτάζονται τέτοιες ...; μαύρες επέτειοι, και να τους δίνεται τόση δημοσιότητα.

            Γιατί βλέπεις, κυρ-Σπύρο μου, εμείς τα χάπατα - οι ασύνειδοι  λακέδες του Ιμπεριαλισμού -ποτέ δεν αξιωθήκαμε να συλλάβουμε σε όλο της το μεγαλείο την κρυφή γοητεία του απόλυτου γκρίζου, την απίστευτη ομορφιά του να ζεις δίχως καν το δικαίωμα να ονειρεύεσαι. Γιατί, ναι, ακόμη και τα όνειρα στην αλήστου μνήμης Σοβιετία αποτελούσαν πράξη προδοτική, στρεφόμενη ενάντια στο καθεστώς στη λογική ότι, «Αφού σου παρέχω όλα όσα χρειάζεσαι για να φυτοζωείς και να σέρνεσαι, παλιοκερατά, τι μου τα θες τα όνειρα; Ρε, μπας κι είσαι πράκτορας των Αμερικάνων;»

            Και, ναι, είναι αίσχος κι όνειδος που εμείς, το πόπολο, δεν κάναμε ντου να καταλάβουμε την ΕΡΤ για να ξεπλύνουμε με αίμα τέτοιο θανάσιμο ολίσθημα -μια πράξη που, αν υλοποιούνταν, θα ήταν άθλος μέγας και ισάξιος μ' εκείνον της κατάληψης των Χειμερινών Ανακτόρων.

Από amioul @ Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 7:45 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Γεννήθηκα σε δύσκολους καιρούς. Θυμάμαι, η μάνα μου μας έριχνε στο πιάτο δυο φτυαριές σπανακόρυζο (μπλιάάχ!), και μας έλεγε, κουνώντας αυστηρά το δάχτυλό της, «Θα το φάτε όλο, γιατί αλίμονό σας! Τα φαγιά, κάνουν λεφτά. Όποιος πετάει τα φαγιά, πετάει λεφτά!»

            Με τέτοια επιχειρήματα, έτρωγες όχι μόνο το σπανακόρυζο, αλλά και το πιάτο. Τέλος πάντων, από τότε μου έμεινε κουσούρι, χώρια που στο μεταξύ ποτέ δεν αξιώθηκα να πιάσω την καλή, έτσι ό,τι αγοράζω, φροντίζω να το εκμεταλλεύομαι στο έπακρο, για να έχω την αίσθηση (ή την ψευδαίσθηση), πως δεν πήγαν τα λεφτά μου χαμένα, (καταραμένη φτώχια!)

            Προ μηνών αγόρασα μια τηλεόραση, LCD 32 ιντσών, όχι σκέτο HD; αλλά HD Ready, που, όπως μου εξήγησαν οι ειδικοί, είναι πιο buss-class από τεχνολογικής άποψης, σε σύγκριση με την HD σκέτη όμως δεν βαριέστε- και χρωματάκια βλέπω, και πρόσωπα ξεχωρίζω, (π.χ., ποτέ δεν μπέρδεψα τον Πρετεντέρη με τον Αυτιά), και τους υπότιτλους μια χαρά τους διαβάζω, (έχει κι ο φτωχός τον τρόπο του!)

            Την τηλεόραση την αγόρασα με σκοπό να βλέπω μόνο Ειδήσεις στη ΝΕΤ, ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΙ, και ταινίες στο κανάλι της Βουλής, όμως, στη βάση όσων αναφέρω πιο πάνω, σκέφτηκα πως δεν είναι σωστό να δίνεις τόσα λεφτά για να βλέπεις μόνο τρία κανάλια, τη στιγμή που μπορείς να βλέπεις τριάντα, σαράντα ή όσα τέλος πάντων διαθέτουμε ως χώρα. Έτσι βλέπω τα πάντα, κι αυτό για λόγους καθαρά πρακτικούς, κι όχι γιατί κατά βάθος δεν είμαι κουλτουριάρης ...;

            Μέχρι την κυρία Μοιραράκη έχω, δει, και τον «Πρόεδρο» Λεβέντη, και τον άλλο, τον Τη -Κοπή -Τη- Πίττα, τον αλλοδαπό που ασχολείται με τις τηλεπωλήσεις και κάνει σούπερ προσφορές, (στο ένα ρολόι, σου δίνει άλλα δώδεκα, δώρο), και κάτι, γκομενίτσες, που τρίβονται τσίτσιδες περίπου σ' έναν καναπέ, και σου λένε πως τη βγάζουν έτσι ολόκληρα εικοσιτετράωρα, περιμένοντας πώς και πώς να τις πάρεις ένα τηλέφωνο να κουβεντιάσετε για το πόσο πάνε τα σέσκουλα, σε σημείο που πια να αισθάνεσαι πολύ γαϊδούρι, που δεν κάνεις μια έτσι να σηκώσεις το ακουστικό.

            Στη λογική λοιπόν του, «Όλα τα βλέπω, όλα τα μπανίζω», σε ότι αφορά τα τηλεοπτικά προγράμματα, ήρθε κάποτε το πλήρωμα του χρόνου να πάρω και λίγο μάτι κι από Next Top Model, αν κι εδώ ισχύει αυτό που λένε για την αλεπού και το παζάρι: Ναυτικάντζα του κερατά ο υπογράφων, σαν στραβοχυμένος λουκουμάς ως σωματότυπος, και άτομο μειωμένης αισθητικής ως προς τα της ένδυσης- με δυο λόγια τόση σχέση έχων με την Haute couture, όση και η ναυπηγική με τη βυρσοδεψία. . Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά που είχα αγοράσει από τη μακρινή Jakarta ένα συνολάκι, (κόκκινο πουκάμισο, μαύρο παντελόνι), +140% νάιλον, -200% βαμβάκι, κι όταν το κοτσάρισα για το ταξίδι της επιστροφής μου στη φιλτάτη πατρίδα, έμοιαζα με κινούμενο στόχο. Κάποια στιγμή μάλιστα που πέρασα πολύ κοντά από έναν Gyft (γύφτος, στα λαπωνέζικα), που ήταν κι αυτός μέσα στη ναϊλούρα, δημιουργηθήκαν μεταξύ μας ισχυρότατα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, (βρήκε ο γύφτος τη γενιά του, και ...; ηλεκτροδότησαν μια πόλη).Κι όταν κάποτε έφτασα σπίτι μου, υποχρεώθηκα υπό των οικείων μου να βγάλω το συνολάκι και να το παρατήσω στο χολ της εισόδου, και μόνο όταν το έπραξα, μου επετράπη να προχωρήσω στα ενδότερα.

            Βέβαια το Next Top Model είναι ένα ακόμη reality απ' τα τόσα και τόσα με τα οποία έχουν πλημμυρίσει οι Αμερικάνοι την παγκόσμια τηλεοπτική αγορά, κι ως εδώ, όλα καλά -συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Και βέβαια, όπως κάθε τηλε-reality που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και το συγκεκριμένο έχει την εξ ειδικών επιτροπή του, που όμως δε μοιάζει με καμιά από τις αντίστοιχες άλλων προγραμμάτων του είδους, κι αυτό ακριβώς είναι το ενδιαφέρον και το γουστόζικο της υπόθεσης. Τέσσερις ή πέντε υπάρξεις τόσο ...; transparent κι αιθέριες, που θαρρείς είναι καμωμένες από τούλια κι αέρα κοπανιστό -τόσο εξεζητημένα λεπτεπίλεπτες κι ευγενικές, που σε πιάνουν τα γέλια. Υπομειδιούσες (τα χάχανα είναι για τους αγροίκους και τους άξεστους), ενίοτε δε και αυστηρές έναντι των διαγωνιζομένων, όμως και πάλι μ' έναν τρόπο που δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτε τυχαίους, αλλά με πλάσματα φερμένα από κάποιον άλλο- ανώτερο- πολιτισμό, ίσως κι από κάποιον άλλο πλανήτη Αλλά εντάξει, δικαίωμά του καθενός να παριστάνει ό,τι θέλει- ακόμη και την κουνουπιέρα. Το ζήτημα που μπαίνει εδώ είναι, γιατί σε μια πρότασή σας, τις μισές λέξεις τις λέτε στα ελληνικά, και τις άλλες μισές στα αγγλικά, ή τέλος πάντων σε ένα ιδίωμα εντελώς δικής σας επινόησης; Τι πάει να πει, feeling, και τι πάει να πει, attitude, βρε «Χρυσά» μου «Ψαλίδια»; Κι ωραία, ας πούμε πως στο χώρο της μόδας και της υψηλής ραπτικής, οι άνθρωποι μιλάνε και συνεννοούνται μεταξύ τους σε μια Εσπεράντο δικής τους έμπνευσης, όταν όμως απευθύνεσαι σε πολύ κόσμο, και μάλιστα σε νέα παιδιά που μάλλον αποτελούν και τους κατ' εξοχήν θιασώτες των εκπομπών αυτού του είδους, δεν έχεις την έστω και ελάχιστη υποχρέωση να μιλάς ελληνικά της ανθρωπιάς;

            Γιατί-το ξαναλέω- αν όντως παρακολουθούν την εκπομπή σας πολλά νέα παιδιά, τότε ποιο είναι το μήνυμα που τους «περνάτε»; Μήπως ότι τα φραγκολεβαντίνικα  (με όλη την πασπαλισμένη με χρυσόσκονη αμορφωσιά και καφρίλα που συνεπάγονται), είναι η γλώσσα του μέλλοντος; Ποια απ' τις δυο γλώσσες που ψιλο-μιλάτε , είναι εκείνη που μπάζει τα περισσότερα νερά, ώστε να «αναγκαζόσαστε» να δανείζεστε σε τέτοιο βαθμό λέξεις κι εκφράσεις από την άλλη, προκειμένου να φτιάξετε μια ολοκληρωμένη πρόταση; Ή μήπως όλα αυτά γίνονται έτσι, για εφέ;

Από amioul @ Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009 5:56 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Με αφορμή τα όσα «ωραία» ακούστηκαν στο pregame από τη συχνότητα της ΝΕΤ (δηλ. πριν από την έναρξη του El Classico -γιατί, ρε παιδιά, El Classico?  Αν το πείτε, κλασσικό ντέρμπι, ή κάπως έτσι τέλος πάντων, θα σας πάει στραβά η βδομάδα;) θυμήθηκα εκείνο το ανέκδοτο, όπου δυο φίλοι είναι σ' ένα ωραίο αγρό, ο ένας  καβάλα στον άλλον, και ...;. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Κι όπως κάνουν ό,τι κάνουν τέλος πάντων, και  το ευχαριστιούνται, ρωτάει αυτός που παίζει το ρόλο του επιβήτορα, «Δε μου λες, ρε Σταμάτη, μήπως σε πονάω;» Οπότε του απαντάει ο άλλος, ο «αποκάτω», «Τι λες, ρε Θανάση; Πονούν τα παλικάρια;»

            Ελλάς, η κοιτίς του πολιτισμού, κι επ' εσχάτων των χρόνων της τζάμπα μαγκιάς και του αντριλικιού της κακιάς συμφοράς. Η κουβέντα για τα έκτροπα που αμαυρώνουν κατά κανόνα τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις μεταξύ των και έτσι αποκαλούμενων καλύτερων ομάδων του πρωταθλήματός μας, κι εκδηλώνονται πριν, κατά τη διάρκεια αυτών των κατ' ευφημισμό τις περισσότερες φορές ντέρμπι, και μετά το τέλος τους, με τους κάφρους των διαφόρων «Θυρών» (που κατά μερικούς φωστήρες αποτελούν  την «ψυχή» και το «ζωντανό κύτταρο» των οπαδών ενός συλλόγου). Το λόγο είχε κάποιος «λαμπρός» sportscasterτου κρατικού μας καναλιού, ο οποίος, αντί να καταδικάσει ευθύς εξ αρχής κι απερίφραστα αυτού του είδους τις αθλιότητες, απλώς αποφάνθηκε πως οι ποδοσφαιριστές που κατεβαίνουν στη ...; ρωμαϊκή αρένα, πρέπει να είναι αντράκια και να το λέει η περδικούλα τους, προκειμένου να αντεπεξέρχονται επιτυχώς στις δυσκολίες (διάβαζε, στα εκτός αγωνιστικού χώρου αίσχη) μιας τέτοιας αναμέτρησης.

            Στη συνέχεια μίλησε ο παλιός άσσος του ΠΑΟ Νίκος Καρούλιας, ο οποίος είπε το αυτονόητο, δηλαδή ότι υπάρχουν και παίκτες (των φιλοξενουμένων), οι οποίοι φοβούνται κι επηρεάζονται αρνητικά, όταν βλέπουν τους ουρανούς πάνω από τα κεφάλια τους να βρέχουν βεγγαλικά, δυναμιτάκια, αναπτήρες, νυχοκόπτες, κι άλλα τέτοια φονικά αντικείμενα.

            Για να πάρει την εξής ...; αποστομωτική απάντηση από τον παλιό τερματοφύλακα του Ολυμπιακού Κελεσίδη, του οποίου η μπάσα φωνή οφείλω να ομολογήσω προσέδωσε άλλο ειδικό βάρος στα λεγόμενά του, «Το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα. Όσοι φοβούνται, καλύτερα να μην κατεβαίνουν στο γήπεδο».

            Που θα πει ότι, (όπως άλλωστε συνέβη με τον τερματοφύλακα του ΠΑΟ, Τζόρβα), όντας παίκτης της φιλοξενούμενης ομάδας, όλο που πρέπει να κάνεις τη στιγμή που οι αλητήριοι σε ...; ραίνουν με καπνογόνα, δυναμιτάκια, αναπτήρες, πλαστικά μπουκάλια και ό,τι άλλο έχουν κουβαλήσει από το σπίτι τους, είναι να στέκεις αγέρωχος καταμεσής του γηπέδου, με το κεφάλι σου ψηλά, και να χτυπάς το στήθος σου με τις γροθιές σου σαν γορίλας.

            Τώρα, κι αν τύχει και σου ανοίξουν το κεφάλι ...; σιγά τα ωά! Τι σόι άντρας είσαι, αν δεν αντέχεις να κυκλοφορείς τα επόμενα δυο τρία τέρμινα με τα μυαλά υπομάλης; Σωστά, κύριε Κελεσίδη μου;

            Αυτά ακούν τα «αντράκια» της Θύρας 7, της Θύρας 13, και της Original, και με την επόμενη ευκαιρία θα πάνε στο γήπεδο προς ...; ενίσχυση της αγαπημένης του ομάδας εφοδιασμένα όχι απλώς με δυναμιτάκια, λέιζερ, και αναπτήρες, αλλά με οπλοπολυβόλα και tommygun. Αυτά τα «αντράκια» που το αντριλίκι ξυπνάει μέσα τους μόνο όταν μαζεύονται πάνω από είκοσι, γιατί, αν τύχει και ξεμοναχιάσεις κανένα από δαύτα, το πιο πιθανό είναι να το βάλει στα πόδια, τρέχοντας με χίλια, τόσο που οι φτέρνες του θα ακουμπούν στ' αυτιά του.

            Κι όλα αυτά προς δόξαν του ελληνικού ποδοσφαίρου και του πρωταθλήματός μας που μόνο από τα καλύτερα δεν είναι της Ευρώπης. Το δια ταύτα της υπόθεσης; Αυτοί οι δήθεν θερμοκέφαλοι πιτσιρικάδες προβαίνουν σ' αυτού του είδους τις αθλιότητες με την ανοχή και με τις ευλογίες κάποιων άλλων, ενίοτε και υψηλά ιστάμενων, γιατί, βλέπετε, το ποδόσφαιρο στο Ελλάντα είναι ...; αντρικό σπορ! Εντάξει, λεοντόκαρδοι του Σαββατοκύριακου, αντρικό σπορ μπορεί να είναι -έστω κι έτσι όπως εννοείτε εσείς το αντριλίκι- όμως κατά τα λοιπά συχνά πυκνά μόνο ποδόσφαιρο δεν είναι!

Από amioul @ Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009 5:01 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα